पण काहितरी बदलतयं...

सुंदर मुक्तछंदातले काव्य.. शेवटचं कडवं तर खूप छान. खास करून, तिच्या डोळ्यात हरवलेलं काहीतरी गवसतयं तिच्या स्पर्शात सगळं दुःख विरघळतयं समजावता येणार नाही असं काही माझं मलाच उमगतयं एक वेगळंच जग दुरुनच खुणावतयं माझ्या नकळत मीहि स्वप्नात रमतोयं फुंकुन राख सगळी, निखारे पुन्हा पेटवतोय बदलता येईल सगळं असे कुठेतरी वाटतयं! आवडलं... - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

तिच्या आठवणींने चेहर्यावर हसु फुलतयं तिच्या डोळ्यतील भाबडेपणा मनोमन भावतोय तिचा माझ्यावरील विश्वास आत खोलवर सुखावतोयं तिची हसरी नजर मलाही हसवतेयं हे जास्त आवडलं...

तिच्या डोळ्यतील भाबडेपणा मनोमन भावतोय तिचा माझ्यावरील विश्वास आत खोलवर सुखावतोयं हे मस्तच..... तू काय पाहिलसं माझ्यात हा प्रश्नही अनुत्तरीत :? फुंकुन राख सगळी, निखारे पुन्हा पेटवतोय बदलता येईल सगळं असे कुठेतरी वाटतयं! व्वा क्या बात है | (बदलता येईल सगळं ) असेच म्हणणारा..... मदनबाण.....

तिच्या डोळ्यात हरवलेलं काहीतरी गवसतयं तिच्या स्पर्शात सगळं दुःख विरघळतयं समजावता येणार नाही असं काही माझं मलाच उमगतयं एक वेगळंच जग दुरुनच खुणावतयं माझ्या नकळत मीहि स्वप्नात रमतोयं फुंकुन राख सगळी, निखारे पुन्हा पेटवतोय बदलता येईल सगळं असे कुठेतरी वाटतयं! पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

तिच्या भाबडेपणा, तिचा विश्वास, तिची श्रध्दा सगळंच अपरिचित ती भरेलही कदाचित सगळ्या जखमा भाबडेपणा म्हणजे निरागस लहान मूल. तिथे देवाचा अंश असतो. ह्याच दैवी प्रकटनाकडे कवी आकर्षीत झाला नसेल ना?..... खूप सकारात्मक कविता...

वा मनिषराव! सुरेख कविता.... तिच्या आठवणींने चेहर्यावर हसु फुलतयं तिच्या डोळ्यतील भाबडेपणा मनोमन भावतोय तिचा माझ्यावरील विश्वास आत खोलवर सुखावतोयं या ओळी क्लासच! आपला, (कविताप्रेमी) तात्या. अवांतर - हे लिखाण आधी माझ्या ब्लॉगवर प्रसिद्ध केले होते, बाकी फक्त 'मिसळपाव' साठी! जियो...! आपला, (मिसळपावकर) तात्या.

सुरेख!!

बापरे! एवढे सारे प्रतिसाद मला खरच अपेक्षित नव्ह्ते...मि.पा. ची जिंदादिली जिंदाबाद! :) आणि सर्वांना मनापासून धन्यवाद! [:)] @ अरुण मनोहर - भाबडेपणा, निरागसपणात एक विलक्षण "healing, soothing power" असते हे मला कित्येक वेळा अनुभवायला आले आहे. मला लहान मुलांबरोबर खेळणे/बोलणे हा एक उत्कृष्ट स्ट्रेस-बस्टर वाटतो. अवांतर - कवितेतील "ती" आता नुकतीच बायको झाली आहे. :) कधी कधी रोजच्या व्यवहारात तिच्या ह्याच भाबडेपणाचा वैताग येऊन वाटते, "इतकी कशी तू/ही बावळट पणे वागू शकतेस?" -- आणि मग मी ह्याच भाबडेपणावर कसा फिदा होतो हेही आठवते (नाहितर ती आठवण करून देतेच!:)), आणि मी स्वत:लाच समजावतो. कवितारुपी 'लिखित पुराव्याचा" असाही एक उपयोग!! (फायदा की तोटा ते ज्याने त्याने ठरवावे! :D) बाकी व.पु. म्हणाले तसं "क्षण एक भाळण्याचा, बाकी सांभाळण्याचे" चा प्रत्यय येतच असतो - दोघांनाही! :) सगळ्यांना पुन्हा एकदा धन्यवाद! - मनिष स्वगत : अवांतर जरा 'जास्तच' झालं का?

मनिष .. सह्ही कविता .. च्यामारी काय अचुक उतरवलय भावनांना शब्दात .. कविता लै लै आवडली.

मी तसा चिडणारा, कपाळाला आठी घेउन वावरणारा सगळे घाव, वेदना न विसरता जगणारा एकटाच चालणारा आणि एकाकीच राहणारा पण काहितरी बदलतयं… तिच्या आठवणींने चेहर्यावर हसु फुलतयं सहीये बॉस्स ... परत वाचली .. परत वाचली अन वाचतच राहिलोय .. आपण तर फ्यान बॉ तुमचे !!

@ आनंदयात्री - धन्यवाद! :)

मनिष.. कोणत्या ओळी क्वोट करू.. सगळ्याच आवडल्या..

समजावता येणार नाही असं काही माझं मलाच उमगतयं बदलता येईल सगळं असे कुठेतरी वाटतयं!

विचार छान उतरलेत.

कविता आवडली. काही ठिकाणी संदिग्ध वाटली; पण एकंदर छान. लिहीत रहा. (वाचक)बेसनलाडू

एकदम अफलातुन रचना, मस्त भाव छेडलेत. आणखी काय बोलु शब्दच हरवलेत.