मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

शशक'२०२२ - जॉन डो

साहित्य संपादक · · स्पर्धा
कुळकुळीत आभाळ, दिवसभर रिपरिप चालूच. मनावर देखील शेवाळंच. मी एकटाच या गच्चीवर. अस्वस्थ. पोलिसांनी याच एरियात स्पॉट केलेल्या सीरियल किलरबद्दल सततच्या बातम्या खाली घरातल्या चालू असलेल्या टीव्हीवर उत्तेजित आवाजात कोणी होतकरू पत्रकार ओरडतोय. इतक्यात खाली दरवाज्याची बेल वाजते. सावधपणे खाली डोकावलं तर रेनकोटमधे निथळत उभी एक पोरगेली आकृती दिसतेय. मी वेळेत खाली दुबकून लपतो. नीट हालचाली केल्या पाहिजेत. शिडीवरुन मागच्या अंगणात उतरुन तिथून पुढे आलो तरच त्याला बेसावध ठेवून मागून घाव घालता येईल. एकच चान्स आहे मला. मी टाकीमागे लपवलेली दाभण उचलतो. अस्वस्थता कमी होत चाललीय, ती सुखद उत्तेजित अवस्था आलीय. घाव चुकता कामा नये. मग थोडं शांत शांत वाटेल..
वाचने 11040 वाचनखूण प्रतिक्रिया 23

ब़जरबट्टू गुरुवार, 05/12/2022 - 03:21
बघा बरे आपले सम्पादक मन्डळ काय म्हणते :) केवळ सरळधोपट कथा सांगणे हा या लेखनप्रकाराचा मूलभूत उद्देश नसतो. • बरोब्बर १०० शब्दांमध्ये कथा सांगणे आणि •

शेवटच्या शब्दात / वाक्यात वाचकाला अनपेक्षित धक्का बसेल असा कथेचा शेवट करणे,

ही या कथाप्रकाराची दोन कळीची लक्षणे आहेत.

एमी Wed, 05/11/2022 - 18:22
+१ केवळ शेवटच्या वाक्यात तो सिरिअल किलर आहे हे कळलं असतं तर जास्त मस्त झाली असती.

ब़जरबट्टू गुरुवार, 05/12/2022 - 03:18
हेच म्हणतो. सिरीयल किलरचा धक्का शेवटी यायला हवा होता. पण बाकी कथा छान !

विजुभाऊ गुरुवार, 05/12/2022 - 13:17
कुळकुळीत आभाळ, दिवसभर रिपरिप चालूच. मनावर देखील शेवाळंच. मी एकटाच या गच्चीवर. अस्वस्थ. इतक्यात खाली दरवाज्याची बेल वाजते. सावधपणे खाली डोकावलं तर रेनकोटमधे निथळत उभी एक पोरगेली आकृती दिसतेय. मी वेळेत खाली दुबकून लपतो. नीट हालचाली केल्या पाहिजेत. शिडीवरुन मागच्या अंगणात उतरुन तिथून पुढे येतो. अस्वस्थता कमी होत चाललीय, ती सुखद उत्तेजित अवस्था आलीय. मी हातातले दाभण पुन्हा एकदा चाचपतो. एकच चान्स आहे मला . पुढे होऊन बरोबर वर्मी घाव घालतो. पोलिसांनी याच एरियात स्पॉट केलेल्या सीरियल किलरबद्दल सततच्या बातम्या खाली घरातल्या चालू असलेल्या टीव्हीवर उत्तेजित आवाजात कोणी होतकरू पत्रकार ओरडतोय. **** ही कथा माझी नाहिय्ये.

कॉमी गुरुवार, 05/12/2022 - 16:00
विजुभाऊ तुमची कथा मूळ कथेला न्याय देत नाहीये. मूळ कथेत तो सिरीयल किलर आधी त्या मुलीला वाचवायला म्हणून दबून बसला असतो, तो तिच्याकडे जातो सुद्धा त्याच हेतूने, पण मध्येच त्याच्या व्यक्तिमत्वाची दुसरी बाजू पकड घ्यावी लागते. हे मानसिकतेतले द्वैत तुमच्या कथेत मिसिंग आहे. कथेतला हा बारीक मुद्दा सर्वात सुरेख आहे. तो कुठे दिसेल ? तर इथे-
शिडीवरुन मागच्या अंगणात उतरुन तिथून पुढे आलो तरच त्याला बेसावध ठेवून मागून घाव घालता येईल. एकच चान्स आहे मला.
हि कथा माझीही नाहीये :) पण मला हा मुद्दा दिसला म्हणून सांगतोय.

कॉमी गुरुवार, 05/12/2022 - 16:05
म्हणूनच कथेची मांडणी जशी केलीये तशी आहे- सिरीयल किलरचे अस्तित्व आधी समजते. गच्चीत असलेला व्यक्तीच किलर असेल अशी आपली समजूत होते. पण तो "तिला" ऐवजी "त्याला" मारायला गेल्यावर चाणाक्ष वाचकांची समजूत होते की घरात आणि कोणी तरी आहे... पण हळूहळू त्याचे मन बदलते.

कॉमी गुरुवार, 05/12/2022 - 16:20
पोरगेली आकृतीचं माझ्याकडून चुकीचं वाचन होऊन "मुलीची आकृती" असे काहीसे झाले. हम्म, जर तशी कथा लिहिली असती तर काय झाली असती ! ......... कुळकुळीत आभाळ, दिवसभर रिपरिप चालूच. मनावर देखील शेवाळंच. मी एकटाच या गच्चीवर. अस्वस्थ. पोलिसांनी याच एरियात स्पॉट केलेल्या सीरियल किलरबद्दल सततच्या बातम्या खाली घरातल्या चालू असलेल्या टीव्हीवर उत्तेजित आवाजात कोणी होतकरू पत्रकार ओरडतोय. इतक्यात खाली दरवाज्याची बेल वाजते. सावधपणे खाली डोकावलं तर रेनकोटमधे निथळत उभी एका मुलीची आकृती दिसतेय. तो दिवणघरातच असणारे- मला हळूच नीट हालचाली केल्या पाहिजेत. शिडीवरुन मागच्या अंगणात उतरुन तिथून पुढे आलो तरच त्याला बेसावध ठेवून मागून घाव घालता येईल. तिला वाचवायचा एकाच चान्स आहे. मी टाकीमागे लपवलेली दाभण उचलतो. अस्वस्थता कमी होत चाललीय, ती सुखद उत्तेजित भावना वाढतीये. घाव चुकता कामा नये. मग शांत शांत वाटेल..