सर्व समावेशक आणि सर्वांना समान संधी या धोरणांचे आम्ही पुरस्कर्ते असल्यामुळे कवीची मते जाणून घेण्यासाठी काल आम्ही कवींकडे गेलो. सुदैवाने त्यांच्या घरापर्येंत जायची गरजच पडली नाही कारण रस्त्यातच असलेल्या शनी मंदिराच्या दारात ते दृष्टीस पडले. त्यांना गाठून मी या साऱ्या प्रकाराबद्दल सांगितले. ऐकता ऐकता त्यांना प्रसादाचा ठसका लागला. भटजींकडून तीर्थ घेऊन त्यांनी ठसका शमविला व ते काही विचारात हरवले. तेवढ्यात मंदिरात घंटा वाजली आणि त्याच बरोबर जणू त्यांच्या डोक्यातही घंटा वाजल्यासारखे ते एकदम भानावर आले आणि खिसे चाचपू लागले. दुर्दैवाने आज ते लेखणी घरीच विसरले होते. मग इकडे तिकडे शोधत त्यांनी तेथील जळती उदबत्ती उचलली, भटजींसमोरील अष्टगंधाचे पात्र उचलले. अष्टगंधामध्ये भटजींकडचेच थोडे तीर्थ ओतुन तो ओला केला. वहीसुद्धा घरीच विसरल्यामुळे शेवटी काखोटीचे शनी महात्म्यचे पुस्तक काढून टर्रर्रकन त्याचे पान फाडले. उदबत्तीचे खालचे टोक अष्टगंधामध्ये बुडवून ते त्या पानावर लिहू लागले. सर्व जण स्तब्ध होऊन पाहतच राहिले. उदबत्तीच्या खालच्या टोकातून ज्वलंत विचार उमटत होते तर वरच्या टोकातून धूर. एका दमात लिखाण पूर्ण करून त्यांनी तो कागद माझ्या हाती दिला व म्हणाले हि आमची प्रतिक्रिया. टाका त्या तुमच्या धाग्यावर. ती अशी : नव्या कवितील नवकाव्याचा क्रूर कवी मी आहे कोण मला वठणीवर आणू शकतो ते मी पाहे गणहि नाही, छंदहि नाही, न मी जाणी वृत्ताला ठेचे मीटर मी जे आडवती उगाच काव्याला मुर्दाड असे हि तुमची भूक जिल्ब्यांचे जरी तुम्हा ना सुख घालीत जाईन तरी रतीब काव्यास माझ्या लाथा पडणे अगदी मला ना साहे ! कोण मला वठणीवर आणू शकतो ते मी पाहे