मात्र चित्तर व छत्रपती ज्या फरमाईशी करीत होते व थोडे फार गातही होते त्यावरून त्या॑ची उच्च (कोण रे तो हुच्च म्हणतोय??) अभिरूची जाणवत होती. दाढेसाहेब, आमचा चित्तर अहे एक नंबरचा हलकट, परंतु भटसाहेबांची, दु:खाच्या वाटेवर गाव तुझे लागले थबकले न पाय जरी हृदय मात्र थांबले वेशीपाशी उदास हाक तुझी भेटली, अन् माझी पायपीट डोळ्यातून सांडली! मग माझा जीव तुझ्या वाटेवर तळमळेल, अन् माझी हाक तुझ्या अंतरात हुरहुरेल! मग माझा जीव तुझ्या वाटेवर तळमळेल! ही गझल मात्र चित्तर खूप छान गातो! चितरकडनं ही गझल ऐकायला खूप बरं वाटतं! साला, ह्या गझलेचे शब्द आणि अर्थ काळजाला हात घालतात! जरा ये अंतरा सुनीये, सहज कधी तू घरात, लावशील सांजवात माझेही मन तिथेच, ज्योतीसह थरथरेल, मग माझा जीव तुझ्या वाटेवर तळमळेल! !! क्या केहेने! दाढेसाहेब, घुसते हो साली ही गझल काळजात! बाय द वे दाढेसाहेब, ही गझल मी पण बरी गातो बरं का! अहो आमच्या यमन रागातली गझल आहे ही, सुधीर मोघेनी फार छान बांधली आहे!:) ऐकवीन केव्हातरी आपल्यालाही. अरे आप सुनो तो सही तात्या का गाना! :) आपला, (अण्णांचा मानसशिष्य) तात्या.

तरी म्हटलं बरेच दिवस दिसला का नाहीस.मुद्द्याची वाट पाहत बसला होतास की काय?(तिकडून निरोप आला वाटतं) :) बाकी काहीही म्हण तुझ्यासारखी (केवळ जन्माने)मराठी माणसं आणि विजुभाऊंसारखा दिलखूलास गुजराथी माणूस पाहील्यानंतर चांगलं आणि वाईट यातला फरक कळला हो! आमच्यातला फरक त्यांनाही जाणवलाच असावा,कारण आम्हीही त्यांना मनमूराद दाद दिली(तुझ्यासारखी खाज-खुजली नव्हे :) बाकी आमच्याकडून काही चूकलं असेल तर विजुभाऊ आम्हाला माफ करतीलच.काय विजुभाऊ! आमचा खुललेला चेहरा पाह्यला तुला कट्ट्यालाच यायला लागेल बरं का! पण त्यानंतर तूझा चेहरा कसा होईल ह्याची तूच कल्पना कर :) "दिसामाजी काही(च्या काही) तरी ते लिहावे" -इनोबा म्हणे

सध्या अंथरुणावर खिळून असल्याने, मुद्दाम असे कुणाला भेटता येत नाही... त्यामूळे, जुने कट्ट्याचे धागे उपसून काढतो आणि फोटो रुपी तरी का होईना, पण मिपाकरांना भेटतो.