मनाचे खेळ (भाग ३) (अंतिम)

बाप रे ... इतकंच सुचतंय ...

झिणझिण्या आल्या डोक्याला वाचून सध्या फेस बुक वर शेतीसारखाच आता शहर वसवण्याचा खेळ जोम धरू पाहत आहे .नवे आभासी शहर जिथे झोपडपट्या, गटारे , आदर्श मनोरे नाहीत .ते शहर वसवण्यात तेथे स्वताची मालकी प्रस्थापित करण्यात माझे अनेक अनामिक आभासी जगातील मित्र मग्न आहेत .मी मात्र मिसळपाव हादण्यात मग्न आहे .

तिसर्‍या भागाच्या सुरुवातीला एकदा संदिप मानसोपचार घेत असावा अशी शंका आली होती. हे जरा वेगळं कारण होतं हे वाचल्यावर स्प्ष्ट झालं. कथा वेगळ्या विषयावरची आहे. अश्या प्रकारच्या सध्याच्या मनोरुग्णांबद्दल वाचल्याचं थोडंफार आठवतय.

खुपच रोचक, गुंतवणारी कथा. एकुण तोच खरा ठरला तर..

जबरदस्त.. वाचुन डोक सुन्न झाल. खरोखर एखाद्या मनोरुग्णाने लिहिल आहे अस वाटत (क्रु. ह. घ्या) --टुकुल

खिळवुन टाकणारी कथा, पण लवकर संपवलीत म्हणुन अभिनंदन नाही तर हे मनाचे खेळ पार मणामणाचे झाले असते आणि माझ्या तर मन, मेंदु व आत्मा अशा सगळ्यांच्या पलिकडे गेले असते. या अशा गोष्टि होउ नयेत म्हणुन या वर्षभरात प्रत्यक्ष कमीत कमी ५० मित्र मॅत्रिणि जोडायचं ठरवलं आहे आणि त्यासाठी बजेट पण वाढवुन घेतलं आहे घरुन. हर्षद.

ज ह ब र्‍या द स्त कथा मराठेशेठ. शेवट कळला कळला असे वाटत असतानाच एकदम धोबीपछाड.

बापरे!

धन्यवाद मित्रांनों.!!

खूप ज ब र द स्त कथा. या आजाराला काय म्हणतात, हे कळू शकेल काय?

बापरे!! जबरदस्त आहे कथा.

गोष्ट आवडली! अजून लिहा!