चेहरा

पाने झडून गेली,पक्षी उडून गेले मातीस घट्ट धरूनी मी ठेवले कितीदा क्या बात है, केवळ अप्रतीम...! एक अत्यंत दर्जेदार, संग्रही ठेवावे असे काव्य, असंच मी म्हणेन... "सोनाली, जियो....!" अशी मनापासून दाद देतो... आपला, (अंतर्मूख!) तात्या.

आभास फक्त होता, मी थांबले कितीदा माझ्याच सावलीने धास्तावले कितीदा जबर. आवडेश.

जबरदस्त.