आणखी बुडीत खाते ('त्या' बुडीत खात्यांशी संबंध नाही)

लेखाचा शेवट अपेक्षित नव्हता ... आवडला. मलातरी फार लांब जायची गरज नाही. मी सध्या पुण्यात आहे, आमच्या इथून पंधराएक मिनीट चालत जाण्याच्या अंतरावर बर्‍यापैकी मोठा सिग्नल आहे. तिथून चालत जाताना अर्ध्या वेळेला रस्ता ओलांडताना अशाच गोष्टी कानावर येतात... शिर्डी/शेगाव/... निघालो होतो, रस्त्यात पैसे संपले ... हिरवा माणूस दिसला की मी पुढे जाते. अदिती

उत्तम अनुभव कथन. शेवटचे वाक्य खरेच महत्वाचे. अन मुख्य म्हणजे अशी मंडळी परमुलुखातच जास्त भेटतात. अशा वेळी जर आपण मदत करू शकलो नाही तर मनाला फार रुखरुख लागून राहते.परंतु अशा लोकांना केलेली मदत ही योग्य होती का नाहि हे कळायला देखील काही मार्ग नसतो. मुत्सद्दि.

अगदी असाच एक अनुभव दिल्लीत लाल किल्ल्यापाशी टूरीस्ट म्हणून गेलेल्या एका माझ्या मित्राला आला. मदत मागणारे दांपत्य डोंबिवलीचे होते. यांनी परत पैसे मिळणार नाहीत याच खात्रीने दिले. पण त्यांनी आग्रहकरून फोन नंबर वगैरे दिला. नंतर आपण किती खरे ठरलो हे पहाण्यासाठी त्या फोननंबरवर त्याने फोन केला. अर्थातच नंबर "राँग" होता आणि माझ्या मित्राचा अंदाज बरोबर. ---- असेच एका जवळच्या नातेवाईकाला दोन दशकाहून आधी, एक स्टेशनवर माणूस भेटला. अजून तेथे असलेल्या माझ्या एका भावाचा लहानपणचा ओळखीचा निघाल्याने, या नातेवाईकाने या कथित पोलीसाबरोबर गाडीतून प्रवास केला. नंतर दोन दिवसात हे महाशय यांच्या धंद्याच्या ठिकाणी हजर. पैसे मागितले. कधीच कुणाला न देणार्‍या या शहाण्या व्यक्तीने ५०० रू. काढून दिले. तो गेला आणि मग लक्षात आले की फसलो.. मग परत माझ्या भावाला ट्रॅक करायला सांगितले. म्हातारी मेल्याचे दु:ख नव्हते पण काळ सोकावू नये या अपेक्षेने... माझ्या भावाने एका शिवसेनेच्या नगरसेवकाला सांगितले. त्याला हा माणूस आणि त्याची कृत्ये माहीत होती. तो त्यांना घेऊन त्या माणसाच्या घरी गेला. पुढे जे झाले त्यामुळे आम्हाला जास्त धक्का बसला. त्या माणसाच्या आईवडीलांनी या नगरसेवकाला नुसते विचारले, किती पैसे घेतले होते म्हणून. ५०० रूपये सांगता क्षणी, शांतपणे आत जाउन काढून आणून दिले... मला एकदम कान चावायला लागलेल्या आईच्या प्रेमाची आठवण झाली. -------------------------------- मी या आणि इतर संकेतस्थळावर केवळ "विकास" याच नावाने वावरतो. त्याच्या मागेपुढे उभ्या (||) आडव्या (=), तिरप्या (\\ //) आदी कुठल्याच प्रकाराच्या रेषा नसतात. त्या अर्थाने माझी कुठेही शाखा नाही. :-)

अशी कंडम मंडळी बेंगळुरमधे अनेक वेळा भेटतात. अगदि हिच कथा, सगळा पसारा तसाच. मी पहिल्यापासुनच दुर्लक्ष करत आलो आहे, पाहिल्या पाहिल्याच त्यांचा बनावटपणा जाणवतो. - पांथस्थ माझी अनुदिनी: रानातला प्रकाश... माझी छायाचित्रे - फ्लिकर

तुम्हाला दोन्ही कुटूंबांची दयनीय अवस्था न पहाव्ली गेल्याने तुम्ही दया येऊन पैसे दिले असावेत. बुडीत खाते म्हणजे एक प्रकारे राइट ऑफ. चॅरिटीला दिलेले पैसे बुडीत खाते नव्हेत.

अहो नितीनभाऊ मलाही मुंबईत असे खूप अनुभव आले...खुद्द कुर्ल्यात, दादर, सायन आणि बांद्र्याला...एक गरीब माणूस, कडेवर लेकरू असलेली बाई अथवा एखादी म्हातारी...स्टोरी तीच...एकदा तर एक नौवारीवाई धडधाकट बाई कॉलेजात आली होती campus मध्ये...मी काही कुणाला पैसे दिले नाही...आणि पैसे मागताना सुद्धा वय बिय काही बघत नाहीत...मी तर कालेजात होते...एकदा तर सरळ एक हवालदाराला सांगितल पण त्यांनी दुर्लक्ष केलं...लोकसत्तात पण एकदा यावर लिहून आलं होतं....म्हणूनच काही मदत केली नाही....लोकांच्या चांगुलपणाचा फायदा (गैरफायदा) उठवायचे धंदे आहे...उद्या एखाद्याला खरंच गरज असेल तर त्याला मदत मिळेल का? एकदा मात्र माझ्या वडिलांनी एका वयस्कर व्यक्तीला ५० /- दिले होते...त्यांच्या diabetes आणि heart प्रोब्लेमच्या उपचाराला....ते गृहस्थ असेच दारोदार फिरत वर्गण्या गोळा करत होते...पैसे फुकट नको म्हणून त्याबद्दल शिट्टीवर गाणं म्हणून दाखवलं.... *********************************************************** http://shilpasview.blogspot.com/

कंपनीच्या कामानिमित्त, मी गेली २४ वर्षे भारत भ्रमण करीत आहे. भारतात, ही जोडपी सर्वत्र भेटतात. त्यांचा पोषाख, कडेवरचे मुल, बाईच्या अंगावर दागीने हे सर्व काही सारखे असते. हि लोकं केवळ मराठीच नव्हे तर, कानडी, तेलगू भाषाहि उत्तम बोलतात. माझ्या कयासानुसार, ही माणसे महाराष्ट्राच्या सिमावर्ती भागातील, एका विशिष्ट जमातीचे लोक आहेत. ह्या पध्दतीने पैसे कमावणे हा ह्यांचा व्यवसाय आहे. आजतागायत ह्यांना मी एक दमडाही दिलेला नाही. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे ह्या प्रकारची लोकं हल्ली जगभर तयार होत आहेत. पैसे कमावण्याचा हा उत्तम मार्ग जगात सर्वत्र आढळतो. असे लोक थोड्या वेगळ्या पोषाखात वेगळ्या पद्धतीने (परंतु तुम्हाला ऐकवलेल्या ष्टोर्‍याच) लोकांना सांगुन पैसे कमावतात. मला हि मंडळी फ्रेंकफुर्ट, मेलबोर्न अशा विविध ठीकाणी भेटली. संजय अभ्यंकर http://smabhyan.blogspot.com/

येथे बॉल्टिमोरमध्ये एका "बाहेरगावच्या आडकलेल्या" माणसाने कथा अशी तयारीने सांगितली (म्हणजे "तयार" दिसणार नाही, अशी कलाकारी), प्रश्न विचारताना उत्तरे इतकी जवळजवळ पटण्यासारखी दिली... खोटेपणाची निश्चिती करायला मला दहाएक मिनिटे लागली. अर्थात त्याच्या कलाकारीबद्दल मी त्याला थोडेसे पैसे दिले. याच्यापेक्षा कलाकारी कमी असलेले "हरवलेले" लोक बॉल्टिमोरमधल्या माझ्या जवळच्या रस्त्यावर दर एक-दोन आठवड्यांनी भेटतात. कथेचे नाविन्य कमी झाल्यामुळे मी पैसे देत नाही. मात्र एका बाईने कडेवरच्या दोन-तीन वर्षांच्या मुलाला इतके उत्कृष्ट तयार केले होते, की "बघा याला सुद्धा भूक लागली" म्हटल्याच्या क्यूवर मुलाने भोकाड पसरले, आणि लगेच आईच्या कथाकथनात व्यत्यय येऊ नये, म्हणून गप्प बसला. माझ्याबरोबरच्या मित्राने या पथनाट्यकंपूला पैसे दिले - गंडल्याबद्दल फार वाईट न वाटता. गरिबाने येनकेनप्रकारेण उपजीविका साधणे म्हणजे काही अथपासून इतिपर्यंत घृणास्पद नव्हे. मात्र भीक-दया बाजारातही काही पारदर्शकता हवी. माणुसकीची मर्यादा हवी. वर सांगितलेल्या अनुभवात त्या बाळाला फक्त नाटकातल्या योग्य प्रसंगी रडायला शिकवले होते. भारतात एखाद्या बाळाला अधिक कार्यक्षम भिकारी करण्यासाठी त्याला पांगळे करतात, तेव्हा मर्यादा ओलांडली, असे मला निश्चित वाटते. (यंदाच्या फेब्रुवारीत मी, आई, व बाबा वैष्णोदेवीच्या यात्रेला गेलो - तेव्हा तिथे एका "पाकीट चोरी झालेल्या" मराठी माणसाने माझ्या वडलांकडून पैसे मिळवले. नंतर दर्शनाच्या रांगेत उभे असताना आणखी मराठी लोक भेटले, त्यांनासुद्धा हे महाभाग भेटले होते.)

रॉय किणिकर नावाच्या दिवंगत कवीबद्दलचा किस्सा आहे. किणीकरांचे आयुष्य एकंदर पैशाच्या चणचणीमधे गेले. आयुष्यभर धड नोकरी नव्हती. साहित्यिक वर्तुळात छोटी मोठी कामे करून उपजीविका करणार्‍या या माणसाने पैसे उसने घेऊन परत न करणे , कसल्याशा योजना आणून गंडा घालणे आदि गोष्टींबद्दल कुख्याती मिळवलेली होती. एकदा ते जयवंत दळवींकडे आले आणि अतिशय गांभीर्याने त्यानी सत्काराची संकल्पना मांडली. यामधे पैशाची थैली जमवण्याची संकल्पना अंतर्भूत होती. दळवी : अहो पण सत्कार कुणाचा ? किणीकर : माझाच ! किणीकरानी मग अतिशय मुद्देसूद भाषेत , सुवाच्य अक्षरात जे कुणी मान्यवर येतील त्यांची नावे आणि त्यानी द्यायच्या रकमा याची एक मोठीशी लिस्ट बनवली. दळवींचे नाव त्यात होते हेवेसांनल. आणि मग त्याना काय वाटले कुणास ठाऊक, त्यानी अजून एक छोटी लिस्ट बनवून दळवीना दिली. त्यातही काही नावे होती. दळवी : आता ही वेगळी यादी कसली ? किणीकर : हे लोक कसले देणारेत पैसे. हे आपण त्यांना द्यायचे. दळवी शांतपणे चालत निघून गेलेल्या किणीकरांकडे पाहात राहिले.

आपण कोणत्याही परिस्थितीत कोणत्याही अणोळखी व्यक्तिला चाराण्याची पण मदत करत नाय :) हा कोणी समोर अ‍ॅक्सिडंट झालेला विव्हळत पडला असेल तर त्याला हॉस्पिटल पर्यंत नेण्याचं काम फुकट करू :) पण "अनोळखींना" पैका नाय बा !! मी अफ्रिकेत होतो तेंव्हा ची गोष्ट . तेंव्हा मी साईट वर एकटा आधीपासुन होतो. काही महिण्यांनी दुसर्‍या प्रोजेक्ट साठी अजुन एक जण आला. तो ही नविनंच देशाबाहेर आलेला असल्याने त्याची परिस्थिती समजुन मी त्याला मोबाईल सिमकार्ड घेऊन दिलं ( २०,००० शिलींग्स) , नंतर काही कॅश असु दे म्हणुन ८०,००० शिलींग्ज दिल्या. म्हंटलं , तु डॉलर्स कनव्हर्ट केले की देउन टाक. आता माझ्या क्लायंट तर्फे मला माझ्या हॉटेलात जेवण फ्री होतं , ह्याला ही गोष्ट कळली तशी नेमका दुपारी आणि रात्री जेवायच्या टायमाला माझ्याकडे यायचा.त्याचे पैतरे पाहुन त्याला मी स्पष्ट सांगुन देखील हा चिटकलाच. पैसे द्यायचं नावं ही नाही , उलट सॅटर्डे नाईट क्लबची एंट्री फी पण मीच भरली. क्लबात पोरीला बीयर मी पाजायचो , आणि हा साला तिला घेउन फिरायचा , आपला डोकाच आउट झाला ! असा तासला त्याला तेंव्हा , पैसे ठेव म्हंटलं भाड्या .. आणि सुट इथुन .. !! तेंव्हा कुठे उपकार केल्यासारखे पैसे काढले भाऊने !! आर्थिक व्यवहारांत कच्चे असलेल्या लोकांचा मला मनस्वी तिटकारा आहे. - (व्येव्वारी) टारेश पैशेबुडवी

नितिन थत्ते.. मला हाच अनुभव सुमारे १० वर्षापुर्वी मद्रासलाच आला...कदाचित तोच माणूस असावा...मी आणि माझा मित्र मराठीत बोलत होतो..एक माणूस, त्याचे कुटूंब आम्हाला रु. १०० ला चुना लावून गेले. असाच मी एकाला शिकवलेला धडा..तो पण मद्रासलाच .. http://www.misalpav.com/node/5171 खादाडमाऊ

पैसे देऊ नये घेऊ नये...आणि करायचे झाले तर कागदपत्र वगैरे करावे....फुकाचा विश्वास काय कामाचा... *********************************************************** http://shilpasview.blogspot.com/

काय सांगता काय? हा तुमचा अनुभव जस्साच्या तस्सा मला ह्या डिसेंबरला चेन्नईलाच आला.. फक्त अकोल्याचे कर्‍हाड झाले होते. मात्र मी थेट पैसे न देता "चला आधी हॉटेलात जेऊ घालतो आणि मग स्टेशनवर जाऊ तिथे तिकीट काढून देतो" म्हटल्यावर तो म्हणाला की "ठिक आहे त्या सर्वाणा भवनपाशी थांबा म्हातार्‍या आईला घेऊन १० मिनीटात येतो." मी व बायको तिथे तासभर थांबलो तो आला नाहि.. ऋषिकेश ------------------ इथे दुसर्‍यांच्या ब्लॉगची जाहिरात करून मिळेल. योग्य बोलीसह संपर्क साधावा.

बेंगळुरुत पण अशा २/३ मराठी कुटुंबांची गँग आहे.कधी औरंगाबादचे असतात तर कधी नागपूरचे.तिसर्‍यांदा मला भेटल्यावर मी त्यांना 'तुमचे गाव कुठचे ते नक्की करा' म्हंटले.गर्दीतून मराठी माणूस ते नेमका कसा शोधतात हे न उलगड्लेले कोडे आहे. P = NP

आपल्याला आलेल्या अनुभवातुन बहुदा हरएक माणुस गेला असावाच. आपल्या तत्वांना मुरड घालुन केलेले माणुसकी खात्यातले आपले वर्तन कौतुकास्पद वाटले.

स्थळ तेच, मद्रास. विमानतळावरुन बाहेर पडतो होतो तेव्हढ्यात असेच एकाने "साहब हिंदी आती हे क्या" ने सुरु केले. मी म्हणालो आती है. मग त्याने सांगितलेली कहाणी तशीच. तिरुपतीला आले होते, सामान चोरी गेलं वगैरे. मी खात्री म्हणुन नाव गाव विचारुन घेतलं. पुण्याजवळचं कुठलं तरी गाव होतं. मी म्हणालो, चला रेल्वेची तिकीटं काढुन देतो, म्हणजे मुख्य प्रश्न सुटेल. मग त्याची बायको, लहानसं मुल, उपाशी वगैरे सुरु झालंच. मी काय करावं असा विचार करत असतानाच त्या लोकांच्या सुदैवाने एक श्रीलंकंन बाईने आमचा संवाद पाहिला होता. तिने मला विचारलं की काय अचडण आहे. मी तिला इंग्रजीत सविस्तर सांगितलं. ती ५००० रु द्यायला तयार झाली. तेव्हढ्यात विमानतळावरच्या पोलिसांनी ह्या लोकांना पाहिलं आणि हाकलुन लावलं. आम्हा दोघांना वाईट वाटलं. ते लोक कुठे गेले हे मी पाहिलं होतं (लोकल रेल्वे मार्गावर, मलाही तिकडेच जायचं होतं). मी त्या बाईला म्हणालो, तुम्हाला खरंच मदत करायची असेल तर मी त्यांना पैसे नेउन देतो. हमी म्हणुन माझा मोबाईल मी त्या बाईंना दिला आणि पैसे घेउन तिकडे निघालो. तिथे २०-२५ जणांची चांगलीच टोळी होती. एव्हढी मोठी टोळी पाहिल्यावर मला शंका आली म्हणुन मी जवळ जाउन त्यांचा संवाद ऐकला. हे सगळे फसवायचे धंदे आहेत याची खात्री पटल्यावर मी त्या बाईंना पैसे परत केले (आणी माझा मोबाईल घेतला). गंमत म्हणजे मी तिथुन निघाल्यावर त्या मनुष्याने मला लोकल स्थानकावर पाहिले आणि माझ्याकडे येउन पैसे मागु लागला. मी पैसे परत दिले हे ऐकुन तो मनुष्य माझ्याशी हमरीतुमरीवरच आला, जसे काही त्याचेच पैसे मी घेतले होते. त्यानंतर अशी माणसं मद्रासमध्ये दोन तीन वेळा दिसली होती, मी हिंदी येतं का या प्रश्नाला नंतर कधीही उत्तर दिलं नाही. -Nile

मला तर न्युयॉर्कच्या ट्रेनमध्ये अशी मंडळी जवळपास दर महिन्यातून एक-दोनदा दिसतात. वॉलेट हरवले, पैसे संपले असे म्हणून एखाद्या विविक्षित स्टेशन पर्यंत जायला पैसे मागत असतात. एक मात्र खरं की मला प्रत्येक वेळेला वेगळा माणूस दिसला आहे. त्याच ट्रेनमध्ये पुन्हा पुन्हा जाऊ नये हे धंद्याचे गणित त्यांना व्यवस्थित माहित असते ;) _______________________________ जुनी वाईन, जुनी मैत्री, आणि जुन्या आठवणींचे मूल्य करता येत नाही

सान्गु? नको सान्गु? कॉलेज मधे असताना एकदा बस स्टन्ड वर तिकिटा साठी पैसे कमी पडले. खुप वेळ विचार करुन शेवटी माझ्या वयाच्याच एकाला कस बस विचारल. त्यान एकाच गावाला जायच म्हणुन माझ तिकिट काढल. पैसे परत करायला म्हणुन कित्ती दिवस मी शोधत होते पण परत कधीच दिसला नाही . त्या महान आत्म्याला या लेखाच्या निमित्ताने सादर प्रणाम!! शब्दांना नसते दुखः; शब्दांना सुखही नसते, ते वाहतात जे ओझे; ते तुमचे माझे असते.

या धाग्यातुन आपली गुन्हाकार्यप्रणाली कशी बदलावी असा बोध एखाद्याने घेतला तर? ;) प्रकाश घाटपांडे आमच्या जालनिशीत जरुर डोकवा.

व्हॅली आफ फ्लावर्स=उत्तराखंड राज्य येथे तरुण नवरा बायको आणि एक तान्हे मुल कडेवर घेऊन कुटुंब भेटले होते. आम्ही नांदेडचे आहोत आणि परत जाण्यासाठी पैसे मागत होते .(हे सगळ मराठीतुन बोलले होते.) नेहमी प्रमाणे मी पैसे दिले नाहीत पण जेवणार का? असे विचारल्यावर दोघांनी प्रत्येकी २/२ आलु पराठे खाले आणि बाळा साठी १ ग्लास दुध घेतल. मी नेहमी / शक्यतो खाद्यपदार्थच देतो.(न फोडलेला पुडा परत दुकानत विकुन पैसे घेताना पाहिल्या पासुन) स्टेशन वरील मुलांना बिस्किट पुडा देतान तो फोडुनच देतो. अन्यथा केळी ,वडापाव आहेतच. *************************************************** दुरितांचे तिमीर जोवो/विश्व स्वधर्मसुर्ये पाहो/जो जें वाछील तो तें लाहो/प्राणिजात/

मागे एकदा एका बाईने माझे आठ रुपये बुडवले आणि निघून गेली. मी आणि तो हवालदार बघतच राह्यलो. . चांदनी आयी ID उडाने. ., सुझे ना कोई मंजील. (रिक्षावाला ) नाना बेरके