माझी मास्तरकी !

ज
जिप्सी यांनी
 ·  लेख
लेख
पुण्यातली बुधवार पेठ 'अनेक गोष्टींसाठी' प्रसिद्ध(!) आहे.याच वस्तीतल्या लोकांशी माझा अगदी जवळचा सबंध आलेला आहे त्याविषयी थोडंसं.... २००६ सालची गोष्ट्,पुण्यातल्या माझ्या एका ओळखीतल्या एका गृहस्थांनी 'मामाचं गाव' असा एक उपक्रम राबवला होता. कुणासाठी? तर ज्या मुलांना उन्हाळ्याच्या सुट्टीत जायसाठी मामाचं गावच नाही अशां मुलांसाठी. ही मुलं कोण? तर बुधवार पेठेतल्या वेश्याव्यवसाय करणार्‍या स्त्रियांची! ही मुलं ८ दिवस रोज सकाळी ९ ते संध्याकाळी ६ पर्यंत आमच्याकडं येत. त्यांना रमवण्यासाठी आम्ही रोज वेगवेगळे खेळ्,चित्रकला,मातीकाम इ. गोष्टी करायचो.त्यातच एके दिवशी ज्या संस्थेतर्फे ही मुलं आमच्याकडं येत त्यासंस्थेच्या ताई आमच्याकडं आल्या,त्यांच्याशी गप्पा मारताना या मुलांबद्दलच्या अनेक गोष्टी कळत गेल्या. या मुलांच्या आयांचा वेश्याव्यवसाय हाच मुख्य पेशा होता. त्यांबद्दल बोलताना ताई म्हणाल्या,"अरे ज्या खाटेवर यांच्या आया गिर्‍हाईकांबरोबर असतात्,त्याच्याच खाली यातली लहान मुलं झोपलेली असतात." माझ्या अंगावर सर्रकन काटा आला,एवढं उघडं वाघडं सत्य माझ्या मुर्दाड मनालासुद्धा पचलं नाही. अशा अनेक गोष्टींतून्,मुलांच्या सहवासातून त्यांच 'जिणं' माझ्यासमोर उलगडत गेलं. शेवटच्या दिवशी मी ताईंना विचारलं,"ताई , मी तुम्हाला काय मदत करू? (आर्थिक सोडून ! त्यावेळी माझाच पडता आणि बेकारीचा काळ सुरू होता.) ताई म्हणाल्या तुला काय जमेल द्यायला? मी म्हणालो सध्या फक्त वेळ ! मग जरा चर्चा करून मी ८वी-१०वीच्या मुलांना सकाळच्या वेळेत शिकवावं असं ठरलं.(८वी-१०वीची मुलं बाहेरच्या शाळेत जात्,संस्थेची शाळा १ली - ७ वी पर्यंतच) आजकालच्या मुलांना पहीली दुसरी पासूनच ट्युशन लावतात्,पण यातल्या १०वीच्या मुलांनासुद्धा ते परवडायचं नाही. मग त्यांच्या शाळेआधी त्यांना गणित्,ईंग्लिश्,सायन्स(जवळ्पास सगळेच विषय थोडेफार) शिकवायची जबाबदारी मी घेतली. शाळा सुरू झाल्यावर मंडईतल्या एका केळांच्या भट्टीच्या मागच्या बाजूला असलेल्या शाळेत आमचे सकाळचे वर्ग सुरू झाले.या मुलांच्यात शिकायची प्रचंड तळमळ होती. शिकवता शिकवता त्यांच्याशी माझी मैत्रीच होउन गेली. सकाळी ०८.३० ते ११ पर्यंत आमचे वर्ग चालायचे,आम्ही सगळेच बरोब्बर साडेआठाला हजर व्हायचो. कधीतरी एखादा/एखादी वेळानं यायचे,वेळ का झाला? म्हणून विचारलं तर रात्री २वा.,३वा झोपलो असं उत्तर मिळायचं.(कारणं ही वाढलेली मुलं आईच काम पूर्ण झाल्याशिवाय घरात झोपायलाच यायची नाहीत) स़काळचा क्लास ११.०० वा संपला की ही मुलं शाळेला जायला निघायची. त्यांना डबा वगैरे चैनी माहीतच नव्हती,घरातनचं ५-१० रु. मिळायचे.(१ली - ७वीच्या मुलांना मात्र शाळेत जेवण मिळायचं) आणि रात्रीच जेवण म्हणजे आम्लेट्,बुर्जीपाव इ. एका शनिवारी या मुलांच्या पालकांच्या(!) भेटीचा कार्यक्रम होता,मलाही बोलावलं होतं. तेंव्हा या मुलांच्या आयांना भेटायचा भेटायचा योग आला. अगदी साध्या साड्यात,किंचीत सुजलेल्या डोळ्यांच्या,अशा त्या सभेला आलेल्या होत्या. माझं फारसं काही काम नव्हतं,पण तरीही सगळ्या माझ्याशी २-२ शब्द बोलल्या,मीपण बोललो. थोडे दिवसांनी श्रावणात आमच्या वर्गातल्या मनोजच्या घरी सत्यनारायणाची पूजा होती,सगळ्यांना आमंत्रण होतं,बाकी सगळे सकाळी जाणार होते,पण मला जमणार नव्हतं,मी संध्याकाळी यायचं कबूल केलं. संध्याकाळी ७च्या सुमाराला मला न्यायला शाळेपाशी मनोज्,बंडु,शंकर्,दीपक असं मित्रमंडळ हजर होतं. मंडई ओलांडून,बुधवार पेठेतल्या अरूंद आणि गर्दीनं भरलेल्या रस्त्यानं आम्ही निघालो. रस्त्यात आम्लेट्,वडापाव इ.च्या गाड्या ,पानपट्ट्या,बाजूला दारूचं दुकानं अशा एका मोडक्या चाळीसारख्या इमारतीच्या पायर्‍या चढून आम्ही दुसर्‍या मजल्यावर गेलो. जिन्यातच पायर्‍यांवर उभारलेल्या गिर्‍हाईकांशी,आपसात गप्पा मारणार्‍यांना चुकवत, मनोजच्या खोलीच्या दाराशी पोचलो. बाहेरच्या गॅलरीत अनेकजणी मेकप करून्,गुटखा पान चघळत उभ्या होत्या. खोलीच्या आतलं वातावरणं मात्र पूर्ण वेगळं होतं.एकच खोली पण अगदी लख्खं. एका कोपर्‍यात पूर्व पश्चिम बघून पूजा मांडलेली. एका कोपर्‍यात स्टोव्ह. एका कोपर्‍यात छोटी न्हाणी त्याला पडद्याचा आडोसा. एक कॉट व त्यावर बैठक. मी गेलो,बसलो. मनोजची आई हसतमुखानं समोर आली,विचारपूस केली. मी उठून दर्शन घेतलं,तिर्थप्रसाद घेतला. स्टोव्हवरच्या उकळत्या मसाले दुधाचं एक भांड्भरून माझ्यासमोर आलं. बाहेर खिडकीतनं,गॅलरीतनं अनेक डोळे कुतुहलानं आमच्यावर खिळलेले. मी दुध पिताना मनोजच्या आईनं त्याच्या अभ्यासाविषयी चौकशी केली,बाकीच्या मुलांच्या आयासुद्धा आल्या.मनोजच्या आईच्या 'मावशीबाई' सुद्धा येउन गेल्या. मग मुलांच्या अभ्यासाबरोबरचं माझीसुद्धा चौकशी झाली. घरी कोण कोण ? असे प्रश्न झाले. त्यांच्या बोलण्यातून मला 'आपल्या जगाविषयी' असलेली त्यांची उत्सुकता जाणवत होती. तासभर गप्पा झाल्यावर मी जायला निघालो,मनोजच्या आई मला डोक टेकवून पाया पडल्या,पाठोपाठ मुलंही. मला अगदी बावरून गेल्यासारख्म झालं,मग एका वारकर्‍यानं दुसर्‍या वारकर्‍याच्या पाया पडावं तस मीही त्यांना नमस्कार केला.तो नमस्कार मी त्यांच्या मनाच्या पावित्र्याला होता. जाता त्यांनी मला ५१ रु. दिले,म्हणाल्या पुढच्या वेळेला कोल्हापूरला जाल तेंव्हा अंबाबाईची ओटी भरा ! आता मी सुद्धा माझ्या व्यापात अडकलो,घर बदललं तस शिकवायला जाणंही सुटलं. पण अजूनही रस्त्यात कॉलेजला जाणारी ही मुलं भेटतात्,एखाद्या राणीचा,पुनमचा कॉईन बॉक्सवरून फोन येतो,२-५ रुपये खर्च करून त्या माझ्याशी बोलतात.यांच्या हसर्‍या चेहेर्‍यामागं अनेक कथा आणि व्यथा दडलेल्या असतात्,त्यांच्याविषयी परत कधीतरी !
वर्गीकरण
9080 वाचन
💬 प्रतिसाद (59)

प्रतिक्रिया

बेसनलाडू
गुरुवार, 09/16/2010 - 20:27 नवीन
लेख आवडला. हे विश्व चटका लावून जाणारे, अस्वस्थ आहे, हेच खरे. पण असे असतानाही सत्यनारायणादी पूजेसारख्या प्रसंगांवेळी या विश्वात जाणवणारा साधेपणा, पापभीरू/देवभोळेपणा (मनोजच्या आईने तुमच्या (मास्तरांच्या) पाया पडणे, अंबाबाईची ओटी भरा सांगणे इ.) लेखातील वर्णनातूनही जाणवला. तात्यांच्या 'धूपार्तीचा भिक्षुक' या लेखनातूनही असेच काही जाणवले होते. (अस्वस्थ)बेसनलाडू

Pain
गुरुवार, 09/16/2010 - 20:38 नवीन
पुण्यात कर्वे रस्त्यावर मानव्य म्हणून एक संस्था आहे. ते लोकही अशा मुलांना सांभाळण्याचे काम करतात. लहानपणी शाळेत असताना (बहुदा सातवीत असताना) एखाददोन वेळेला आम्हाला त्यांना भेटायला, त्यांच्याशी खेळायला गेलो होतो. शिवाजी रस्ता किंवा तिथे कुठेतरी एका बाईंचे (बहुदा विजयाताई) यांचे घर आहे, त्याही असेच काम करतात. तिकडेही गेलो होतो. त्यापैकी काहींना त्यांची काहीही चूक नसताना एडस् झाला आहे. एकूणच त्या सगळ्यांबद्दल खूप वाईट वाटले आणि तेच विचार डोक्यात सतत राहिल्याने त्यांच्याशी खेळण्यात किंवा इतर चित्रे काढण्यात वगैरे, मनाने पूर्णपणे सहभागी होउ शकलो नाही :(

रेवती
गुरुवार, 09/16/2010 - 21:06 नवीन
हे असं वाचल्यावर मनाला त्रास होत राहतो. तरीही लेख आवडला. तात्यांचा नुकताच येउन गेलेला लेख आठवला. तोही आवडला होता. दोन्ही लेखातलं साम्य म्हणजे पुजेच्यावेळेस राखलेले पावित्र्य! इतकी मनोभावे पुजा आपल्याला कितीवेळा करणे जमते?

संदीप चित्रे
Fri, 09/17/2010 - 00:03 नवीन
>> दोन्ही लेखातलं साम्य म्हणजे पुजेच्यावेळेस राखलेले पावित्र्य! इतकी मनोभावे पुजा आपल्याला कितीवेळा करणे जमते? असेच म्हणतो. अस्वस्थ करणारा लेख !
↩ प्रतिसाद: रेवती

अडगळ
गुरुवार, 09/16/2010 - 21:12 नवीन
जाता त्यांनी मला ५१ रु. दिले,म्हणाल्या पुढच्या वेळेला कोल्हापूरला जाल तेंव्हा अंबाबाईची ओटी भरा>>> हे वाक्य फार अस्वस्थ करुन गेलं. ओटी भरणं हा सवाष्णीनं सवाष्णीला द्यायचा मान(असं म्हणतात). इथं एक वेश्या अंबाबाईची ओटी भरायला सांगत आहे. कुठला जीव कशावर आशा ठेवून जगंल काय माहीत .

धमाल मुलगा
गुरुवार, 09/16/2010 - 21:29 नवीन
वेश्येला 'अखंडसौभाग्यवती' म्हणलं जातं. पुर्वी म्हणे, वर्षातल्या कोण्या एके दिवशी घरोघरच्या घरंदाज बायका वेश्यांकडे जाऊन त्यांच्याकडचं कुंकू घेऊन यायच्या.
↩ प्रतिसाद: अडगळ

जिप्सी
गुरुवार, 09/16/2010 - 21:14 नवीन
खरं आहे रेवतीताई ! मला त्यावेळेला ग.दि.मां.ची जोगिया ही कविता आठवली होती !(त्या कवितेचा संदर्भ वेगळा आहे,पण अगदी तसंच पावित्र्य आहे!)

धमाल मुलगा
गुरुवार, 09/16/2010 - 21:26 नवीन
साला हा जोश्या आपला दोस्त आहे ह्याचा नेहमीच अभिमान वाटतो. अशी कामं करणार्‍यांबद्दल बोलायला आमच्या दरिद्री शब्दसंग्रहाची कुवतच थिटी पडते. हा जोश्या काय, तो मनिष काय, प्रसन्नदा काय.....सालं काय काय सोन्यासारखी माणसं भेटवली मला नशिबानं. येड्यांनो, माझ्यासारख्या माणसाच्या भाषेत सांगायचं तर तुम्ही देवदूत आहात रे. अवांतरः सायबा, रोज भेटायला येणार्‍या मित्रांमध्ये जो उशीरा येईल त्याला दंड करुन त्या दंडाची रक्कम कुठे वापरली जायची ते नाही सांगितलंत. दोस्ताहो, हे सगळे मित्रलोक, ठरल्या वेळी भेटायला यायला ज्याला उशीर होईल त्याकडुन दंड वसुल करायचे आणि त्या दंडाचे सग़ळे पैसे एकत्र करुन त्या शिकवणीतल्या मुलांसाठी वह्या-पुस्तकं पेनं वगैरे घेऊन द्यायचे....हे कधी? तर बेकारीच्या काळात.

Pain
गुरुवार, 09/16/2010 - 21:31 नवीन
दोस्ताहो, हे सगळे मित्रलोक, ठरल्या वेळी भेटायला यायला ज्याला उशीर होईल त्याकडुन दंड वसुल करायचे आणि त्या दंडाचे सग़ळे पैसे एकत्र करुन त्या शिकवणीतल्या मुलांसाठी वह्या-पुस्तकं पेनं वगैरे घेऊन द्यायचे....हे कधी? तर बेकारीच्या काळात. बापरे
↩ प्रतिसाद: धमाल मुलगा

श्रावण मोडक
गुरुवार, 09/16/2010 - 23:51 नवीन
कधी भेट घालून देतोस? लेखनावरची हीच प्रतिक्रिया आहे!
↩ प्रतिसाद: धमाल मुलगा

प्राजु
Fri, 09/17/2010 - 02:09 नवीन
अशक्य आहेत ही माणसे!! लेख फार चटका लावून गेला..
↩ प्रतिसाद: धमाल मुलगा

टिउ
Fri, 09/17/2010 - 02:14 नवीन
दोस्ताहो, हे सगळे मित्रलोक, ठरल्या वेळी भेटायला यायला ज्याला उशीर होईल त्याकडुन दंड वसुल करायचे आणि त्या दंडाचे सग़ळे पैसे एकत्र करुन त्या शिकवणीतल्या मुलांसाठी वह्या-पुस्तकं पेनं वगैरे घेऊन द्यायचे....हे कधी? तर बेकारीच्या काळात.
क्या बात है! मस्त रे जिप्सी...सलाम!!!
↩ प्रतिसाद: धमाल मुलगा

जिप्सी
गुरुवार, 09/16/2010 - 21:36 नवीन
बेकारीचा काळ सुखाचा ! (बालपणीचा काळ सुखाचाच्या चालीवर) , फार फार शिकवलं त्याकाळानं ! टाईम्स ऑफ इंडिया साठी दारोदार जाउन सर्व्हे आणि मार्केटिंग केलेलं आहे,फोटोफास्ट्मध्ये होतो,काय काय केलं ! त्याकाळात सांभाळलं मित्रांनी आणि आमच्या राजगडानं !

चित्रा
Fri, 09/17/2010 - 05:29 नवीन
जरूर लिहा. अनुभव उत्तमच, लिहीण्याची साधी शैली आवडली.
↩ प्रतिसाद: जिप्सी

सहज
Fri, 09/17/2010 - 11:13 नवीन
हेच म्हणतो. अजुन लिहा. लेख आवडला.
↩ प्रतिसाद: चित्रा

बिपिन कार्यकर्ते
गुरुवार, 09/16/2010 - 22:34 नवीन
चटका!

शिल्पा ब
गुरुवार, 09/16/2010 - 22:40 नवीन
काही झाले तरी हीसुद्धा माणसेच आहेत हे लक्षात ठेवलेच पाहिजे... ५वी ते ७वी माझ्या वर्गात कामाठीपुर्यातली एक मुलगी होती...माझी छान मैत्रीण होती...दोन चार वेळेस तिच्या घरी जाऊन खेळणे वगैरे झाले होते...त्यावेळेस काही काळात नव्हते. बहुतेक तिच्या घरचे या व्यवसायात नसावेत पण तरीही वातावरण तेच तर होते..तिने पुढे शिक्षण वगैरे घेतले असावे अशी इच्छा.. या विषयावरचे लेखन अस्वस्थ मात्र करते.

चिगो
गुरुवार, 09/16/2010 - 23:26 नवीन
खरोखर मनापासून सलाम... साला, अशी माणसं आहेत म्हणून माणुसकी टिकून आहे. आणि तो दंडाच्या रकमेचा तपशिल तर आणखीच चटका लावणारा.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे
गुरुवार, 09/16/2010 - 23:32 नवीन
अस्वस्थ करणारा अनुभव....! सर्वत्र वाईटच चालले आहे असे दिसते, नेहमी तसेच बोलल्या जाते. अशावेळी अशा अनुभवांपुढे, अशा कामांपुढे केवळ नतमस्तक व्हावे...!!!! -दिलीप बिरुटे

३_१४ विक्षिप्त अदिती
गुरुवार, 09/16/2010 - 23:37 नवीन
दंडवत!

मी-सौरभ
गुरुवार, 09/16/2010 - 23:53 नवीन
दंडवत
↩ प्रतिसाद: ३_१४ विक्षिप्त अदिती

नंदन
Fri, 09/17/2010 - 00:12 नवीन
आहे. सलाम!
↩ प्रतिसाद: मी-सौरभ

मितान
गुरुवार, 09/16/2010 - 23:59 नवीन
जिप्सी, तुमचा हा अनुभव निश्चितच मोलाचा आहे. असेच अनुभव अजून शेअर करा. कोण जाणे त्यातून कोणाला प्रेरणा मिळेल ! तुमच्या या लेखना मागे सध्या असे काही करायला वेळ मिळत नाही ही टोचणी जाणवली. ती तशीच जागी ठेवा. भविष्यात त्यातून एखादे सत्कार्य नक्की घडेल. :)

विश्वनाथ मेहेंदळे
Fri, 09/17/2010 - 00:34 नवीन
तुमच्या लिखाणात एक साधेपणा आहे. त्यात "आपण काही वेगळे केले" किंवा "चला, तुम्हाला एका वेगळ्या जगाची सैर करवतो" असा अभिनिवेश नाही, जो या प्रकारच्या इतर काही लिखाणात आढळतो. चमकदार वाक्यांची पखरण न करता जे काही सांगितले आहे ते "as a matter of fact" या पद्धतीने सांगितले आहे, हे आवडले. तुम्ही केलेले कार्य, तुमचा अनुभव आणि तुमचे लेखन हे तीनही आवडले. शेवटच्या वाक्यात तुम्ही जे आश्वासन दिले आहे, त्याची वाट आम्ही बघत राहू.

चिंतामणराव
Fri, 09/17/2010 - 10:58 नवीन
अस्वस्थ करणारा आणि प्रेरणा देणारा लेख ! आहे माणुसकी आणि जिंदादिली जिवंत अजुन.
↩ प्रतिसाद: विश्वनाथ मेहेंदळे

भडकमकर मास्तर
Fri, 09/17/2010 - 14:08 नवीन
अगदी अगदी... चमकदार वाक्ये नाहीत.. दिखाऊपणा नाही.. उत्तम लेख.. लिहीत राहा
↩ प्रतिसाद: विश्वनाथ मेहेंदळे

प्रदीप
Sat, 09/18/2010 - 10:22 नवीन
माझ्य्या मनातीलच लिहीले आहे मेहेंदळ्यांनी. कसलाही अभिनिवेश नसलेले, अनुभवसिद्ध आणि खर्‍याखुर्‍या अनुकंपेचे दर्शन घडवणारे हे लिखाण आवडले.
↩ प्रतिसाद: विश्वनाथ मेहेंदळे

राजेश घासकडवी
Sat, 09/18/2010 - 13:16 नवीन
असंच लिहीत राहा.
↩ प्रतिसाद: विश्वनाथ मेहेंदळे

चतुरंग
Fri, 09/17/2010 - 01:44 नवीन
तुम्हाला अहमदनगरचा गिरीश कुलकर्णी माहीत आहे का हो? हा सुद्धा तुमच्याच सारखाच काम करतोय वेश्यावस्तीतल्या बायका आणि त्यांच्या मुलांसाठी 'स्नेहालय' ही त्याने उभी केलेली संस्था आहे. मला जालावर काही लिंक्स मिळाल्या त्या पहा http://il.youtube.com/watch?v=1yuKsEm55_w&feature=related http://il.youtube.com/watch?v=oi3MfHnOLBA&feature=related http://il.youtube.com/watch?v=uJztgXloP3M&feature=related

गांधीवादी
Fri, 09/17/2010 - 08:15 नवीन
काय बोलू शब्दच नाहीत, माझा एक मित्र देखील बुधवार पेठेतलाच (नेहरू चौक) राहणारा आहे. तुम्ही सांगितलेले अनुभव सुद्धा त्याकडून ऐकले आहे. खूप भयानक वाटते ऐकताना. शब्दच फुटत नाही. तिकडे आम्ही पाकिस्तान, अतिरेकी, काश्मीर अश्या चर्चा करत असतो, पण समाजाला पुर्वानुपार असलेली हि भळभळीत जखम काय कधी बरी होणार नाय असे दिसत आहे. काय दोष असतो त्या लेकरांचा कि त्यांनी एक वेश्येपोटी जन्म घेतला, त्यांना खेळायला न बागा, ना छान छान कपडे, ना चांगले जेवण, ना चांगले प्रेम. अक्षरशः उकीरड्यावरचे आयुष्य येते त्यांच्या वाटेला. देव सुद्धा का इतका निष्ठुर होतो. एकदा आमच्या सोसायटीत लहान मुलांचे खेळणे (childern's play park) असल्याने काही गरीब मुले खेळायला आलेली होती, सोसायटीतिल काही (दुष्ट) लोकांना बघून गेले नाही, बाहेर हाकलले त्या बिचार्यांना. म्हणे आपल्या मुलांची संगत बिघडेल. लोक सुद्धा कधी कधी वैरी होतात. वाईट वाटले खूप त्यावेळेस.

समंजस
Fri, 09/17/2010 - 11:44 नवीन
ह्या प्रकारचं कार्य करण्याचं धाडस दाखवल्या बद्दल. ज्ञानयोगीपेंक्षा मला कर्मयोगींना दंडवत करायला आवडतं. आरामात एका ठिकाणी बसून दिवसरात्र मो़क्ष प्राप्ती करता प्रवचन देण्यापेक्षा (आणी ते सुद्धा दुसर्‍यांनी लिहीलेल्या ग्रंथावर विसंबून) किंवा ऐकण्यापेक्षा अश्या प्रकारची कार्ये करून मोक्ष मिळवीणे केव्हाही उत्तम आणि अशी कार्ये करणारी व्यक्ती हेच माझं आदरस्थान.

अनुराग
Fri, 09/17/2010 - 12:30 नवीन
वाचून मन सुन्न होते

यशोधरा
Fri, 09/17/2010 - 13:10 नवीन
काय सुरेख लिहिले आहे! अगदी चटका लावणारे! कुठे ह्या पद्धतीचे काम करत असाल, तर जमेल तसे आणि तितके तुमच्याबरोबर काम करायला आवडेल.

जिप्सी
Fri, 09/17/2010 - 14:55 नवीन
सगळ्यांचे आभार ! पण दंडवत्/सलाम घेण्याएवढं माझं काम नाही. चांगल्या कामाला हातभार लावावा एवढ्याच उद्देशानं मी काम करतो. (बहुतेक)तुकाराम महाराज म्हणतात, फोडीले भांडार ! धन्याचा तो माल ! मी तो हमाल ! भारवाही ! आपल्या आजूबाजूला अनेक लोक वेगवेगळी कामं करत असतात,त्याना आपल्या मदतीची गरज आहे. दुसर्‍याच्या फाटल्या आभाळाला आपापल्यापरिनं ठिगळं लावायचा प्रयत्न आपण नक्की करू शकतो.

गणपा
Fri, 09/17/2010 - 15:15 नवीन
सगळ रटाळ चालु आहे अस वाटत असतानाच असा एखादा चांगला लेख वाचनात येतो आणि आमच्या जाल संन्यासाचे १२ वाजतात. जियो जिप्सीभौ...

रामदास
Fri, 09/17/2010 - 20:39 नवीन
सहमत.
↩ प्रतिसाद: गणपा

विसुनाना
Fri, 09/17/2010 - 15:25 नवीन
लेख आवडला. आणखी लिहीत जावे.

गणेशा
Fri, 09/17/2010 - 16:53 नवीन
समाजाचे हे विदारक सत्य मनाला चटका लावुन जाते. जिप्सि तुझा अभिमान वाटतो मित्रा. परंतू, त्यांच्या पुजेचे च्या वेळेस चे जे पावित्र्य दिसले त्यावरुन त्यांच्या मुला मुलींना विशेषतः मुलींना पण शिकवून त्यांना ह्या वस्ती बाहेर त्यांनीच काढावे हे मनापासुन वाटते. त्या मनोज च्या आइइचय मावशी मुलींना पण शाळेत पाठवत होत्या का ? बाकी पांढर्पेशातील माझ्यासारखी सामाण्य माणसे फक्त वाईट वाटुन काहीच करत नाही याची पण लाज वाटते आहे. हे ही खरेच .. असो त्यांच्या कथे पेक्षा व्यथा मांडल्यास तर जास्त आव्डेल प्रतिक्षेत

जिप्सी
Fri, 09/17/2010 - 21:10 नवीन
मुलीसुद्धा शाळेत जातात पण प्रमाण फार कमी आहे,त्यांना त्याचं नरकात मात्र संस्था शक्यतो राहू देत नाही,पण पुढं काय ? कोण करणार त्यांच्याशी लग्न ? एकातून अनेक प्रश्न निघतच जातात्,आपण मात्र हतबल ! एक एक कथा अनेक व्यथा उलगडून जाते. समाज म्हणजे तरी कोण? आपल्यासारखे लोकचं ना? हे पाप आपल्या समाजाचे म्हणजे आपलेच आहे. आपला पांढरपेशा वर्ग हे हलाहल पचवू शकेल?