पण घराणेशाही वेळी रॉबर्ट वद्राच तेवढे आठवले इतर भाजपेई सोयीने झाकून ठेवले. तुम्हीक हुशार असाल हो पण लोक मूर्ख नाहीत.

अगदी बरोबर. पण काही जणांना बुद्धी असते ते सर्व मिळेल ते वाचत सुटतात आणि कळते कॉग्रेस नालायक होती आहे आणि असेल. तिथे ना कुजबुज ची गरज असते ना शाळेतील इतिहासाची. डीस्कवरी ऑफ ईंडीयाच्या परदेशात प्रसिद्ध झालेल्या आवृत्यांमधे मराठा राज्यकर्त्यांचा त्रोटक आणि चुकीचा इतिहास तसेच मुघलांचा खोटा आणि भलामण केलेला इतिहास वाचला की त्या लेखकाची कीव तर येतेच पण त्याच्या बद्दल नंतर कळलेली माहीती खरी आहे हे समजले की किती नालायक आहे ते कळते. बाकी आपल्याशी चर्चा करुन आनंद वाटला

भाजपातील घराणेशाहीसुद्धा अयोग्यच. सर्वच राजकीय पक्षाचे लोक आक्षेप टोलवण्याची क्लृप्ती म्हणून Whataboutism करतात. कोणाकडच्याही एकाच्या घराणेशाहीने दुसरीकडच्या घराणेशाहीचे समर्थन होऊच शकत नाही. आपापल्या विरोधीपक्षाची उणी दाखवण्याच्या निमीत्ताने का होईना घराणेशाही नाकारण्याचे महत्व अधोरेखित होत असेल तर अभिनंदन!

माझा मुद्दा आपल्याला समजून घ्यायचा नाही असे दिसते. हरकत नाही. अजून एक प्रयत्न करतो. अस्सल घराणेशाहीची उदाहरणे बाळ ठाकरे यांचा वारस उद्धव ठाकरे. उद्धव ठाकरे यांचा वारस आदित्य ठाकरे. : संघटनेचे सर्वोच्च पद वंशपरंपरेने दिले गेले. राज ठाकरे हा जास्त योग्य असून केवळ पुत्रप्रेमासाठी त्याला डावलले गेले. बाकी भुजबळ, राणे वगैरे तर फारच पूर्वी कट झाले. शरद पवार यांचा राजकीय वारस सुप्रिया सुळे. संघटनेचे सर्वोच्च पद वंशपरंपरेने दिले जाणार आहे. अजित पवार पुतण्या आहे म्हणून डावलला गेला. मुलायम सिंग यांचा राजकीय वारस अखिलेश. संघटनेचे सर्वोच्च पद वंशपरंपरेने दिले गेले आहे लालू यादव यांचा वारस तेजस्वी यादव. संघटनेचे सर्वोच्च पद वंशपरंपरेने दिले गेले आहे गांधी घराण्याचे काय बोलावे? नेहरु, इंदिरा, राजीव, सोनिया, राहुल्/प्रियांका: काँग्रेस पक्षातील सर्वेसर्वा हे पद मिळवायला गांधी हे आडनाव आवश्यक आहे. नेहरु गांधी घराणे असणे आवश्यक आहे. केसरी, नरसिंह राव वगैरे लोकांना काही काळानंतर कचर्याच्या डब्यात फेकले गेले. मनमोहन सिंग हे सोनियाच्या हातातले कळसूत्री बाहुले बनले होते. घराणेशाही ह्या विषयात सर्वोच्च स्थान ह्या पक्षाकडे आहे. इतकी वाईट परिस्थिती कुठल्याच पक्षाची नसेल. आता भाजपचे उदाहरण पाहू. गोपीनाथ मुंडे भाजपचे १ किंवा २ क्रमांकाचे राज्याचे नेते. विरोधी पक्ष प्रमुख: पंकजा मुंडे आणि प्रीतम मुंडे यांना अनुक्रमे आमदार आणि खासदार बनवले. पण राज्यत थेट सर्वोच्च स्थान दिले नाही. या निवडणूकीत प्रीतम मुंडे यांना तिकिट नाही. म्हणजे घराणेशाही कमी होताना दिसते आहे. राजकीय परिस्थिती पाहून योग्य निर्णय घेतले जात आहेत. प्रमोद महाजनः भाजपचे राष्ट्रीय पातळीवरचे मुख्य पाच नेत्यातले एक. राज्यात १ किंवा २ क्रमांकाचे नेते. पूनम महाजन. एक सामान्य खासदार. राज्यात किंवा केंद्रात पहिल्या पाच नेत्यात ह्यांचे नाव येत नाही. धर्मेंद्र -हेमामालिनी -सनी देवल: इथे केवळ त्यांचे ग्लॅमर पाहून जिंकतील म्हणून तिकिट दिले. यापैकी कुणी कधी भाजपचे नेते नव्हते. आणि यावेळेस सनी देवलला तिकिट नाही. गंगाधर फडणवीस -देवेंद्र फडणवीस -शोभा फडणवीस: हे अत्यंत हास्यास्पद उदाहरण. गंगाधर फडणवीस हे स्थानिक नेते. राज्य पातळीवर त्यांचे नाव कधी कुठे चर्चेत नव्हते. केंद्र पातळीवर तर आजिबातच नाही. देवेंद्र फडणवीस हे आपल्या कर्तृत्वाने आपल्या पदावर आहेत. गंगाधर फडणवीसांचे पद वंशपरंपरेने दिले असते तर आज ते एक भाजपचे नगण्य नेते असते. एकनाथ खडसे -रक्षा खडसे: अजून एक हास्यास्पद उदाहरण. एकनाथ खडसे हे ज्येष्ठ नेते होते. आपल्या कामाने त्यांनी माती खाऊन राष्ट्रवादी पक्षात जाण्याचा निर्णय घेतला. असे असून पूर्ण घराण्याला वाळित न टाकता रक्षा खडसे ह्यांची निवडून येण्याची क्षमता आहे असे वाटले म्हणून तिकिट दिले. पुन्हा एकदा, एकनाथ खडसे हे एक ज्येष्ट पदावरील मंत्री होते. राज्याचे एकेकाळचे मोठे नेते होते. पण रक्षा खडसेला असे कोणतेही उच्च पद देऊ केलेले नाही. वंशपरंपरेचा मर्यादित फायदा दिला आहे. बाकीही उदाहरणे अशीच आहेत. जर बिगर शून्य घराणेशाही आणि शून्य घराणेशाही इतके ढोबळ वर्गीकरण आपल्याला कळत असेल आणि ह्या अवगुणाच्या हलक्या होत जाणार्या छटा बघण्याची कुवत नसेल तर नाईलाज आहे.