पुष्करा,
सर्वच "कषायदान" हे सुंदर आहे ... केवळ अप्रतिम ...
खास करुन या ओळी फार आवडल्यात
जें पळीभर शर्करा सांडो, तया इंसुलीनची गती वाढो
पात्रात परस्परे पडो, दूध म्हशीचे|
किं बहुना सर्वसुखी, लाईम टी करुनी पिती
अथवा कोरा चहा पिती, अखंडित|
आणि कषायोपजीविये, विशेषी लोकी इये
घोटा घोट विजये, होआवे जी|
आणि सुरुवातीचा विनय तर तुझ्या नम्रपणाची पावतीच
(संत ज्ञानेश्वरांची क्षमा मागून, मागितलेले दान)
मन जिंकलस मित्रा :)
सागर, आभारी आहे. विनय वगैरे काही नाही (ह्यातही काही विनय नाही.. नाहीतर 'ये तो आपका बडप्पन है' वगैरे कैच्यकै म्हणायचे), पसायदान हे खूप भारी आहे. कषायदानावर हसू येत असेल तर ते मला स्वतःला माझ्या अगाढ अज्ञानाविषयी आणि मूर्खपणाविषयी आलेले हसू आहे.
पुष्कर मित्रा,
अशा प्रकारच्या निर्मितीसाठी प्रतिभा लागते ती आहेच तुझ्यापाशी
तेच महत्त्वाचे आहे.
बाकी विष्णुगुप्त लेख मालेमुळे तुझी प्रतिभा जास्त माहिती झाली ...
आता कैच्याकै म्हणून पुन्हा प्रतिसाद देण्यापेक्षा स्वतःला समजाव कसं ;)
पाय जमीनीवर आहेत तेच महत्त्वाचे आहे :)
मस्त
कषाय
कषाय
हल्ली कसली
हाहाहा.
मन जिंकलस मित्रा
धन्यवाद
प्रतिभा आहे :)
धन्यवाद सागर. (असं किती वेळा