वा .. कविता छानच आहे.. धरु-खेळू-सोडू हा क्रमही छान :)
सुंदर बालकविता आहे.. आवडली.
लिपझिप हा शब्द पंखांच्या उघडझापेसाठी आवडला.
परागातला मधू चोखते
हे मात्र थोडे खटकले. खरेतर फुलपाखरु फुलातला मकरंद घेते. फुलातल्या मधुरसाला मकरंद म्हणतात. मधु म्हटले तरी चालेलसे वाटते. पण तो गोड पदार्थ परागात नसतो. हे आपले मनात आले म्हणून लिहिले..मूळ कवितेच्या गोडव्यामध्ये त्याने काही फरक पडणार नाही. पण निसर्ग कवितेमध्ये चपखल कल्पना आणि शब्द असले तर बरे असे वाटले म्हणून लिहिले.
-- लिखाळ.
ही कविता माझ्या मुलीला ऐकविल्यावर अत्यंत निरागसपणे...."अच्चा म्हणजे फुलपाखरु बाटलीत पकडता येते का?" असा प्रश्न विचारल्यावर मी गांगरलो. पण लगेच म्हणालो, "अगं पण बघ ना....बाटलीत पकडल्यावर ते कसे मलुल होते आणि त्याचे रंग उडतात आणि ते मरु सुध्दा शकते....तेव्हा ज्याने कविता केली त्या काकांनी ते सोडुन दिले" असं म्हणल्यावर जरा डोकं ताळ्यावर आलं....
...नाहीतर उद्यापासुन आमच्या घराभोवतीच्या बागेतल्या फुलपाखरांची खैर नव्हती...पण बाकी कविता उत्तम...
-ये.ख. http://sachinparanjpe.wordpress.com
तुमचा प्रतिसाद वाचून आठवलं. मागे एकदा "बीग फॅट जायंट" ही कादंबरी वाचली. त्यात बीएफजी त्याच्या लहान मुलाला सांगतो- "whatever you do, make sure you avoid contact with human children. Children are the most cruel of the human species."
मला वाटते मुलींपेक्षा विषेशतः लहान मुलांसाठी बीएफजीचे हे निरीक्षण चपखल बसते.
पण नीट विचार केला तर, मुलामुलींमधली ही कृरता, उत्सुकता आणि ज्ञान मिळवण्याची उर्मी ह्यातून येत असते.
सुंदर
अगदी
वा .. कविता
खर आहे
अजुन एक
वेलदोडा,
फुलपाखरु
अरुण मनोहर...
लहान मुले!
अरुणराव
सुरेख
एकदम सुटसुटीत बालगीत..
सुरेख
धन्यवाद
खुप आवडले.
कविता