शृंगार

अंतरंग

पावसाच गाणं
मातीच न्हाणं
माझ समुद्र होण
अंतरंगी

ओला पक्षी
हिरवी नक्षी
मी एक साक्षी
अंतरंगी

चींब सर
ओली थरथर
अधिर हे अधर
अंतरंगी

उठे उधाण
नुरे देहभान
मन हे तुफान
अंतरंगी

झाकल्या खुणा
उघड्या पुन्हा
घडे काय गुन्हा?
अंतरंगी

जयपाल ७/७/२०१०

भिजलेले चिंबुन केस चुंबून सखे मोहरतो
ओलेती झालिस तू, अन् न्हाऊन मनी मी निघतो

डोळ्यातिल काजळ रेखा काळजात मी गिरवीतो
शृंगार तुझा होतो अन् रंगून आत मी निघतो

मलमली ओढणी मधला गंधार मनी घुमघुमतो
नक्षीत बिलोरि तिच्या मी माझेच बिंब पाहातो

काजळी रेशमी केस, हुंगून मनी पाझरतो
ओढता कवेत तुला मी माझीच कवीता जगतो

आभाळ रीत होतंय आणि मोतीचूर सांडतय
तरारून धरा आलीये आणि काहूर उठतय

सावळभूल उठलीये कृष्णपीस लागलाय
यमुनेच्या पुरापलीकडे मन वेड् धावतंय

सरीबरोबरी भिजता भिजता सुरातही चिंब होतेय
लाघव त्याच्या बासरीच जीवघेण छळंतय

अशी ही निळी मेघभूल मला पुरती वेढतेय
"इथेच आहे तो" भास असा सारखा देतेय

चांदण्या शिवाय अवघं आकाश श्याममय झालंय
मलाच तो गवसेना पण आभाळ त्याने व्यापलाय

वर्षेसारखी तुटून तुटून मीही मनभर ओसंड्तेय
कृष्णंगहिरे रूप साजिरे ठाई ठाई शोधतेय

आणि अचानक मला कसली चांदण मिठी पडली
आणि माझी ओळखा सगळी त्याच्यामध्ये विरली

सापडला माझा कृष्णसखा अन मी मुरली झाले
आभाळ रिते होतच होते मी कृष्णं ओठातून सांडले

अनुजा (स्वप्नजा)

हातात दातून
घेवुन आम्ही दात घासायचो
ती एक चूळ भरायची अन्
मी दुसरी चूळ भरायचो

दात घासत
चूळा भरत असताना,
चुंबनाआधी माउथफ्रेशनरची शिस्त पाळायची
एकमेकांना हलकेच बजावुन सांगायचो

माउथफ्रेशनर वापरता वापरता
कधी तिची बत्तीशी पडली कळलच नाही
मी मात्र भरत आहे त्याच चूळा
माऊथफ्रेशनर वापरत... डे टु नाईट.

" स्वप्न" पहिला पाउस

सुटला वैरी वादळवारा,
रिमझिम बरसतील रेशीम धारा,
इंद्र धनुचे रंग घेउनी,
भेटावीस तू अशाच प्रहरा.

पहिला पाऊस तू होऊन यावी,
प्रेमघनासम मजवर बरसावी,
तव प्रीतीच्या जलधारांनी,
प्रेमसागरा भरती यावी.

ओलेती तव रूप पहावे,
संमोहित गात्रांनी व्हावे,
प्रेमरंगी तल्लीन होऊनी,
प्रीतीचे अमृतघट प्राषावे,

विसारावीस तू क्षणिक ह्या जगा,
मजसी माझा विसर पडावा,
तव मिलनाचा अपूर्व ठेवा,
हृदय अंतरी जतन करावा,.
सुटला वैरी वादळ वारा ………

निरंजन वहाळेकर

“ रात्र यौवनांत ”

गंध सुगंधि, परिचित वारा,
आभासले, आली प्रिया,
प्राजक्त बरसले आज नभातून,
चंद्र साक्षीला अन उभी प्रिया..

स्पर्शून पाहीन तुज
आस होती ही जिवनी
आज सामोरी तू अशी
जाग आली स्वप्नातुनी

“ दूर इतुकी का उभी ” ?
आज जवळी असूनही
ये अशीच मज समिप
याद राहील रात्र ही

रात आहे यौवनांत
अन अधिरता ही अंतरी
लाज हृदयीं का वृथा
जाईल वाया रात्र ही

आज बहरू दे प्रितवसंता,
फुले गुलाबी, धुंद प्रितिचे,
जतन करू या सदैव हृदयीं
क्षण सोनेरी अन गंध प्रितिचे.

निरंजन वहाळेकर

प्रेरणा पुढील सुंदर कविता - http://misalpav.com/node/12795

पहीलं अ‍ॅडव्हेन्चर
आमचं पहीलं चुंबन

तो रंगात आलेला
मी जरा अलिप्तच

त्याचा तो चावटपणा
माझं सावध हास्य

अचानक त्यानी मागणं
एकत्र चुंबन घेणं

त्याचं ते आतुर धटींगणपणा
माझं शुद्ध नवखेपण

त्याने धसमुसळ्यासारखं
मला दुखावणं

यावेळी, त्याचा तो विजयी चेहरा
आणि माझं समजूतदार हास्य