"केस कापणे : एक (दुर्दैवी) अनुभव........"

"मुळींचे तर विचारू नका त्यांना "रूमालात किती हसू आणो किती नको" असे झाले होते...." हे , मुलींचे तर ..... असे वाचावे .......... छोटा डॉन [ आम्हाला इथे भेट द्या "http://chhota-don.blogspot.com/ "] याव्यतिरिक्त आमची कोठेही शाखा नाही ...........

फारच दुर्दैवी :( थोडा धीर धरा, पुन्हा केस वाढतील. राजमुद्रा :)

आमच्या बेंगलोर मधील वास्तव्यात आम्हालाही अशाच प्रकारच्या अनुभवास १-२ वेळेस सामोरे जावे लागले होते. पण सरते शेवटी 'कोरामन्गला ८ वा ब्लोक' येथे आम्ही एक हिन्दी जाणणारा न्हावी शोधून काढला. आपला, एन्जोय माडी....सक्कत होट मगा....एवढच कन्नड जाणणारा तात्या विन्चू

मीही हैदराबादला असताना तिकडे १-१.५ वर्षात फक्त दोन तीन वेळा केस कापले. तिकडे हिंदी कळते पण मजा नाही येत. हैदराबादमध्ये एक मात्र खास होतं दहा रुपयात डोक्याची झकास मालीश करून मिळायची. एकंदरीत मराठी माणसाला मराठी माणसाकडूनच हजामत करुन घ्यायला आवडते असं दिसतय. ष्री, बेडेकरपेक्षा लोहगड, पुरंदरपायथ्याची मिसळ चापणारा अभिजित

खमंग आणि खुसखुशीत शैलीचा छोटा डॉन. वाचून ताजेतवाने प्रसन्न वाटले. केस धरून हसलो. पुढच्याखेपेस असे नुकसान न होता खुसखुशीत वाचायला मिळो. लवकरच केस पूर्ववत वाढोत ही शुभेच्छा.

"खमंग आणि खुसखुशीत शैलीचा छोटा डॉन. वाचून ताजेतवाने प्रसन्न वाटले. केस धरून हसलो. " "डब्बल तात्यासाहेब, सुधीर कांदळकर , राजमुद्रा, जुना अभिजीत " आपल्या सर्वांचे मला मिळालेल्या "सजे ची" कथा वाचून " मजा आल्याबद्दल" व त्याची प्रतिक्रिया दिल्याबद्दल आभार ... इथून पुढे केस कापण्यासाठी आम्ही फक्त आणि फक्त "पुणे" यालाच प्राधान्य देऊ असे आम्ही येथे नमूद करू ईच्छितो .... छोटा डॉन [ आम्हाला इथे भेट द्या "http://chhota-don.blogspot.com/ " ] याव्यतिरिक्त आमची कोठेही शाखा नाही ...........

येतील केस पुन्हा... दुसर्‍याच्या चुकीमुळे किंवा दुर्लक्षामुळे झाल्याचे वाईट वाटले. मी दाढी-मिशी वर प्रयोग करत असतो. म्हणतात ना घरकी खेती है ;) ठिकठिकाणच्या 'केशकर्तनालयांचे सर्वेक्षण ' केल्यावर 'बेंगलोर' हे आपल्याला केस कापण्यासाठी योग्य ठिकाण नाही अशा निर्णयांती आम्ही पोहचलो. मी असले सर्वेक्षण केले नाही. परंतु माझ्या २ वर्षांच्या वास्तव्यात मी ही कधीच बंगळूरू ला केस कापले नाहीत. नेहमी ठाण्याला घरी आल्यावरच केस कापण्याचा कार्यक्रम पाडत असे.(बंगळूरच काय पुण्यालाही नाही). मी आणि माझा मित्र तर असे ठरवायचो की लांब केस वाढवायचे आणि मग मॅनेजर ला सांगायचे "सर, सुट्टी द्या ना. घरी जायचे आहे". पण सुदैवाने माझ्या मॅनेजर ने ती पाळी येऊ दिली नाही. :)

एक नंबर लिहिलंय. आमचाही असाच अनुभव आहे. आमचे केस ना धड कुरळे ना धड सरळ. त्यामुळे सलुनमधला सगळ्यात अनुभवी न्हावीच आमच्या केसांना हात (म्हणजे कात्री) लावायची हिंम्मत करतो. बरं केस कापतांना बाकिच्या ट्रेनी न्हाव्यांना बोलावुन आमच्या केसांवर शिकवण्या घेतो. एखाद्या डॉक्टरकडे अवघड केस आल्यावर तो जसा बाकी शिकाउ डॉक्टरांना बोलावुन सांगतो की 'बघा. असे पेशंट नेहमी नेहमी बघायला मिळत नाहीत. परत असा अनुभव मिळणार नाही' तसा काहीतरी प्रकार. केसांवर असे काहिही प्रयोग करता येतात म्हणुनच डॉक्टर लोक 'केस' हाताळत असतील का?

चांगले लिहीले आहे. आता पुण्यात येशील तेव्हा चांगले सगळे केस फिट कर ---- सखाराम गटणे © २००८, लेखकाच्या लेखी परवानगीशिवाय ही प्रतिक्रिया वापरता येणार नाही.

झक्कास! डान्या, तुझी लेखणी (का कीबोर्ड) भारीच चालतो. डान्या, मलाही माझ्या युकेतल्या दिवसांची आठवण झाली. एका मैत्रीणीच्या केसांचं २५ पाऊंड देऊन जे काही टोपलं झालं ते बघून, ट्रेनच्या भाड्याचे ६ पाऊंड, केस कापण्याचे २५ पाऊंड आणि शिवाय या सगळ्या प्रकारासाठी लागणारे दोन-अडीच तास (स्टेशनला जायला १५ मिनिटं, मग ट्रेनमधे १० मिनिटं असं मोजत) हे सगळे वाचवून मी स्वतःचे स्वतः केस कापायला शिकले. गंमत म्हणजे तिकडच्या सुंदर शेक्रेटरीणींनीही मी "कुठून केस कापून घेतले, मलाही आता गरज आहे केस कापण्याची" अशी चौकशी केली तेव्हा "जमलं बुवा एकदाचं" याचा आनंद झाला. त्या आनंदात मी पुन्हा तीन महिन्यांनी केस कापले. पण मग मात्र जरा घोटाळाच झाला. मधल्या तीन महिन्यात घरात नवीनच आलेल्या चिनी मुलीने तिचे केस कापून देण्याची विनंती केली. गेले होते खगोलशास्त्र शिकायला पण त्याबरोबरच पार्लरवालीचं कामही शिकून आले. (आता सवयीला जागून अवांतरः हा एवढा जुना लेख एकदम वर कसा रे आला?)

"अब आया उंट पहाड के निचे" हे कन्नड भाषेत तुझ्या मित्रांनी कसे म्हटले रे डान्या?? :D

डॉन्या, एकदम सह्ही लिहिले आहेस. :) तु़झी हेअर स्टाईल एका फोटोत छान दिसते आहे , ती ह्या बेंगलोरी न्हाव्याने केलेली असावी बहुधा ;)

लेख. मलाही असाच अनुभव आला पण अमेरिकन कारागिरणीचा. माझ्या भावाचे लग्न ठरले. आम्ही येथून निघून आठव्या दिवशी परत येणार होतो, म्हणजे फार घाईगर्दीची भारतवारी होती. म्हट्ले केसाचे काम तिथे गेल्यावर नको, तेवढेच एक काम कमी. त्या कर्तिकेला सांगितलं,"जसा आत्ता आहे तसाच हेयर कट असू दे, फक्त ट्रीम कर दोन इंच." आणि तीला फोन आला. झालं , बाईसाहेबांचा जो मूड गेला तो परत आलाच नाही. माझ्या केसांचं टोपलं झालं. रागावून तीला मी टिप दिली नाही व हेयरकट चुकल्याचे सांगितले. लग्नात सगळेजण मला विचारत होते की मी अशी वेगळीच का दिसतीये. लग्नाचे फोटू त्या हेयरकटची आठवण करून देतात. रेवती

डान्या खरे आहे रे. तुझ्या दु:खात सहमत आहे हल्ली मी केस कापायला जातो तेंव्हा तो नाभीक मला खुर्चीवर बसवतो केसाम्वर पाण्याचा फवारा मारतो. भांग पाडतो आणि " हो गया भौ " असे सांगुन खुर्चीवरुन पायउतार होण्यास सांगतो आपण एखादा विचार ;एखादी गोष्ट करतो किंवा करायचे टाळतो ते आनन्द मिळवणे किंवा वेदना टाळणे या दोन्ही साठीच

वा डॉन भाऊ... नेहमीप्रमाणे मस्त खुसखुशीत लिहिले आहे! हसून हसून आमची पुरेवाट होण्यासाठी तुम्हाला तुमच्या केशभुशेचा बळी द्यावा लागला हे वाचून अंमळ वाईट वाटले. थोडा धीर धरा. शेतात पिके पुन्हा लवकरच डोलायला लागतील व पिकावंर पुन्हा पक्षी चिवचिव करत घिरट्या घालायला लागतील. आम्हाला वाटले होते की आम्हा आंग्लदेशात आलेल्यांनाच आपल्या कडच्या केशकर्तनकारांच्या सेवेला मुकावे लागते. पण तुमचा अनुभव वाचून खुद्द भारतात सुद्धा अशी वेळ येते हे ज्ञान नवीनच मिळाले. आपला, (समदु:खी) भास्कर आम्ही येथे वसतो.