वरदान ......

दुसरे काय....

कला सुंदरच आहे.

ही कला म्हणायची की जादू?

गणपती मॅनिया कशातही गणपती पाहातात/काढतात - पपईत गणपती, टोमॅटोत गणपती, सागरगोट्यांत गणपती, कानाखाली गणपती... तसेच ते या खुदा वाले - यांना बोकडाच्या कपाळावर , रस्त्याच्या कडेला वाढलेल्या निवडुंगात खुदाचे नाव दिसते.

हे काम कष्टाचं आहे आणि त्यासाठी खूप मेहेनत व कौशल्य खर्ची पडलं असणार यात वादच नाही. त्याबद्दल जगदीश पटवर्धन यांना दाद दिलीच पाहिजे. पण प्रश्न असा येतो की फोटोग्राफीच्या जमान्यात ज्याप्रमाणे हुबेहुब चित्र काढणं याला फारसं महत्त्व राहिलं नाही, तसंच या कारागिरीचं नाही का? या खसखशीच्या गणपतीसाठी जी खसखस असेल तीवर गणपती काढण्याचं तंत्रज्ञान आज सर्रास वापरात आहे. खसखस सुमारे ५०० मायक्रॉनची असेल. आजकालच्या सेमिकंडक्टर चिप्समध्ये वापरलेल्या तंत्रज्ञानाने हे चित्र ५०० नॅनोमीटरमध्ये (हजारपट लहान लांबीत, दशलक्षपट लहान आकारात) काढता येईल! दोन वर्षांनी तेच ३०० नॅनोमीटरमध्ये काढता येईल. आपण सेलफोन, कंप्युटर सहज वापरतो. पण आत कुठेतरी अब्जावधी अतिसूक्ष्म 'गणपती' आहेत या कल्पनेने थक्क व्हायला विसरतो.

ज्याचा त्याचा छंद. मला व्यक्तिश: नव्या कल्पना लढवून सामान्य आकारात सुंदर चित्रं काढणारे, शिल्पं बनवणारे मुळीक, पटनाईक इत्यादी कलाकार आवडतात. दाभोळकरांची गणपतीची चित्रं अतिशय सुंदर असतात.

खसखशीच्या दाण्यावर चित्र काढणे याचा उपयोग काय? मातीच्या गणपतीला पाहून निदान काहितरी स्प्रुष्य पाहिल्याचे समाधान तरी मिळते. खसखशीच्या दाण्यावर गणपतीचे चित्र काढले हे एक अनावश्यक कौशल्य .......

आहे खरे भरपूर कौशल्य. मानेचे व्यायाम करायला लागत असणार. किती अवघड आहे इतकी बारीक कलाकुसर. फक्त फोटोंमधे डायमेन्शनचा अंदाज येण्यासाठी अशा वेळी काहीतरी दुसरा ओळखीच्या साईझचा ऑब्जेक्ट (पिन, नाणे, फार बारीक असेल तर तांदुळाचा दाणा) ठेवण्याची पद्धत पाहिली आहे. या फोटोंमधे सांगेपर्यंत तो खसखशीचा दाणा आहे की फणसाची आठळी ते कळणारच नाही. कौतुकास्पद स्किल आहे पण हे. उपयोग आहे की नाही अशा दृष्टीने पाहिल्यास सांगणे अवघड आहे. तसाही रोज दाढी करूनही काय उपयोग? पण मस्त मॅक ३ आणूनही करणारे खूपजण असतातच ना? "नजाकत अली"ला थोडं तरी महत्व आहेच.

तसाही रोज दाढी करूनही काय उपयोग? पण मस्त मॅक ३ आणूनही करणारे खूपजण असतातच ना? हम्म विचार करायला उद्यूक्त करणारे वाक्य आहे. कधीच दाढी न करताही मनमोहनसिंगाची लोकांवर छाप पडू शकते. पण रोज घोटून दाढी करणार्‍या जिनांची स्तुती करुनही घोटून दाढी करणार्‍या अडवाणींची तेवढी छाप पडू शकत नाही. असो. अवांतरः एक पेग प्याल्यानन्तर गुळगुळीत दाढी केलेल्य स्वतःच्याच चेहेर्‍यावरून हात फिरवून बघा काय गम्मत वाटते ते. ;) ( चला पोपकॉर्न आणि झाड शोधा... )

खसखशीचा कीस पहिल्यांदा पाहिला आयुष्यात.

बापरे तो दाणा ते हातात धरुन कस करत असतील कोण जाणे ? चांगली माहीती.

आपण साला आजपासुन विजुभाऊचे फॅन झालो. खसखशीवर गणपती कोरुन तो बघायला सगळ्याना दुर्बिण द्यायला पाहिजे. हे निव्वळ रिकामटेकडे उद्योग आहेत.

अत्यंत सय्यम आणि कुशलता लागणारे हे काम आहे... तांदळाच्या दाण्यावर असे कोरीव काम केले जाते हे माहित होते पण खसखशीवर केले जाते हे पहिल्यांदाच कळले. बाकी सौंदर्यवृद्धी वगरैच म्हणाल तर तो एम एफ काय काढतो ? लोक तर त्याच्या पेंटींग्ससाठी करोडो मोजतात !!! ;) जाता जाता :--- अगं शुचे... अगदीच ४ ओळी का बरं लिहतेस ह्म्म ? याच विषयावर जरा जालावर वाचुन अजुन लेखात भर टाकली असतीस, तर वाचायला अजुन मजा आली असती...आणि माहितीत भर देखील पडली असती. असो... तू लिहीत रहा.

धागा मस्तच. प्रतिक्रिया तर त्याहून मस्त. यापूर्वी राईचा पर्वत ही म्हण ऐकली होती. असो. बाकी 'खसखशीच्या दाण्यावरच्या गणपतीला स्वेटर चढवावा की नाही' असा धागा निघाला तर त्यावर किती प्रतिसाद येतील, अशी एक शंका मनात डोकावून गेली ;)

त्यातला एक गणपती उजव्या सोंडेचा आहे असं आत्ताच लक्षात आलं!

"खसखशीवरच्या गणपतीचे कड्डक सोवळे " असा एक खरमरीत अग्रलेख होऊन जाउदेत अमेरीकेतून. बाय द वे खसखस ही अफू च्या बोंडापासून तयार करतात. अवांतर : खसखशीमाजी काळेगोरे असे काही नसते. जे असते ते गोरसरच असते.

(... किवा पार्सिंग च्यालेंज म्हणा, हवे तर.)

खसखशीच्या दाण्यावर बोरिवली येथे राहणारे जगदीश पटवर्धन हे थ्रीडी इफेक्ट असलेले गणपती काढतात.

या वाक्याचा अन्वयार्थ लावतालावता नाकी नऊ आले. जगदीशपंत बोरिवलीत खसखशीच्या दाण्यावर नेमके कसे राहत असतील, ते समजले नाही. म्हणजे त्यांचा नेमका आकार केवढा आहे? (किंवा 'आज माझा कडकडीत उपास होता. आख्खा दिवस फक्त पाण्यावर राहिलो.' या वाक्यातल्याप्रमाणे, श्री. पटवर्धन केवळ खसखशीचा एक दाणा खाऊन जगतात, असे म्हणायचे आहे काय? अर्थात, तरीही कठीण आहे म्हणा!) (अतिअवांतरः ब्रेकफास्टला खसखस घातलेला बेगल खाल्ला की एरवी कोणतेही ड्रग न घेतासुद्धा ड्रगटेस्ट फेल होण्याची शक्यता बरीच वाढते म्हणतात. खरेखोटे माहीत नाही - मुद्दाम प्रयोग करून पाहिलेला नाही. इथे तर फक्त खसखस! अर्थात, एका दाण्याने काही होऊ नये म्हणा!) दुसरे म्हणजे, श्री. पटवर्धन हे 'थ्रीडी इफेक्ट असलेले' म्हणजे नेमके काय आहेत? म्हणजे तुम्हीआम्ही कोण- टूडी की फोरडी? अरे हो! आपण सर्वच फोरडी, नाही का? म्हणजे आपल्याला स्थळाच्या तीन आणि काळाची एक अशा चार मिती असतात म्हणून. मग पटवर्धन थ्रीडी म्हणजे काळात एका क्षणी फ्रीझ वगैरे होऊन राहिले वगैरे आहेत का? (असतात म्हणा असेही नग - काळाबरोबर पुढे न जाणारे! युअर्स ट्रूली इन्क्लूडेड...) की पटवर्धन हे वास्तविक टूडी आहेत, पण थ्रीडी असल्यासारखे भासतात ('इफेक्ट'!), असे काहीसे म्हणायचे आहे? (तरीही चौथे डायमेन्शन कोणत्या भावाने?) जमल्यास खुलासा व्हावा.

@आत्ता गणपती बद्दल लेख चाळत होते, एका अफाट बातमीने लक्ष वेधले- मुंबईच्या गल्ली बोळ्यात असे तांदळावर व खसखस वर गणपती किंवा स्वताचे नाव लिहून त्याची कि चेन बनवून २० रुपयात मिळते . खात्रीलायक ठिकाण हाजी आलीच दर्ग्याच्या सुरवातीला .एक पोरगा मी सतत ४ वर्ष बसलेला पहिला आहे ,(समोरील हिरा पन्ना ह्या मॉल मध्ये फुकटची थंड हवा खाणे व कॉलेज जीवनातील लेक्चर बंक करून पुढील क्रोस रॉड येथे भटकणे हा एकेकाळी आमचा आवडता उद्योग होता .) तात्पर्य अजूनही २० ते ३० रुपयात हि कला आपल्या मालकी हक्काची होऊ शकते.

खसखस पिकली की आनन्दाने हासू येत असेल म्हनून बहुतेक " खसखस पिकली " हा शब्द प्रयोग आस्तित्वात आला असावा. मराठी मुलुखात खरी खसखस पिकवणारा कोणी असेल असे वाटत नाही ( टीप : या वरून अफगाणीस्थान पूर्वी महाराष्ट्रात होता असा शोध कोणी लावु नये )

पण हा गणपती डाव्या सोंडेचा आहे का उजव्या ? आणि मुख्य म्हणजे खसखस भाजुन घेतलेली होती काय?

वरदान ......

दुसरे काय....

कला सुंदरच आहे.

ही कला म्हणायची की जादू?

गणपती मॅनिया कशातही गणपती पाहातात/काढतात - पपईत गणपती, टोमॅटोत गणपती, सागरगोट्यांत गणपती, कानाखाली गणपती... तसेच ते या खुदा वाले - यांना बोकडाच्या कपाळावर , रस्त्याच्या कडेला वाढलेल्या निवडुंगात खुदाचे नाव दिसते.

हे काम कष्टाचं आहे आणि त्यासाठी खूप मेहेनत व कौशल्य खर्ची पडलं असणार यात वादच नाही. त्याबद्दल जगदीश पटवर्धन यांना दाद दिलीच पाहिजे. पण प्रश्न असा येतो की फोटोग्राफीच्या जमान्यात ज्याप्रमाणे हुबेहुब चित्र काढणं याला फारसं महत्त्व राहिलं नाही, तसंच या कारागिरीचं नाही का? या खसखशीच्या गणपतीसाठी जी खसखस असेल तीवर गणपती काढण्याचं तंत्रज्ञान आज सर्रास वापरात आहे. खसखस सुमारे ५०० मायक्रॉनची असेल. आजकालच्या सेमिकंडक्टर चिप्समध्ये वापरलेल्या तंत्रज्ञानाने हे चित्र ५०० नॅनोमीटरमध्ये (हजारपट लहान लांबीत, दशलक्षपट लहान आकारात) काढता येईल! दोन वर्षांनी तेच ३०० नॅनोमीटरमध्ये काढता येईल. आपण सेलफोन, कंप्युटर सहज वापरतो. पण आत कुठेतरी अब्जावधी अतिसूक्ष्म 'गणपती' आहेत या कल्पनेने थक्क व्हायला विसरतो.

ज्याचा त्याचा छंद. मला व्यक्तिश: नव्या कल्पना लढवून सामान्य आकारात सुंदर चित्रं काढणारे, शिल्पं बनवणारे मुळीक, पटनाईक इत्यादी कलाकार आवडतात. दाभोळकरांची गणपतीची चित्रं अतिशय सुंदर असतात.

खसखशीच्या दाण्यावर चित्र काढणे याचा उपयोग काय? मातीच्या गणपतीला पाहून निदान काहितरी स्प्रुष्य पाहिल्याचे समाधान तरी मिळते. खसखशीच्या दाण्यावर गणपतीचे चित्र काढले हे एक अनावश्यक कौशल्य .......

आहे खरे भरपूर कौशल्य. मानेचे व्यायाम करायला लागत असणार. किती अवघड आहे इतकी बारीक कलाकुसर. फक्त फोटोंमधे डायमेन्शनचा अंदाज येण्यासाठी अशा वेळी काहीतरी दुसरा ओळखीच्या साईझचा ऑब्जेक्ट (पिन, नाणे, फार बारीक असेल तर तांदुळाचा दाणा) ठेवण्याची पद्धत पाहिली आहे. या फोटोंमधे सांगेपर्यंत तो खसखशीचा दाणा आहे की फणसाची आठळी ते कळणारच नाही. कौतुकास्पद स्किल आहे पण हे. उपयोग आहे की नाही अशा दृष्टीने पाहिल्यास सांगणे अवघड आहे. तसाही रोज दाढी करूनही काय उपयोग? पण मस्त मॅक ३ आणूनही करणारे खूपजण असतातच ना? "नजाकत अली"ला थोडं तरी महत्व आहेच.

तसाही रोज दाढी करूनही काय उपयोग? पण मस्त मॅक ३ आणूनही करणारे खूपजण असतातच ना? हम्म विचार करायला उद्यूक्त करणारे वाक्य आहे. कधीच दाढी न करताही मनमोहनसिंगाची लोकांवर छाप पडू शकते. पण रोज घोटून दाढी करणार्‍या जिनांची स्तुती करुनही घोटून दाढी करणार्‍या अडवाणींची तेवढी छाप पडू शकत नाही. असो. अवांतरः एक पेग प्याल्यानन्तर गुळगुळीत दाढी केलेल्य स्वतःच्याच चेहेर्‍यावरून हात फिरवून बघा काय गम्मत वाटते ते. ;) ( चला पोपकॉर्न आणि झाड शोधा... )

खसखशीचा कीस पहिल्यांदा पाहिला आयुष्यात.

बापरे तो दाणा ते हातात धरुन कस करत असतील कोण जाणे ? चांगली माहीती.

आपण साला आजपासुन विजुभाऊचे फॅन झालो. खसखशीवर गणपती कोरुन तो बघायला सगळ्याना दुर्बिण द्यायला पाहिजे. हे निव्वळ रिकामटेकडे उद्योग आहेत.

अत्यंत सय्यम आणि कुशलता लागणारे हे काम आहे... तांदळाच्या दाण्यावर असे कोरीव काम केले जाते हे माहित होते पण खसखशीवर केले जाते हे पहिल्यांदाच कळले. बाकी सौंदर्यवृद्धी वगरैच म्हणाल तर तो एम एफ काय काढतो ? लोक तर त्याच्या पेंटींग्ससाठी करोडो मोजतात !!! ;) जाता जाता :--- अगं शुचे... अगदीच ४ ओळी का बरं लिहतेस ह्म्म ? याच विषयावर जरा जालावर वाचुन अजुन लेखात भर टाकली असतीस, तर वाचायला अजुन मजा आली असती...आणि माहितीत भर देखील पडली असती. असो... तू लिहीत रहा.

धागा मस्तच. प्रतिक्रिया तर त्याहून मस्त. यापूर्वी राईचा पर्वत ही म्हण ऐकली होती. असो. बाकी 'खसखशीच्या दाण्यावरच्या गणपतीला स्वेटर चढवावा की नाही' असा धागा निघाला तर त्यावर किती प्रतिसाद येतील, अशी एक शंका मनात डोकावून गेली ;)

त्यातला एक गणपती उजव्या सोंडेचा आहे असं आत्ताच लक्षात आलं!

"खसखशीवरच्या गणपतीचे कड्डक सोवळे " असा एक खरमरीत अग्रलेख होऊन जाउदेत अमेरीकेतून. बाय द वे खसखस ही अफू च्या बोंडापासून तयार करतात. अवांतर : खसखशीमाजी काळेगोरे असे काही नसते. जे असते ते गोरसरच असते.

(... किवा पार्सिंग च्यालेंज म्हणा, हवे तर.)

खसखशीच्या दाण्यावर बोरिवली येथे राहणारे जगदीश पटवर्धन हे थ्रीडी इफेक्ट असलेले गणपती काढतात.

या वाक्याचा अन्वयार्थ लावतालावता नाकी नऊ आले. जगदीशपंत बोरिवलीत खसखशीच्या दाण्यावर नेमके कसे राहत असतील, ते समजले नाही. म्हणजे त्यांचा नेमका आकार केवढा आहे? (किंवा 'आज माझा कडकडीत उपास होता. आख्खा दिवस फक्त पाण्यावर राहिलो.' या वाक्यातल्याप्रमाणे, श्री. पटवर्धन केवळ खसखशीचा एक दाणा खाऊन जगतात, असे म्हणायचे आहे काय? अर्थात, तरीही कठीण आहे म्हणा!) (अतिअवांतरः ब्रेकफास्टला खसखस घातलेला बेगल खाल्ला की एरवी कोणतेही ड्रग न घेतासुद्धा ड्रगटेस्ट फेल होण्याची शक्यता बरीच वाढते म्हणतात. खरेखोटे माहीत नाही - मुद्दाम प्रयोग करून पाहिलेला नाही. इथे तर फक्त खसखस! अर्थात, एका दाण्याने काही होऊ नये म्हणा!) दुसरे म्हणजे, श्री. पटवर्धन हे 'थ्रीडी इफेक्ट असलेले' म्हणजे नेमके काय आहेत? म्हणजे तुम्हीआम्ही कोण- टूडी की फोरडी? अरे हो! आपण सर्वच फोरडी, नाही का? म्हणजे आपल्याला स्थळाच्या तीन आणि काळाची एक अशा चार मिती असतात म्हणून. मग पटवर्धन थ्रीडी म्हणजे काळात एका क्षणी फ्रीझ वगैरे होऊन राहिले वगैरे आहेत का? (असतात म्हणा असेही नग - काळाबरोबर पुढे न जाणारे! युअर्स ट्रूली इन्क्लूडेड...) की पटवर्धन हे वास्तविक टूडी आहेत, पण थ्रीडी असल्यासारखे भासतात ('इफेक्ट'!), असे काहीसे म्हणायचे आहे? (तरीही चौथे डायमेन्शन कोणत्या भावाने?) जमल्यास खुलासा व्हावा.

@आत्ता गणपती बद्दल लेख चाळत होते, एका अफाट बातमीने लक्ष वेधले- मुंबईच्या गल्ली बोळ्यात असे तांदळावर व खसखस वर गणपती किंवा स्वताचे नाव लिहून त्याची कि चेन बनवून २० रुपयात मिळते . खात्रीलायक ठिकाण हाजी आलीच दर्ग्याच्या सुरवातीला .एक पोरगा मी सतत ४ वर्ष बसलेला पहिला आहे ,(समोरील हिरा पन्ना ह्या मॉल मध्ये फुकटची थंड हवा खाणे व कॉलेज जीवनातील लेक्चर बंक करून पुढील क्रोस रॉड येथे भटकणे हा एकेकाळी आमचा आवडता उद्योग होता .) तात्पर्य अजूनही २० ते ३० रुपयात हि कला आपल्या मालकी हक्काची होऊ शकते.

खसखस पिकली की आनन्दाने हासू येत असेल म्हनून बहुतेक " खसखस पिकली " हा शब्द प्रयोग आस्तित्वात आला असावा. मराठी मुलुखात खरी खसखस पिकवणारा कोणी असेल असे वाटत नाही ( टीप : या वरून अफगाणीस्थान पूर्वी महाराष्ट्रात होता असा शोध कोणी लावु नये )

पण हा गणपती डाव्या सोंडेचा आहे का उजव्या ? आणि मुख्य म्हणजे खसखस भाजुन घेतलेली होती काय?

आयला !! रतनखेत्री काय राव ? बाकी "चंदन" विषेश आवडले ;)

माझ नाव, का नाहि. ?

मवालिया? मा़ह्यासारखा सज्जन माणुस अख्या अंतर्जालावर नै !!

छान लेख आहे हो खाजवंत प्राध्यापकनाथ :) आता सुरुवात तुम्हीच केली आहेत म्हणल्यावर आता तुमच्या नावाचा जो शिमगा होईल तो बघायला आणि वाचायला उत्सुक आहे .

आता सुरुवात तुम्हीच केली आहेत म्हणल्यावर आता तुमच्या नावाचा जो शिमगा होईल तो बघायला आणि वाचायला उत्सुक आहे आम्ही पण...... पोपकॉर्ण हवेत का कुणाला?

विलासराव - गिलासराव हा हा हा.

माझे नाव काय होऊ शकेल याविषयी प्रचंड उत्सुकता आहे....

इंटरनेटस्नेही - बावळट हा:ही: मस्त! काही नावं विशेष आवडली; पण मंत्रीमंडळाची नाराजी आम्हाला ओढवुन घ्यायची नाही म्हणुन इथे क्कोट करत नाही! - (राज्याला स्वच्छ, पारदर्शक आणि गतिमान कारभार देण्याची क्षमता असलेला मंत्रीपदाचा इच्छुक) आमदार ॠषिकेशराव चव्हाण (मतदारसंघ: कराड)

छानच हो... पण टार्‍याची सर नाय ब्वॉ!!!!

मिसळभोक्ता - कुसळठोक्ता श्री. टारझन यांनी "मिटरठोक्ता" असा काहीसा शब्दप्रयोग केला होता.....

छगन"बिहारी" ? यशवंतजी...इथे रिक़्शा चालवणे बंद केले तरीही मला बिहारी वगैरे म्हणता? मनसेच्या तोंडी देताय की काय आता? मीटरमधे बसले नाही तरी चालेल पण छगनबिहारी ऐवजी छगनमराठी म्हणा. जय महाराष्ट्र.

अहो, यशवंतराव....पवारचे 'गवार' अ‍ॅक्सेप्टेबल आहे....पण 'इन्द्रराज' चे निदान 'टंड्राराज' तरी करायचे !! कसले 'खिन्नराज' केलेत हो ? मी चार पैशाला महाग असेन, एरव्हीचे सोडा, पण आतापर्यंत कसल्याही अ‍ॅडव्हर्स कंडिशन्समध्येही 'खिन्न' राहिलेलो नाही....इतके चांगले, अभ्यासू मित्र इथे आहेत, विविधता आहे, वैचारिक दंगामस्ती चालत असते, तर अशा वातावरणात धोत्र्याच्या फुलालाही इथे हसावेसे वाटते,.....मी तर चालताबोलता खळखळणार्‍या रक्ताचा माणूस ! खिन्न न होताही तुम्हाला सांगू इच्छितो की शक्य झाल्यास संपादनाची कात्री चालवा त्या 'खिन्न' वर ! इन्द्रा

धागा अत्यंत खेळीमेळीने घेतल्याबद्दल सर्वांचे हबिनंदण ! खदाखदा हसू येऊनही आम्ही हसलोच नाही असे भासवल्याबद्दल विषेश हबिनंदण! ;-) टारोपंत या महात्म्याची आठवण काढून लिंक दिलेल्या अवलियांचे विषेश डब्बल हबिनंदण!

गहिवरुण आले , डोळे पाणावले , सद्गदीत झालो , करुणासागरात डुबकी घेतली , नाकातोंडात हवा गेली , समाधी लागली . मी देखील बाँड्री बाहेर असतांना तुम्हा सर्वांना मिस् केलं रे मित्रांनो !! धाग्याची लिंग दिल्या बद्दल यशवंत चे धन्यवाद :) -( सहि विडंबणामुळे च्यार लोकात ओळखल्या गेलेला) मोगली

बाकी ते छोटा डॉन चं ''चोता दोन" ह्या पलिकडे विडंबण होऊ शकत नाही. :) बिनबिडीचे उडालेल्या भापकरांचे त्याबद्दल कौतुक ! :)

वा वा! छान चालू आहे! मजेदार आहे धागा.

आयला !! रतनखेत्री काय राव ? बाकी "चंदन" विषेश आवडले ;)

माझ नाव, का नाहि. ?

मवालिया? मा़ह्यासारखा सज्जन माणुस अख्या अंतर्जालावर नै !!

छान लेख आहे हो खाजवंत प्राध्यापकनाथ :) आता सुरुवात तुम्हीच केली आहेत म्हणल्यावर आता तुमच्या नावाचा जो शिमगा होईल तो बघायला आणि वाचायला उत्सुक आहे .

आता सुरुवात तुम्हीच केली आहेत म्हणल्यावर आता तुमच्या नावाचा जो शिमगा होईल तो बघायला आणि वाचायला उत्सुक आहे आम्ही पण...... पोपकॉर्ण हवेत का कुणाला?

विलासराव - गिलासराव हा हा हा.

माझे नाव काय होऊ शकेल याविषयी प्रचंड उत्सुकता आहे....

इंटरनेटस्नेही - बावळट हा:ही: मस्त! काही नावं विशेष आवडली; पण मंत्रीमंडळाची नाराजी आम्हाला ओढवुन घ्यायची नाही म्हणुन इथे क्कोट करत नाही! - (राज्याला स्वच्छ, पारदर्शक आणि गतिमान कारभार देण्याची क्षमता असलेला मंत्रीपदाचा इच्छुक) आमदार ॠषिकेशराव चव्हाण (मतदारसंघ: कराड)

छानच हो... पण टार्‍याची सर नाय ब्वॉ!!!!

मिसळभोक्ता - कुसळठोक्ता श्री. टारझन यांनी "मिटरठोक्ता" असा काहीसा शब्दप्रयोग केला होता.....

छगन"बिहारी" ? यशवंतजी...इथे रिक़्शा चालवणे बंद केले तरीही मला बिहारी वगैरे म्हणता? मनसेच्या तोंडी देताय की काय आता? मीटरमधे बसले नाही तरी चालेल पण छगनबिहारी ऐवजी छगनमराठी म्हणा. जय महाराष्ट्र.

अहो, यशवंतराव....पवारचे 'गवार' अ‍ॅक्सेप्टेबल आहे....पण 'इन्द्रराज' चे निदान 'टंड्राराज' तरी करायचे !! कसले 'खिन्नराज' केलेत हो ? मी चार पैशाला महाग असेन, एरव्हीचे सोडा, पण आतापर्यंत कसल्याही अ‍ॅडव्हर्स कंडिशन्समध्येही 'खिन्न' राहिलेलो नाही....इतके चांगले, अभ्यासू मित्र इथे आहेत, विविधता आहे, वैचारिक दंगामस्ती चालत असते, तर अशा वातावरणात धोत्र्याच्या फुलालाही इथे हसावेसे वाटते,.....मी तर चालताबोलता खळखळणार्‍या रक्ताचा माणूस ! खिन्न न होताही तुम्हाला सांगू इच्छितो की शक्य झाल्यास संपादनाची कात्री चालवा त्या 'खिन्न' वर ! इन्द्रा

धागा अत्यंत खेळीमेळीने घेतल्याबद्दल सर्वांचे हबिनंदण ! खदाखदा हसू येऊनही आम्ही हसलोच नाही असे भासवल्याबद्दल विषेश हबिनंदण! ;-) टारोपंत या महात्म्याची आठवण काढून लिंक दिलेल्या अवलियांचे विषेश डब्बल हबिनंदण!

गहिवरुण आले , डोळे पाणावले , सद्गदीत झालो , करुणासागरात डुबकी घेतली , नाकातोंडात हवा गेली , समाधी लागली . मी देखील बाँड्री बाहेर असतांना तुम्हा सर्वांना मिस् केलं रे मित्रांनो !! धाग्याची लिंग दिल्या बद्दल यशवंत चे धन्यवाद :) -( सहि विडंबणामुळे च्यार लोकात ओळखल्या गेलेला) मोगली

बाकी ते छोटा डॉन चं ''चोता दोन" ह्या पलिकडे विडंबण होऊ शकत नाही. :) बिनबिडीचे उडालेल्या भापकरांचे त्याबद्दल कौतुक ! :)

वा वा! छान चालू आहे! मजेदार आहे धागा.

हा हा! लै भारी!

यशवंताऽ ऽ ऽ ऽ!!! मला मात्र हा 'पाव' गावा सारखा न वाटता घरा सारखा वाटतो. ओसरी वर मंडळी पान तंबाखुच तबक इकडुन तिकडे देत कधी राज कारण कधी समाज कारणावरुन गम्भीर गप्पा मारताहेत, वाद विवाद रंगताहेत, तिथच बाजुला पडवी वर जरा रंगेल लोक काव्याबिव्याच्या छटेल गप्पा मारताहेत. माज घरात एखादी काकु ' अग त्यान ना अस्स केल्हो!' अस पाल्हाळ लावतेय . तिथच बाजुला कोणी हसवुन हसवुन पुरेवाट होइल असा किस्सा सांगतोय. त्यतच एखदी चिमुरडी वा चिमुरड ' माझ्या शालेत ना ' चा सुर लावतय. कुठला पिक्चर बघणेबल वा एकदम भिकार याची चर्चा रंगतेय. मग आत मुदपाक खाना . तिथ ताट वाट्यांचीच काय ती कमी. अम मग मागच्या पडवीत निवांत पाय पसरुन कुठ भरत काम शिवण कामाचे नमुने , इथल्या तिथल्या सहलींचे अल्बम . यच्या दारातली त्याच्या दारातली रांगोळी अश्या गप्पा, अन लय भारी अश्या वाखाणण्या! मग परड्यात हे करावे ते न करावे अन मग शेवटी गोडावुन मधला भरगच्च माल. त्यातच एखाद उनाड पोर वा पोरगी अगदी बाहेरच्या ओसरी पासुन मागच्या गोदामा पर्यंत पायाला भिंगरी असल्या सारखी उनाडक्या करत फिरत असतात. आता हा माझा जरा सम्कुचीत पण घरेलु दृष्टीकोण!

ग्रेट आहेस रे मित्रा..

श्री. यशवंत, छान लिहिलं आहे. मजा आली वाचुन. हर्षद.

मस्तच हो..

अरे यशा, मला आधी कळालेच नाही की लेख कशाबद्दल आहे. लेखाच्या शेवटी शेवटी कुठे अर्थ लागला, मस्त लिहला आहेस. साला आपला पण जीव आहे ह्या गावावर, उगाच भटकत भटकत ह्या गावात आलो होतो आणि इकडचाच होऊन गेलो. उत्तम लेख, अपर्णाचा प्रतिसादही सुरेख ! मजा आली - छोटा डॉन

जबर लेख लिहीलायेस यशवंता

मस्त, खरपूस भाजलेल्या खमंग ताज्या पावासारखा जमलाय लेख. त्यावर अपर्णाची प्रतिक्रिया पण लंबर वन! यात आणखी भर म्हंजे, गप्पा टप्पांचे फड रंगवणारे गावकरी आणि एकामेकांच्या अंगणात जाऊन कानगोष्टी करणार्‍या बाया आणखीनच मजा आणतात! या कानगोष्टी एवढ्या मोठ्यानं सांगाव्यात की आणखी १० जणाना तरी कळल्याच पायजेत. मग त्याची मजा औरच!

खरंय !!

यापुढे कुणाला मिपा ची ओळख करून द्यायची असेल तर हाच धागा वाचायला सांगेन इतक मस्त लिहील आहेत !

छानच ....

मस्त जमलाय... 'पाव' शेर आमच्याकडून लागू तुला.

सर्व पावकर्‍यांचे धन्यवाद!! :)

वाह! क्या बात है! तुम्हाला कसं काय बुवा सुचतं इतकं चांगलं लिहायला? इतके वेगळाले शब्द वापरणारे एक तुम्ही आणि दुसरी ती अपर्णाबाई!;) माझे डोक्यात असलेले विषय डोक्यातच आहेत अजून. लिहिता मात्र येत नाही.

मस्त लेख आणि चांगली शब्दकळा*. आवडला. - (पावकरी) इंटेश. शब्दकळा* म्हणजे काय ते मलाही माहित नाही.. षाळेत असताना कधीतरी वाचला होता हा शब्द.. लोल्स! मिनींग माहित असल्यास स्क्रॅप द्वारे टेलावे.

भट्टी छान जमून गेली आहे. कोणी विचारलं की इतका वेळ काय त्या कॉंप्युटरच्या थोबाडाकडे बघत बसलेला असतोस, मध्येच येड्यासारखा हसतोस, मध्येच तावातावाने लिहितोस... तर हा लेख वाचायला देईल.

चोता दोन उर्फ वायदे आझम यांनी म्हणल्याप्रमाणे सुरवातीला समजलेच नाही कोणत्या गावाबद्दल लिहले आहे. जबरी!!!

हा हा! लै भारी!

यशवंताऽ ऽ ऽ ऽ!!! मला मात्र हा 'पाव' गावा सारखा न वाटता घरा सारखा वाटतो. ओसरी वर मंडळी पान तंबाखुच तबक इकडुन तिकडे देत कधी राज कारण कधी समाज कारणावरुन गम्भीर गप्पा मारताहेत, वाद विवाद रंगताहेत, तिथच बाजुला पडवी वर जरा रंगेल लोक काव्याबिव्याच्या छटेल गप्पा मारताहेत. माज घरात एखादी काकु ' अग त्यान ना अस्स केल्हो!' अस पाल्हाळ लावतेय . तिथच बाजुला कोणी हसवुन हसवुन पुरेवाट होइल असा किस्सा सांगतोय. त्यतच एखदी चिमुरडी वा चिमुरड ' माझ्या शालेत ना ' चा सुर लावतय. कुठला पिक्चर बघणेबल वा एकदम भिकार याची चर्चा रंगतेय. मग आत मुदपाक खाना . तिथ ताट वाट्यांचीच काय ती कमी. अम मग मागच्या पडवीत निवांत पाय पसरुन कुठ भरत काम शिवण कामाचे नमुने , इथल्या तिथल्या सहलींचे अल्बम . यच्या दारातली त्याच्या दारातली रांगोळी अश्या गप्पा, अन लय भारी अश्या वाखाणण्या! मग परड्यात हे करावे ते न करावे अन मग शेवटी गोडावुन मधला भरगच्च माल. त्यातच एखाद उनाड पोर वा पोरगी अगदी बाहेरच्या ओसरी पासुन मागच्या गोदामा पर्यंत पायाला भिंगरी असल्या सारखी उनाडक्या करत फिरत असतात. आता हा माझा जरा सम्कुचीत पण घरेलु दृष्टीकोण!

ग्रेट आहेस रे मित्रा..

श्री. यशवंत, छान लिहिलं आहे. मजा आली वाचुन. हर्षद.

मस्तच हो..

अरे यशा, मला आधी कळालेच नाही की लेख कशाबद्दल आहे. लेखाच्या शेवटी शेवटी कुठे अर्थ लागला, मस्त लिहला आहेस. साला आपला पण जीव आहे ह्या गावावर, उगाच भटकत भटकत ह्या गावात आलो होतो आणि इकडचाच होऊन गेलो. उत्तम लेख, अपर्णाचा प्रतिसादही सुरेख ! मजा आली - छोटा डॉन

जबर लेख लिहीलायेस यशवंता

मस्त, खरपूस भाजलेल्या खमंग ताज्या पावासारखा जमलाय लेख. त्यावर अपर्णाची प्रतिक्रिया पण लंबर वन! यात आणखी भर म्हंजे, गप्पा टप्पांचे फड रंगवणारे गावकरी आणि एकामेकांच्या अंगणात जाऊन कानगोष्टी करणार्‍या बाया आणखीनच मजा आणतात! या कानगोष्टी एवढ्या मोठ्यानं सांगाव्यात की आणखी १० जणाना तरी कळल्याच पायजेत. मग त्याची मजा औरच!

खरंय !!

यापुढे कुणाला मिपा ची ओळख करून द्यायची असेल तर हाच धागा वाचायला सांगेन इतक मस्त लिहील आहेत !

छानच ....

मस्त जमलाय... 'पाव' शेर आमच्याकडून लागू तुला.

सर्व पावकर्‍यांचे धन्यवाद!! :)

वाह! क्या बात है! तुम्हाला कसं काय बुवा सुचतं इतकं चांगलं लिहायला? इतके वेगळाले शब्द वापरणारे एक तुम्ही आणि दुसरी ती अपर्णाबाई!;) माझे डोक्यात असलेले विषय डोक्यातच आहेत अजून. लिहिता मात्र येत नाही.

मस्त लेख आणि चांगली शब्दकळा*. आवडला. - (पावकरी) इंटेश. शब्दकळा* म्हणजे काय ते मलाही माहित नाही.. षाळेत असताना कधीतरी वाचला होता हा शब्द.. लोल्स! मिनींग माहित असल्यास स्क्रॅप द्वारे टेलावे.

भट्टी छान जमून गेली आहे. कोणी विचारलं की इतका वेळ काय त्या कॉंप्युटरच्या थोबाडाकडे बघत बसलेला असतोस, मध्येच येड्यासारखा हसतोस, मध्येच तावातावाने लिहितोस... तर हा लेख वाचायला देईल.

चोता दोन उर्फ वायदे आझम यांनी म्हणल्याप्रमाणे सुरवातीला समजलेच नाही कोणत्या गावाबद्दल लिहले आहे. जबरी!!!

शुचिताई, तुम्ही असं नेहमीच दत्तात्रेयांची, देवीची स्तोत्र देता आणि मग मला नको असूनही आमचे गुंजग्रामीचे दिवस आठवू लागतात. हे गुंज म्हणजे परभणी जिल्ह्याच्या पाथरी (साईबाबांचे जन्मगाव) तालुक्यातील एक गाव प्रति गाणगापूर मानले जाते. नृसिंह सरस्वतींचे एक नादमय स्तोत्र मला फार आवडत होते. आता विसरले. आठ-दहा वर्षांनंतर आता पंचपदीचे पुस्तक हातात घेऊन टाईप करतोय - हे सोवळ्यात असल्याशिवाय (तुमचा गणपती आठवला!), चप्पल वगैरे घालून वाचू नये म्हणतात - आणि वाचले तर पिसे लागते म्हणतात - मी अगोदरच पिसा असल्याने टेन्शन नॉट - वाचकांनी आपापल्या जबाबदारीवर वाचावे ;-) बहुतेक दत्तभक्तांना गुरूचरित्रातील हे अष्टक माहित असेलच इंदु कोटितेज करूणासिंधु भक्त वत्सलम नंदनात्रिसूनूदत्त मिन्दिराक्षश्रीगुरूम गंधमाल्यअक्षतादिवृन्द देववन्दितम वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम मायापाश अन्धकार छाया दूर भास्करम आयताक्ष, पाहि श्रियावल्लभेशनायकम सेव्यभक्तवृन्द वरद, भूयो भूयो नमाम्यहं वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम चित्तजादिवर्गषट्कमत्तवारणांकुशम । तत्वसार शोभितात्म दत्त श्रियावल्लभम वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम व्योम वायुतेज आपभूमिकर्तृमीश्वरम काम क्रोध मोहरहित सोमसूर्य लोचनम कामितार्थ दातृभक्त कामधेनू श्रीगुरूम वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम पुण्डरिक आयताक्ष, कुंडलेंदुतेजसम चंड दुरितखंडनार्थ दंडधारिश्रीगुरूम मण्डलीक मौलि मार्तंडभासिताननम वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम वेदशास्त्रस्तुत्यपाद, आदिमूर्ती श्रीगुरूम नादबिंदुकलातीत - कल्पपादसेव्ययम सेव्यभक्तवृंदवरद भूयो-भूयो नमाम्यहम वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम अष्टयोग तत्वनिष्ठ तुष्टज्ञानवारिधिम कृष्णावेणीतीरवासपंचनदी सेवनम कष्टदैन्यदूरिभक्ततुष्ट काम्यदायकम वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम नारसिंहसरस्वती नाम अष्टमौक्तिकम हारकृतशारदेन गंगाधर आत्मजम धारणीकदेवदीक्ष गुरूमूर्ती तोषीतम परमात्मानंदश्रिया पुत्रपौत्रदायकम नारसिंह - सरस्वतीय अष्टकं च य: पठेत घोर संसारसिंधू तारणाख्य साधनम सारज्ञान दीर्घआयुरारोग्यादिसंपदम चारूवर्ग काम्यलाभ वारंवारयज्जपेत इति श्रीगुरूचरित्रांतर्गत श्रीस नरसिंहसरस्वती अष्टकसंपूर्णम

सुंदर! आवडले हे वेगळे सांगावयास नको! यशवंत एकनाथ यांचेही श्रीपाद श्रीवल्लभ गुरुस्त्रोत्रासाठी आभार! --असुर

दर वेळेस परत दैवी कृपा होते आणि मी परत एखाद्या दिव्य स्तोत्रापाशी येऊन अडखळते. या अशा पद्धतीचे लिखाण प्रस्तुत लेखिका जालावर का करतात त्याचे प्रयोजन खरोखरच कळत नाही. या लेखिकेची लेखन शैली अत्यंत वाचनीय आहे. परंतु Relevant आणि Real Life संबंधी विषयांच्यावर लेखन न करता असले अंधश्रद्धा पसरवणारे लेखन त्या लिहित असल्याने त्या अंधश्रद्धा प्रसार व प्रचार समितीच्या कार्यवाह वगैरे आहेत की काय? असे वाटू लागते.

१२० नाही, ३०० नाही, किमाम नाही, गेला बाजार गाय छाप पण नाही ! च्छ्या ! हा कसला विडा ?

शुचि मामी, अहो आत्ता आत्ता २/३ दिवस झाले मिपाचा सर्व्हर जरा तग धरायला लागलाय. नका हो लगेच पुन्हा त्याच्यावर बळजबरी करु. चार दिवस तरी जौ द्या ! ;)

शुचिताई छान लिहत आहात तुम्ही...'सुंदर' हा शब्द खर्‍या अर्थाने शोभावे असे लेखन असते तुमचे.. हाही लेख अतिशय वाचनीय झला आहे.

शुचि, वरील माहितीतील अध्यात्मिक अंगाकडे जात नाही. केवळ विडा याबाबतची काही रंजक निरीक्षणे नोंदवतो. या स्तोत्रात गुरुंना जो त्रयोदशगुणी विडा अर्पण करायचा त्याचे पान पिकलेले आहे. पिकलेल्या पानाचा विडा शक्यतो वृद्ध व बाळंतीण महिलांसाठी सुचवला गेला आहे. हिरवे पान हे कामोद्दीपक असल्याने ते मात्र तरुण स्त्री-पुरुषांनी खाण्यास हरकत नव्हती. अभिसारिका आपल्या प्रियकराला देत असलेले पान कसे आहे, ते एका लावणीत स्पष्ट झाले आहे. कळीदार कपुरी पान, कोवळं छान, केशरी चुना रंगला काथकेवडा, इश्काचा विडा, घ्या हो मनरमणा रामदासांनी तर रामाचा विडा रचताना वैभवाची बहार उडवून दिली आहे. विडा घ्या हो रामराया, महाराज राजया रत्नजडित पानदान, आली जानकी घेऊन सुगंध गंगेरी पाने, मुक्त मोतियांचा चुना सुपारी काथ गोळ्या, भक्तीभावे अर्पियेल्या पुढे केशर, कस्तुरी आणि इतर पदार्थ आहेतच... आता यात गंगेरी पानांचा उल्लेख आहे. म्हणजे गंगेच्या काठावर पिकणारी पाने. म्हणजे बनारस पानाची लोकप्रियता ३०० वर्षांपूर्वीही कायम होती. चुना हा केशरी म्हणजे केशराच्या पाण्यात खललेला वापरत, पण रामदासांनी तर तो मुक्त मोतियांचा म्हणजे मोती कुटून ती पूड खललेला असा राजस बनवला आहे. अशा काव्यांमधून आपली समृद्ध खाद्यसंस्कृतीपण दिसून येते. विषयांतराबद्दल क्षमस्व..

विड्याबद्दल झाले आता समाधीत जाण्यासाठी गांजा देखिल वापरतात त्याबद्दल लिहा.

मला यातले फारसे कळत नाही पण आजी म्हणायची ती दोन गाणी (स्तोत्रे?) आठवली. पहिले म्हणजे कल्याण करी रामराया आणि दुसरे विडा घ्या हो नरहरी राया.

आम्च्या एका दोस्ताने तमाशात नाचणार्‍या बायकांच्या संदर्भात विडा भरवणे याचा अर्थ सांगितला होता. पहिल्याने वाटलं तेच आहे की काय?

शुचिताई, तुम्ही असं नेहमीच दत्तात्रेयांची, देवीची स्तोत्र देता आणि मग मला नको असूनही आमचे गुंजग्रामीचे दिवस आठवू लागतात. हे गुंज म्हणजे परभणी जिल्ह्याच्या पाथरी (साईबाबांचे जन्मगाव) तालुक्यातील एक गाव प्रति गाणगापूर मानले जाते. नृसिंह सरस्वतींचे एक नादमय स्तोत्र मला फार आवडत होते. आता विसरले. आठ-दहा वर्षांनंतर आता पंचपदीचे पुस्तक हातात घेऊन टाईप करतोय - हे सोवळ्यात असल्याशिवाय (तुमचा गणपती आठवला!), चप्पल वगैरे घालून वाचू नये म्हणतात - आणि वाचले तर पिसे लागते म्हणतात - मी अगोदरच पिसा असल्याने टेन्शन नॉट - वाचकांनी आपापल्या जबाबदारीवर वाचावे ;-) बहुतेक दत्तभक्तांना गुरूचरित्रातील हे अष्टक माहित असेलच इंदु कोटितेज करूणासिंधु भक्त वत्सलम नंदनात्रिसूनूदत्त मिन्दिराक्षश्रीगुरूम गंधमाल्यअक्षतादिवृन्द देववन्दितम वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम मायापाश अन्धकार छाया दूर भास्करम आयताक्ष, पाहि श्रियावल्लभेशनायकम सेव्यभक्तवृन्द वरद, भूयो भूयो नमाम्यहं वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम चित्तजादिवर्गषट्कमत्तवारणांकुशम । तत्वसार शोभितात्म दत्त श्रियावल्लभम वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम व्योम वायुतेज आपभूमिकर्तृमीश्वरम काम क्रोध मोहरहित सोमसूर्य लोचनम कामितार्थ दातृभक्त कामधेनू श्रीगुरूम वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम पुण्डरिक आयताक्ष, कुंडलेंदुतेजसम चंड दुरितखंडनार्थ दंडधारिश्रीगुरूम मण्डलीक मौलि मार्तंडभासिताननम वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम वेदशास्त्रस्तुत्यपाद, आदिमूर्ती श्रीगुरूम नादबिंदुकलातीत - कल्पपादसेव्ययम सेव्यभक्तवृंदवरद भूयो-भूयो नमाम्यहम वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम अष्टयोग तत्वनिष्ठ तुष्टज्ञानवारिधिम कृष्णावेणीतीरवासपंचनदी सेवनम कष्टदैन्यदूरिभक्ततुष्ट काम्यदायकम वन्दयामि नारसिंहसरस्वतीश पाहि माम नारसिंहसरस्वती नाम अष्टमौक्तिकम हारकृतशारदेन गंगाधर आत्मजम धारणीकदेवदीक्ष गुरूमूर्ती तोषीतम परमात्मानंदश्रिया पुत्रपौत्रदायकम नारसिंह - सरस्वतीय अष्टकं च य: पठेत घोर संसारसिंधू तारणाख्य साधनम सारज्ञान दीर्घआयुरारोग्यादिसंपदम चारूवर्ग काम्यलाभ वारंवारयज्जपेत इति श्रीगुरूचरित्रांतर्गत श्रीस नरसिंहसरस्वती अष्टकसंपूर्णम

सुंदर! आवडले हे वेगळे सांगावयास नको! यशवंत एकनाथ यांचेही श्रीपाद श्रीवल्लभ गुरुस्त्रोत्रासाठी आभार! --असुर

दर वेळेस परत दैवी कृपा होते आणि मी परत एखाद्या दिव्य स्तोत्रापाशी येऊन अडखळते. या अशा पद्धतीचे लिखाण प्रस्तुत लेखिका जालावर का करतात त्याचे प्रयोजन खरोखरच कळत नाही. या लेखिकेची लेखन शैली अत्यंत वाचनीय आहे. परंतु Relevant आणि Real Life संबंधी विषयांच्यावर लेखन न करता असले अंधश्रद्धा पसरवणारे लेखन त्या लिहित असल्याने त्या अंधश्रद्धा प्रसार व प्रचार समितीच्या कार्यवाह वगैरे आहेत की काय? असे वाटू लागते.

१२० नाही, ३०० नाही, किमाम नाही, गेला बाजार गाय छाप पण नाही ! च्छ्या ! हा कसला विडा ?

शुचि मामी, अहो आत्ता आत्ता २/३ दिवस झाले मिपाचा सर्व्हर जरा तग धरायला लागलाय. नका हो लगेच पुन्हा त्याच्यावर बळजबरी करु. चार दिवस तरी जौ द्या ! ;)

शुचिताई छान लिहत आहात तुम्ही...'सुंदर' हा शब्द खर्‍या अर्थाने शोभावे असे लेखन असते तुमचे.. हाही लेख अतिशय वाचनीय झला आहे.

शुचि, वरील माहितीतील अध्यात्मिक अंगाकडे जात नाही. केवळ विडा याबाबतची काही रंजक निरीक्षणे नोंदवतो. या स्तोत्रात गुरुंना जो त्रयोदशगुणी विडा अर्पण करायचा त्याचे पान पिकलेले आहे. पिकलेल्या पानाचा विडा शक्यतो वृद्ध व बाळंतीण महिलांसाठी सुचवला गेला आहे. हिरवे पान हे कामोद्दीपक असल्याने ते मात्र तरुण स्त्री-पुरुषांनी खाण्यास हरकत नव्हती. अभिसारिका आपल्या प्रियकराला देत असलेले पान कसे आहे, ते एका लावणीत स्पष्ट झाले आहे. कळीदार कपुरी पान, कोवळं छान, केशरी चुना रंगला काथकेवडा, इश्काचा विडा, घ्या हो मनरमणा रामदासांनी तर रामाचा विडा रचताना वैभवाची बहार उडवून दिली आहे. विडा घ्या हो रामराया, महाराज राजया रत्नजडित पानदान, आली जानकी घेऊन सुगंध गंगेरी पाने, मुक्त मोतियांचा चुना सुपारी काथ गोळ्या, भक्तीभावे अर्पियेल्या पुढे केशर, कस्तुरी आणि इतर पदार्थ आहेतच... आता यात गंगेरी पानांचा उल्लेख आहे. म्हणजे गंगेच्या काठावर पिकणारी पाने. म्हणजे बनारस पानाची लोकप्रियता ३०० वर्षांपूर्वीही कायम होती. चुना हा केशरी म्हणजे केशराच्या पाण्यात खललेला वापरत, पण रामदासांनी तर तो मुक्त मोतियांचा म्हणजे मोती कुटून ती पूड खललेला असा राजस बनवला आहे. अशा काव्यांमधून आपली समृद्ध खाद्यसंस्कृतीपण दिसून येते. विषयांतराबद्दल क्षमस्व..

विड्याबद्दल झाले आता समाधीत जाण्यासाठी गांजा देखिल वापरतात त्याबद्दल लिहा.

मला यातले फारसे कळत नाही पण आजी म्हणायची ती दोन गाणी (स्तोत्रे?) आठवली. पहिले म्हणजे कल्याण करी रामराया आणि दुसरे विडा घ्या हो नरहरी राया.

आम्च्या एका दोस्ताने तमाशात नाचणार्‍या बायकांच्या संदर्भात विडा भरवणे याचा अर्थ सांगितला होता. पहिल्याने वाटलं तेच आहे की काय?

मर्यादा सांभाळल्या की नातं खरच अवीट गोडीचं होतं. मग त्या मर्यादा कोणत्याही असोत. एकमेकां बोअर न करण्याच्या असोत, एकमेकांच्या खाजगी आयुष्यात दखलअंदाजी न करण्याच्या असोत वा सकारात्मक - एकमेकांचा आदर करण्याच्या, सुख-दु:ख वाटून घेण्याच्या असोत. माझी अतिशय आवडती कविता खाली देते आहे. जरी ती नवरा बायकोबद्दल असली तरी तिचा पाया हा निखळ मैत्रीवर आधारीत आहे मणून या धाग्यावर देखील ती चालेल अशी आशा करते. Any Husband or Wife by Carol Haynes Let us be guests in one another's house With deferential "no" and courteous "yes"; Let us take care to hide our foolish moods Behind a certain show of cheerfulness. Let us avoid all sullen silences; We should find fresh and sprightly things to say; I must be fearful lest you find me dull, And you must dread to bore me anyway. Let us knock gently at each other's heart, Glad of a chance to look within–and yet, Let us remember that to force one's way Is the unpardoned breach of etiquette. So, shall I be host–you, the hostess, Until all need for entertainment ends; We shall be lovers when the last door shuts (वरील ओळ या धाग्यावर अस्थायी आहे हे मला मान्य आहे.) But what is better still–we shall be friends.

फारच छान कविता दिलीत.. धन्यवाद.!

सुंदर लेख..

मर्यादा सांभाळल्या की नातं खरच अवीट गोडीचं होतं. मग त्या मर्यादा कोणत्याही असोत. एकमेकां बोअर न करण्याच्या असोत, एकमेकांच्या खाजगी आयुष्यात दखलअंदाजी न करण्याच्या असोत वा सकारात्मक - एकमेकांचा आदर करण्याच्या, सुख-दु:ख वाटून घेण्याच्या असोत. माझी अतिशय आवडती कविता खाली देते आहे. जरी ती नवरा बायकोबद्दल असली तरी तिचा पाया हा निखळ मैत्रीवर आधारीत आहे मणून या धाग्यावर देखील ती चालेल अशी आशा करते. Any Husband or Wife by Carol Haynes Let us be guests in one another's house With deferential "no" and courteous "yes"; Let us take care to hide our foolish moods Behind a certain show of cheerfulness. Let us avoid all sullen silences; We should find fresh and sprightly things to say; I must be fearful lest you find me dull, And you must dread to bore me anyway. Let us knock gently at each other's heart, Glad of a chance to look within–and yet, Let us remember that to force one's way Is the unpardoned breach of etiquette. So, shall I be host–you, the hostess, Until all need for entertainment ends; We shall be lovers when the last door shuts (वरील ओळ या धाग्यावर अस्थायी आहे हे मला मान्य आहे.) But what is better still–we shall be friends.

फारच छान कविता दिलीत.. धन्यवाद.!

सुंदर लेख..