बंद पडलं..
बंद पडलं गुह्राळ आणि बंद पडला तांब्या
प्रतिभेच्या वासराचा नुसताच झालाय ठोंब्या!
गवत खाई पाणी पिई हलत जागचं नाही
डिवचलं गुदगुल्या केल्या, तर हसतं नुस्तच "ह्ही ह्ही!"
सोडून दिलं माळरानावर, तर येतं फिरून परत.
"काय लागलं हाती? ", तर म्हणे-" बसलो असाच चरत. "
येऊन पुन्हा गोठ्यात शिरतं, नि रहातं निपचित पडून.
लिहायला काढलं की दाव्याला बसतं अडून.
कस्सं अस्सं वासरू ह्ये, मी काय याला करू?
कैसा यावा पुन्हा, माज्या लेखणीला बहरू??? (दुत्त दुत्त!
)
हुर्र्रर्रर्रर्रर्रर्र हुर्र्रर्रर्रर्रर्रर्र
करून अता, त्याला मी उठवनार
पुन्हा थांबे पर्यंत , मग बुंगाट सुटवनार 
)
हुर्र्रर्रर्रर्रर्रर्र हुर्र्रर्रर्रर्रर्रर्र
=)) वयनी माहेरी गेली वाट्टं.
गुऱ्हाळाला वासरू नसतंय. बैल
ते कवीचं कल्पनास्वातंत्र्य
का वास्तवातली स्वातंत्र्यहरण
दोन्ही असावं.
मग वल्ल्या, घ्यायचा का सूड?
घेऊ की. =))
=))
अता, त्याला मी उठवनार
=)) =)) =))
कैच्या कै जिल्बी....
काव्यरस तांब्या भरून वरती
चौरागढ पण आहे =))
डोळे मिटून ...
बाकी महाकविना बालगीताची एकदम
अरे वा पुढं सरकायला लागला का?
आरारा....लैच मोकाट...बेक्कार
टक्या
असंय तर :)
>> हुर्र्रर्रर्रर्रर्रर्र
=))
=)) येऊंद्या अजून
अरेरे
माई मोड ऑन,
आरारा...
या माई असल्या तर नानांची मौज
वासरु आधी चरायला कुठं जात
=)))) किती दुदुदु प्रतिसाद!
गुर्जी जरा इकडंच तिकडं केलं
ह्ही ह्ही ह्ही!
वासराच्या पाठीवर बसून चाललेले
काय पण जिल्बी , कै च्या कै
ल्लुल्लुल्लुल्लुल्लुल्लुल्लुल
काय पण जिल्बी , कै च्या कै
=)) सही कवीता आहे.
बुवा परत आले.
हा हा हा..........
आलं गुर्जी आलं.. मिपाला
हरवलं आहे...
ह्या ह्या ह्या ह्या ह्या! =)
=))