भीक न घालता कुत्रे कसे आवरावे ?

स
सस्नेह यांनी
 ·  लेख
लेख
म्हणजे त्याचं असं झालं की हे सगळं त्या कुत्रीनं सुरु केलं. ओ, कुत्री ही शिवी नैये कै ! खरीखुरी कुत्री आहे. ती बघा अजून आमच्या गेटबाहेर उभी आहे. आणि तिनंच दोन महिन्यापूर्वी आमच्या नारळीखाली एक नव्हे दोन नव्हे सात पिल्ली घातली होती. पंधरा दिवस तिनं आम्हाला नारळीच्या पंधरा फुटात पाय तर टाकू दिला नाहीच, वर आणि आमच्याच अंगणात आम्हाला जायची चोरी झाली ! काठी हातात घेतल्याशिवाय घराबाहेर पाय टाकणे जिवावरचे धाडस होऊन बसले. भगीरथ प्रयत्नाने तिची अन तिच्या पिल्लावळीची बोळवण शेजारच्या पडक्या ग्यारेजमध्ये केल्यानंतर सुद्धा तिने आपला दरारा, येत जाता वॉव वॉव करून टिकवून धरला आहे. शिवाय माहेरघरचे आमंत्रण असल्यागत वेळीअवेळी हक्काने आमच्या मागच्या दारी खरकटी शिते खाण्यासाठी ती अन तिची पिल्लावळ वरचेवर पायधूळ झाडत असतात , ते निराळेच ! म्हणजे, ती गेटवरून उडी मारून अन पिल्ले गेटखालच्या सापटीतून सरपटत ! तर या सगळ्या कुत्रीय दहशतीवर चिरंजीवाने रामबाण उपाय शोधला आहे. तो असा, की आपणच एक कुत्रा पाळायचा ! तोपण साधासुधा नव्हे, तर जर्मन शेफर्ड ! आता माझी लहानपणीची सगळी हयात अपार्टमेंटमध्ये राहून गेल्यामुळे हे बंगलेवाल्यांचे कुत्रे प्रकर्ण म्हणजे मला काला अक्षर भैस बराबर ! मग हे अज्ञान, मिपावरच्या सर्वज्ञ, तज्ञ, सूज्ञ व सदैव सल्ल्यास सज्ज असणाऱ्या निष्णात सल्लागारांकडे नेण्याचे ठरवले. तेव्हा मिपावरील सर्व सज्जन, साक्षात माहितीचे अर्णव, यांना णम्र इनंती की कृपया खालील मुद्द्यांवर मला सल्ला देऊन गार.. आपलं, उपकार करावे ! १. ज्याचा मेंटेनन्स आणि केसांची लांबी कमीत कमी आहे (म्हणजे उवा इ. श्वापदे त्या जंगलात फिरावयास धजणार नाहीत ) अशी श्वानप्रजात कोणती ? या प्रजातीच्या श्वानशिशूच्या किमती काय असतात ? २. किती वय असताना कुत्र्याचे पिल्लू घरी आणावे ? ३. त्याची राहण्याची झोपण्याची व्यवस्था कुठे अन कशी असावी ? ४. त्याच्या शी शू ची व्यवस्था कशी करावी ? ५. कोणत्या वयात काय खाणे द्यावे ? ६. अंघोळ घालण्याची फ्रीक्वेन्सी किती असावी ? ७. त्याला पशुवैद्याकडे केव्हा न्यावे ? ८. (त्याच्या अन आपल्या ) आरोग्याची कोणती काळजी घ्यावी म्हणजे त्याच्यामुळे घराचे आरोग्य दूषित होणार नाही ? ९. घरामध्ये येऊ द्यावे की नाही ? १०. कुत्रा पाळण्याचा मंथली खर्च अंदाजे किती असतो ? तर वरील सर्व माहिती मिळाल्याशिवाय कुत्रा पाळण्याचे धाडस करण्याचा इरादा पक्का होईना. मग द्या बरे तुमचा चान चान सल्ला !! a
वर्गीकरण
44176 वाचन
💬 प्रतिसाद (123)

प्रतिक्रिया

चौकटराजा
Tue, 08/06/2013 - 10:25 नवीन
आपली काही व्यसने असूनही चालू आहेत म्हणता. डोळ्यासंबंधी काही " व्यसन" आपल्याला असल्यास आपण उलटे जास्तच जगणार ! अर्थ कळला नसेल तर अत्रे साहेबांचे " लग्नाची बेडी" हे नाटक पहाणे. पाअला वाचट त्रिम .
↩ प्रतिसाद: प्रभाकर पेठकर

डॉ सुहास म्हात्रे
Mon, 08/05/2013 - 20:37 नवीन
:)
↩ प्रतिसाद: प्रभाकर पेठकर

तिमा
Mon, 08/05/2013 - 12:44 नवीन
कुत्रे पाळणं हा अतिशय आनंददायी अनुभव आहे. पण जर तुम्ही फ्लॅट मधे रहात असाल तर पाळू नये. कारण त्यामुळे कुत्र्यावरही अन्याय होतो. तुमच्यासभोवती मोकळे आवार असले तरच पाळावा. बाकीच्या डिटेल्स वर सर्वांनी लिहिल्याच आहेत. मी श्वानप्रेमी आहे पण माझे ओळखीचे वा आप्त तसे असतीलच असे नाही.त्याचाही विचार व्हावा. कुत्रा हा अत्यंत हुशार प्राणी आहे.बिनडोक तर मुळीच नाही. रस्त्यावरुन चालताना, कोण श्वानप्रेमी आहे ते त्यांना कळते. त्यांच्यावर ते सहसा भुंकत नाहीत असा माझा वैयक्तिक अनुभव आहे.

मदनबाण
Mon, 08/05/2013 - 13:18 नवीन
कुत्रा हा अत्यंत हुशार प्राणी आहे.बिनडोक तर मुळीच नाही. १००% सहमत. लई हुषार असत्यात शिवाय त्यांची मेमरी बी स्ट्राँग असतीया... जाता जाता :--- मला कुत्रे कितीही आवडत असले तरी रस्त्यातले मोकाट कुत्रे मात्रं टाळंक सरकण्यास कारणीभूत ठरतात... आईच्या गावात फु़कटची बोंबाबोंब ! साला रातच्यालाच ह्यांना लयं उत येतो काय ? साला आधी १०-१२ कुत्तरडी व्हाव्ह व्हाह ओरडतात. मग तेच व्हाव्ह व्हाव्ह वेगवेगळ्या कोनातुन ऐकायला येते... मग एक करुन व्हाव्ह ची संख्या आणि आवाज कमी होत जातो तरी सुद्धा एखादं हरामी कुत्तरडं असतंच, की जे स्वतःच्या नरड्याला ताण देउन देउन व्हाव व्हाव करतंच बसतं ! मी म्हणतो गप तिच्यायला आधीच डोक्याचे १२ वाजेलेले आहेत त्यात तु साला रात्री १ वाजे पर्यंत ओरडुन ओरडुन का अंत पाहतोस ? खाली येउन काठीने पेकाटच मोडुन टाकी न बघ ! अवांतर :--- आता कसं जरा बरं वाटतेय मला ! साला कशा कशाचं फस्ट्रेशन "पाळवे" लागेल हे सांगता येत नाही.;)
↩ प्रतिसाद: तिमा

Mrunalini
Mon, 08/05/2013 - 14:09 नवीन
माझ्यामते जर तुमच्या घरी कोणाला अ‍ॅलर्जी वैगरे नसेल, तर नक्की कुत्रा पाळा. कुत्र्यासारखा इमानदार, हुशार आणि प्रेंमळ प्राणी नाही. तुम्ही त्याला जेवढे प्रेम द्याल, त्याच्या दुप्पट तो तुमच्यावर प्रेम करेल. आणि आता कुठल्या जातीचा पाळायचा विचाराल, तर ह्या बाकी जातींपेक्षा त्या कुत्रीचेच एक पिल्लु घ्या. अगदी कुठल्या जातीचाच घ्यायचा असेल तर लॅब सगळ्यात बेस्ट ऑप्शन आहे. डॉबरमॅन चांगला आहे, पण त्यांचा स्वभाव थोडा agressive असतो. तुम्ही जर पहिल्यांदाच कुत्रा पाळणार असाल तर लॅबच घ्या.

दादा कोंडके
Mon, 08/05/2013 - 14:54 नवीन
तुम्ही त्याला जेवढे प्रेम द्याल, त्याच्या दुप्पट तो तुमच्यावर प्रेम करेल.
बरोबर. आपलं प्रेम म्हणजे वेळचेवेळी गिळायला देणे, प्यायला पाणी, रहायला जागा, झोपायला गुबगुबीत अंथरुण, त्याच्या ह_ण्या-मु_ण्याच्या वेळा सांभाळणं, त्याचं वेळी-अवेळी भुंकणं सहन करणं, शेजार्‍यांना त्रास देणं, घरभर पसरलेले केस स्वछ करणं, त्याला वेळच्यावेळी डॉकटरला दाखवून लशी टोचवणं, त्याला सोडून कुठेही न जायची अबाळ सहन करणं वैग्रे वैग्रे. आणि त्याचं प्रेम म्हणजे पायात घुटमळत कुई-कुई करणं.
↩ प्रतिसाद: Mrunalini

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे
Mon, 08/05/2013 - 18:09 नवीन
मला कुत्रे पाळायचा आणि त्यांना बावळटासारखा जीव लावायचा नाद आहे. सध्या असलेलं कुत्र सॉरी कुत्री जर्मन शेफर्ड. सिंगल कोट. ( अंगावर फार केस असत नाही) वेळच्या वेळी लसिकरण. औषधोपचार. आवडतं खाद्य पेडेग्री देतो. शी सु साठी बाहेर सोडतो. सुरुवातीला हे सर्व लहाने लेकरांप्रमाणे करावं लागतं. मी लहान पिलु घेतलं तीन हजाराला.. मला विचाराल कुत्र कोणतं पाळावं तर माझी शिफारस डॉबरमन. तुर्तास इतकेच. -दिलीप बिरुटे

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे
Mon, 08/05/2013 - 18:19 नवीन
http://mr.upakram.org/node/1077 हेही वाचा. -दिलीप बिरुटे
↩ प्रतिसाद: प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे

चौकटराजा
Mon, 08/05/2013 - 19:39 नवीन
प्रा डा तुमच्या नादाचं ठीक आहे. ते शी शू तुमच्याच बंगल्यात करून घेऊन मग आमच्या बंगल्यात सोडत जा ना ! काय आहे झाडूवाला " माल" हलवायचा जादा चार्ज मागतो !
↩ प्रतिसाद: प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे

उपास
Mon, 08/05/2013 - 18:35 नवीन
पहा, पुन्हा विचार करा.. जर पुढे जाऊन तुमचा इंटरेस्ट संपला तर त्या कुत्र्यावर अन्याय.. वर बर्‍याच जणांनी म्हटलय तसं, कुत्रा तुम्हाला त्याच्यावर प्रेम करायला भाग पाडतो अगदी इतरांना तुमच्यापासून वेगळं करुन, तुम्हीही छान रमता आणि मग एक दिवस साला एक्झिट घेऊन गेला की आपलं उरलेलं आयुष्य बरबाद त्याच्या आठवणीत! आणि कुत्रा पाळणार की कुत्री, त्यांचे सगळे तदनुषंगे येणारे नैसर्गिक सोपस्कार.. जबाबदारी असतेच! -(गल्लोगल्लीचच्या भटक्या कुत्र्यांच्या पेकाटात लाथ घालायला सदैव तत्पर) उपास

सूड
Mon, 08/05/2013 - 18:57 नवीन
मित्रमंडळीत ज्यांच्या ज्यांच्या घरी म्हणून कुत्रा आहे त्यांच्या घरी जायचं म्हणजे जीवावर येतं. गेलं की गेटपासनं घरात शिरेपर्यंत ही छळवादी कुत्री भुंकत असतात. बरं कितीही भुंकली तरी आपण घाबरु नये अशी श्वानप्रेमी मंडळींची अपेक्षा असते. असो, मला अनुभव नाही पण आजूबाजूचे नमुने बघून पुन्हा विचार करा येवढंच म्हणेन.

आदूबाळ
Mon, 08/05/2013 - 19:41 नवीन
बरं कितीही भुंकली तरी आपण घाबरु नये अशी श्वानप्रेमी मंडळींची अपेक्षा असते
अगदी अगदी. आणि वर "दुसरं कोणी घाबरत नाही त्याला" अशी टिप्पणी करून पाणऊतारा सुद्धा करतात.
↩ प्रतिसाद: सूड

पिशी अबोली
Mon, 08/05/2013 - 19:25 नवीन
डॉबरमन मस्तच. कुत्र्यांचा लळा लागण्याबद्दल वर लिहिलेल्या सगळ्यांशी सहमत.. कुत्र्यांना शिस्त लावली तर त्यांच्यासारखा प्राणी नाही. खूप जीव लावतात. उत्तम सोबत करतात. पण कुत्र्यांची प्रचंड काळजी घ्यावी लागते. स्वच्छता,व्यायाम सगळीच. सगळं कुटुंब बाहेर राहणार असेल काही दिवस तर काळजी घेईल असं श्वानप्रेमी कुटुंब शोधून ठेवा. आमच्या एका शेजार्‍यांनी खेळणं आणावं तसं एक पिल्लू आणलं आणि त्याला ग्रिल्सच्या दारात लॉक करुन १५ दिवसांसाठी निघून गेले बाहेर, तेही न सांगता. किती आटापिटा करावा लागायचा त्या पिल्लूला खाऊ घालायला. आणि ते ओरडत रहायचं बिचारं दिवसभर. पण मूळचा तुमचा प्रश्न पिल्लू आणून सुटणं कठीणच आहे. ती कुत्री छोट्या पिल्लाला भीक घालेल असं वाटत नाही..

यशोधरा
Mon, 08/05/2013 - 19:33 नवीन
आई गं :( काय हे! किती निष्काळजीपणा आणि दुष्टपणा!
↩ प्रतिसाद: पिशी अबोली

चौकटराजा
Mon, 08/05/2013 - 19:43 नवीन
अरे बुवा.. सारेच धागे येकदम सिरेस काय म्हणून करायचे ? ते चेपूच्या फालतू लाईक अनलाईक पेक्षा बरा आहे हा गाढवपणा !
↩ प्रतिसाद: पिंपातला उंदीर

अभ्या..
Mon, 08/05/2013 - 21:05 नवीन
स्नेहातई मज्जाच करायची असेल धाग्यावर, तर शहामृग किंवा इममू पाळ ,;-) लै भारी शिरेसली पायजे असेल केनेल तर मला सांग. मी देतो सोलापुरात आलीस की. :)

धमाल मुलगा
Mon, 08/05/2013 - 21:41 नवीन
माझं एक फ्रेंच मॅस्टिफ पेंडिंग आहे बे तुझ्याकडं. पैलंच सांगून ठेवतोय कडू! नंतर नाय म्हणून सांगायचं नाही.
↩ प्रतिसाद: अभ्या..

अभ्या..
Fri, 08/09/2013 - 20:19 नवीन
धम्या लेका फ्रेंच मॅस्टिफ पेंडिंग आह ची आठवण करुन द्यायला भारी वाटते पण तू जौन बसला अम्रीकेत. इथं हे धूड दोघांना आवरत नाहीय्ये. चक्क पिंजरा लावावा लागलाय. अजून बी हवं आसल तर सांग गड्या पण एक्स्ट्रा दोन माणसाचं शिजवस्तवर वैनीसायबाचा पिट्टा पडल. आन घेतलं तर कपल घे. उगा उपासमार करु नकोस त्याची. जास्त पिसाळतेय मंग. ;) सांग मग कधी यीवू घीऊन आम्ही तिघेजण? Image removed.
↩ प्रतिसाद: धमाल मुलगा

धमाल मुलगा
Mon, 08/12/2013 - 21:52 नवीन
लेकरु क्यवढं मोठ्ठं झालं रे! :) >>इथं हे धूड दोघांना आवरत नाहीय्ये. चक्क पिंजरा लावावा लागलाय. आता मालकाच्याच सवयी लागल्या तर आणि काय होयाचं? ;) >>अजून बी हवं आसल तर सांग गड्या पण एक्स्ट्रा दोन माणसाचं शिजवस्तवर वैनीसायबाचा पिट्टा पडल हरकत नाय बे! आपुन त्यवड्या कारणानं बाई ठेऊ. >आन घेतलं तर कपल घे. उगा उपासमार करु नकोस त्याची. जास्त पिसाळतेय मंग. =)) =)) =)) हौ! अन घराबाहेर बोर्ड लावतो, - 'फ्रेंच मॅस्टिफ स्पेशॅलिष्ट! आमचे येथे फ्रेंच मॅस्टिफ वधू/वर मिळवून देणेपासून ते तुमच्या फ्रेंच मॅस्टिफिणीच्या बाळंतविड्यापर्यंत सारं काही खात्रीलायकरित्या करुन मिळेल.' :D
↩ प्रतिसाद: अभ्या..

धमाल मुलगा
Mon, 08/05/2013 - 21:40 नवीन
एकुणच जनावरं फार आवडतात, त्यात कुत्र्यांचा नंबर लै वरचा है. :) साले जीवापाड प्रेम करणं म्हणजे काय ते शिकवतात राव. :) आपल्या प्रश्नांची यथामती उत्तरं देण्याचा प्रयत्न - सर्वात प्रथम, कोणत्या प्रकारचं कुत्रं पाळायचं आहे ते ठरवा. ती छटाक-पावशेर मापातली बिन्डोक अन होपलेस ब्रिड्स असतात त्यांचा विचारही करु नका. निव्वळ किरकिरी, नाजुक अन (बिनडोकपणामुळं) ओव्हर कॉन्फिडन्सवाली असतेत. तसंही तुम्ही अपार्टमेंटमध्ये रहात नसल्यानं मिड/लार्ज साईझच्या कुत्र्यांना नीट ठेवता येणं शक्य आहे तुम्हाला. घरात लहान मूल आहे का? असेल तर शांत स्वभाव असलेली ब्रीड निवडावी लागेल. मोठी मुलं असतील तर बिन्धास्त हाऊंड / टेरिअर अश्या मस्तीखोर ब्रीड्सचा विचार करु शकता. रॉटविलर किंवा बुलडॉगसारखे तद्दन तिरसट टाळक्याचे कुत्रे आणायचे असतील तर त्यांच्यावर लक्ष ठेवणारं अन प्रेमासोबत आपलं ऐकायला लावेल असं कोणी खंबीर माणूस घरात असेल तर ठीक. (शक्यतो बायकांना आपण हायकमांड असल्याचा ओव्हर कॉन्फिडन्स असतो नवर्‍याचं भिजलं मांजर केल्यामुळं...अशा बायकांचं गर्वहरण करण्यासाठी रॉटविलर बेष्ट उपाय असतो ;) ). पण जर नीट सांभाळला तर रॉटसारखा दुसरा सवंगडी नाय राव. दणकट, रासवट, काही मोजक्या लोकांसोबत प्रेमळ आणि इतरांसाठी म्हणजे आग्यावेताळ! बुलडॉग त्याच्यापेक्षा दोन पायर्‍या खालचा. दोघांचंही फरकोट उत्तम! केस फारसे नसतात त्यामुळं गळण्याचा प्रश्न फार नाही. हूमदांडगे असल्यानं त्यांना घरात घेण्याचा प्रश्न शक्यतो येत नाही..जे असेल ते अंगणात! त्यानंतर नंबर लागतो तो डॉबरमॅनचा. हुशार असतात बेटे! दिसायलाही मोठे ऐटबाज. केस गळण्याची भानगड नाही. पण तब्येतीनं बर्‍यापैकी नाजूक असतात असं आपलं एक निरिक्षण. कमी खर्चात, भारी कडक असलेलं कुत्रं हवं असेल आणि दिसण्याबाबत आग्रही नसाल (कुत्रं=शोपीस असं गणित नसेल तर) कारवानी (कारवान हाऊंड) सारखं दुसरं कुत्रं नाही. दिसताना दिसतं पाप्याचं पितर, पण अंगात असा जोर असतो...ह्ये कुत्रं ज्या अंगणात बांधलेलं असतं, त्या घराकडं मुरलेला चोर स्वप्नातही फिरकत नाही! सर्वात सेफ गेम म्हणजे - लॅब्रेडॉर. एकदम शाणं शाणं बाळ.
१. ज्याचा मेंटेनन्स आणि केसांची लांबी कमीत कमी आहे (म्हणजे उवा इ. श्वापदे त्या जंगलात फिरावयास धजणार नाहीत ) अशी श्वानप्रजात कोणती ? या प्रजातीच्या श्वानशिशूच्या किमती काय असतात ?
डॉबरमॅन, रॉटविलर, बुलडॉग, कारवानी....उवा कुत्र्यांना होत नाहीत, पिसवा मात्र असतात, अन गोचिडं. कुत्र्याची नीट स्वच्छता ठेवली नाही तर टकल्या कुत्र्यालाही हे किडे छळणारच. त्याला पर्याय नाही. नीट स्वच्छता केली तर अफगाण हाऊंडलाही पिसवा वगैरे श्वापदांचा बुज्बुजाट होत नाही. श्वानशिशूंच्या किंमती ह्या त्यांच्या ब्लडलाईनवर अवलंबून असतात. केसीआय रजिस्टर्ड हवं असेल तर जास्त असतात, क्रॉसब्रीड असेल तर स्वस्त मिळतात. आपल्या भागातल्या एजंटांकडं चौकशी करुन साधारण अंदाज घेणे. म्हमईतली किंमत पुण्यात लागू होत नाही अन पुण्यातली कोल्लापूरात. २. किती वय असताना कुत्र्याचे पिल्लू घरी आणावे ? ६ आठवडे. ३. त्याची राहण्याची झोपण्याची व्यवस्था कुठे अन कशी असावी ? वेग़ळी. नाजुक ब्रीड असेल तर छपराखाली/घरात, अन्यथा अंगणात. ४. त्याच्या शी शू ची व्यवस्था कशी करावी ? सुरुवातीला त्रास होतोच. हळूहळू शिकवलं की कळायला लागतं. फिरायला नेलं की ठरल्या ठिकाणी कार्यभाग उरकायची सवय आपसूक लागते. ५. कोणत्या वयात काय खाणे द्यावे ? तसा ठराविक नियम नाही. दूध पहिल्यापासून, सुरुवातीला भाकरी दुधात बारीक कुस्करुन ...नंतर नुसतं दूध, नुसती भाकरी, मग अंडी, मग चिकन अन मग बीफ. ६. अंघोळ घालण्याची फ्रीक्वेन्सी किती असावी ? दर आठवड्याला. एरवी दिवसाआड ब्रशिंग. बारीक केसांचं कुत्रं असेल तर आंघोळीआधी अर्धातास लोण्यानं मालीश करावं. ७. त्याला पशुवैद्याकडे केव्हा न्यावे ? जनरली, पिल्लू घेतलं की त्यासोबत व्हॅक्सिनेशनचा एक तक्ताही देतात. तो फॉलो करायचा. पिल्लू आणल्यानंतर व्हेटकडे एक भेट देऊन यायचं. प्राथमिक तपासणी झाली की व्हेट सांगतातच पुढचा क्रम. :) ८. (त्याच्या अन आपल्या ) आरोग्याची कोणती काळजी घ्यावी म्हणजे त्याच्यामुळे घराचे आरोग्य दूषित होणार नाही ? आंघोळीचं वेळापत्रक नीट पाळावं. न चुकता पिसवारोधक पावडर लावावी. भटक्या कुत्र्यांशी लगट करु देऊ नये. खाण्यात तेलकट अन्न देऊ नये. व्हेट टूथपेस्ट्स मिळतात त्यांनी आठवड्यातून साधारणतः दोनदा दात घासून द्यावेत. बाकी, घरातल्या लहान बाळाबाबत पाळतो तशी इन जनरल पथ्यं...वेळच्यावेळी खाणं, वेळच्यावेळी शी-शू वगैरे.... ९. घरामध्ये येऊ द्यावे की नाही ? शक्यतो नकोच. त्यामध्ये हायजिनपेक्षा वस्तुंच्या नुकसानाचा मुद्दा जास्त येतो. तुम्ही कुत्र्याची स्वच्छता नीट ठेवली असेल तर काही प्रॉब्लेम नसतो घरात येऊ देण्याचा, पण त्यांच्या मस्तीनं फर्निचरची वाट लागू शकते. ते चालत असेल तर बिन्धास्त येऊंद्या. :) १०. कुत्रा पाळण्याचा मंथली खर्च अंदाजे किती असतो ? प्रेमाचं मोल करता नाही. :) मान्य आहे, सध्या तुम्ही गरज म्हणून ह्या विषयाकडं पाहताय, पण एकदा ते घरी आलं की आठवड्याभरात असं जीव लावेल की मग मी काय म्हणतोय त्याच्याशी सहमत व्हाल. :) एक औषधपाण्याचा खर्च सोडला तर तसा फार खर्च होत नाही. फारतर घरात एक-दीड व्यक्तीचा खर्च आणखी असं म्हणा. आणखी काही प्रश्न असतील तर अभ्याला विचारा! त्यो फार्महाऊसवर ब्रिडींग करायचा. :) जाताजाता : कुत्र्याचं पिलू आणायचं, ते मोठं होणार, मग त्या कुत्रीला हुसकून लावणार...प्रवास अंमळ मोठा आहे. ह्या उपायाचा उपयोग त्या कुत्रीच्या पुढच्या विणीनंतर होईल. तोपर्यंत गलोल, लवंगी फटाके, खेळण्यातल्या पेलट्सवाल्या पिस्टलचा उपेग करा. :)

शैलेन्द्र
Mon, 08/05/2013 - 23:05 नवीन
लेख लै आवडला.. "सर्वात सेफ गेम म्हणजे - लॅब्रेडॉर. एकदम शाणं शाणं बाळ. " सालं, मला तो कधिच नाही आवडला.. पुढ्चा कुत्रा म्हणजे एक रॉट आणी एक बुल्डॉग.. दोन पाळणार, एक नाही..
↩ प्रतिसाद: धमाल मुलगा

धमाल मुलगा
Mon, 08/05/2013 - 23:56 नवीन
>>लेख लै आवडला.. =)) =)) घाल काड्या. ;) च्यायला! कुत्रं हा विषय निघाला की हे असंच होतं बघ. किती बोलू न किती नको अशी गत. >सालं, मला तो कधिच नाही आवडला.. गरीब असतो. शांत असतो...रॉटसारखी रांगडी कुत्री आवडणार्‍यांना लॅबचं कशाला कवतिक असतंय? पण एक सांगतो, ज्या घरात अगदी लहान पोरं असतील त्या घरात पोरांचा सवंगडी म्हणून आणायला लॅबसारखं दुसरं भूभू नाय. पोरांच्या जोडीनं वाढवलं तर कळतंय राव. अशक्य प्रेम करतात लेकरांवर. नीट खेळवतात, पोर रडत असेल तर कावरीबावरी काय होतात, त्या पोराला शांत करेपर्यंत आपल्याला किती छळतात...फार समजूतदार जमात बघ. >>पुढ्चा कुत्रा म्हणजे एक रॉट आणी एक बुल्डॉग.. दोन पाळणार, एक नाही.. अग्ग्ग्ग्गं....गुरुऽऽ....दोन्ही एकदम? आणशील तेव्हा नक्की सांग. मी येईन खेळायला. बुलडॉगसोबत कुस्ती खेळलायस काय कधी? जबर्रा यक्सपिरियन्स असतोय. फक्त त्याला आपली मान धरु द्यायची नाय. ;)
↩ प्रतिसाद: शैलेन्द्र

लंबूटांग
Tue, 08/06/2013 - 01:41 नवीन
माझ्याकडे दीड वर्षाचा लॅब आहे. होणार्‍या अर्धांगिनीचे मत फारसे अनुकूल नसूनही आणला आणि आता तीच जास्ती प्रेम करते. भयंकर केस गळतात घरभर हा एकच काय तो त्रास. पण इतकं भयानक प्रेम करतात मालकावर की विचारू नका. ३ आठवड्यांपूर्वी hiking ला नेले होते. कोणी नसल्याने पट्टा लावला नव्हता सारखे पुढे पुढे पळत मग मागे आम्ही येतोय का नाही बघायल फिरून येत होता. ६ मैलाची हाईक असेल पण ह्याने बहुधा ९ एक माईल्स तरी केले असतील. घरी आल्यावर बघितले तर पायाची सालटी निघाली होती. एका ठिकाणी तर सर्वसाधारणपणे काळी पॅड्स असतात त्यांच्या पायावर ती पूर्ण सोलवटून खालची गुलाबी चामडी दिसत होती. हूं का चू केले नाही. आम्हालाच फार वाईट वाटले.
↩ प्रतिसाद: शैलेन्द्र

प्रभाकर पेठकर
Tue, 08/06/2013 - 02:07 नवीन
बारीक केसांचं कुत्रं असेल तर आंघोळीआधी अर्धातास लोण्यानं मालीश करावं.
आई शप्पत! त्या अर्ध्या तासात त्याला मोकळं सोडू नका. गल्लीतले सर्व कुत्रे आणि कुत्र्या त्याला चाटायला घरात घुसायच्या आणि एक नसती पीडा होऊन बसायची. त्याचं स्वतःचं तोंडही बांधून ठेवावं नाहीतर एकदा 'टेस्ट' लागली तर तोच स्वतःला चाटून साफ करेल आणि मग लोणी पोटात गेल्याने केस गळायला लागतील. घरात लोण्याचा छोटासाच तुकडा उरला असेल तर तो आपल्या नाश्त्याच्या पावाला लावायचा की कुत्र्याच्या अंगाला ह्या विचारात ऑफिसला उशीर होण्याची शक्यता जास्त. बायकोने आपल्याला, नाश्त्याच्या पावाला लावायला, अमूल बटर दिले आणि कुत्र्याला घरचे शुद्ध लोणी फासले तरीही कुटुंबकलहाला तोंड फुटू शकते. चारही बाजूंनी लोणी फासलेल्या ह्या बुळबुळीत प्राण्याला आंघोळीसाठी न्हाणीघरात कसे ओढत न्यायचे ही अजून एक समस्या. एका हातात पेटता लायटर घेऊन, 'आता येतोस आंघोळीला की पेटवू इथेच' असा आक्रमक पवित्रा घेतल्यास कुत्र्याच्या मनातून तुम्ही कायमचे उतरू शकता. पाहा बुवा!
↩ प्रतिसाद: धमाल मुलगा

धमाल मुलगा
Tue, 08/06/2013 - 02:48 नवीन
>>चारही बाजूंनी लोणी फासलेल्या ह्या बुळबुळीत प्राण्याला आंघोळीसाठी न्हाणीघरात कसे ओढत न्यायचे ही अजून एक समस्या. अहो, इतकं लोणी लाऊन त्या कुत्र्याला काय तव्यावर खरपूस भाजायचाय काय? =))
एका हातात पेटता लायटर घेऊन, 'आता येतोस आंघोळीला की पेटवू इथेच' असा आक्रमक पवित्रा घेतल्यास कुत्र्याच्या मनातून तुम्ही कायमचे उतरू शकता. पाहा बुवा!
=)) =)) व्हिज्युअलाईझ झालं राव! अन त्या व्हिज्युअलायझेशनमधल्या रॉटनं "व्हुफ्फ तिच्यायला!" अशी दिलेली शिवीही ऐकू आली.
आई शप्पत! त्या अर्ध्या तासात त्याला मोकळं सोडू नका. गल्लीतले सर्व कुत्रे आणि कुत्र्या त्याला चाटायला घरात घुसायच्या आणि एक नसती पीडा होऊन बसायची.
मोकळं नाहीच सोडायचं, अर्धा तास मालीश करुन लोणी जिरवायचं.
त्याचं स्वतःचं तोंडही बांधून ठेवावं नाहीतर एकदा 'टेस्ट' लागली तर तोच स्वतःला चाटून साफ करेल आणि मग लोणी पोटात गेल्याने केस गळायला लागतील.
हां! हे एक लफडं असू शकतं. पण ते टेन्शन सुरुवातीच्या दोन-तीन मालीशपर्यंतचंच. त्या तेव्हढ्या वेळात लोणी चाटायचा प्रयत्न केला की कानफडवायचं. मग गणित पक्कं बसतं, ह्या वासाचं चाटायला गेलं की कानाशी झिणझिण्या येतात..अन त्या भानगडीत पडायचं बंद होतं.
घरात लोण्याचा छोटासाच तुकडा उरला असेल तर तो आपल्या नाश्त्याच्या पावाला लावायचा की कुत्र्याच्या अंगाला ह्या विचारात ऑफिसला उशीर होण्याची शक्यता जास्त.
=)) =)) ते कुत्र्यावर आपला किती जीव जडलाय त्यावर अवलंबून असतंय. आपसुक निर्णय होतोय.
बायकोने आपल्याला, नाश्त्याच्या पावाला लावायला, अमूल बटर दिले आणि कुत्र्याला घरचे शुद्ध लोणी फासले तरीही कुटुंबकलहाला तोंड फुटू शकते.
हा कुत्र्याला लोणी फासण्याचा उद्योग हा आधी गृहलक्ष्मीशी खरखर होऊनच मग पार पडत असतो. "एव्हढी कसली जहागिरी ऊतू चाललीये म्हणते मी, त्या कुत्र्याला कशाला लोणी? इतकीच हौस असेल तर फास की खोबरेल तेल" हा ९९% घरांमधला ठरलेला डायलॉग आहे असं अनधिकृत सुत्रांकडून कळते. :)
↩ प्रतिसाद: प्रभाकर पेठकर

पैसा
Mon, 08/05/2013 - 23:31 नवीन
लेख आणि काही प्रतिक्रिया आवडल्या. कुत्रा घरात कोणाला खराच आवडत असेल तरच आण. मुलं आधी हो हो म्हणतात आणि मग कामाची वेळ आली की पळ काढतात. मग आता हा कुत्रा मला एकटीला सांभाळावा लागतोय असा आणखी एक लेख लिहावा लागेल!! कुत्र्याचं आयुष्य साधारण १५ वर्षांपर्यंत असतं. त्याला जीव लावून तो गेला की घरातला माणूस गेल्यापेक्षा जास्त वाईट वाटतं. आता यापुढे एवढी गुंतवणूक आणि दु:ख सहन करायची ताकत आपल्यात आहे का याचा जरूर विचार कर.

रेवती
Mon, 08/05/2013 - 23:49 नवीन
अगदी अगदी. आमचा भूभू गेला तेंव्हा बरेच दिवस लागले सावरायला. आता पुन्हा ते दु:ख नको असं वाटतं. त्याचं सगळं करायलाही लागतं. त्याचं शेवटचं आजारपण आपल्यालाच बघवत नाही. मुलं नाही काही करत. उगीच दोनचार दिवस हौस असते त्यांना. हा लेख वाचल्यापासून आमच्या भूभूच्या आठवणीनं बेजार झालीये. तो कसा बघायचा, कान टवकारायचा, दंगा करायचा, लाड करवून घ्यायचा. काय काय आठवतय. नुसता वैताग आलाय तेच ते आठवून! जरा मोठे होईपर्यंत शी, शूच्या सवयी तसेच चपला चावणे असते. स्नेहाताईला पुन्हा लहान बाळ सांभाळल्याचा अनुभव मिळणार. ;)
↩ प्रतिसाद: पैसा

लंबूटांग
Tue, 08/06/2013 - 01:29 नवीन
अगदी एखादे लहान बाळ असल्याप्रमाणेच. फक्त फरक इतकाच की बाळे मोठी होतात आणि आपले आपण करायल लागतात. कुत्रे मात्र जन्मभर बाळच असतात. पण खरंय गेल्यावर काय होईल याचा विचारही करवत नाही. त्यामुळे आहे तेव्हा शक्य तितकी मजा करून घेणे. सर्वसाधारण जितका मोठा कुत्रा तितके कमी आयुष्यमान. गुंतवणूक म्ह्णाल तर प्रचंड कधी कधी प्रचंड खर्चही करण्याची तयारी ठेवा. नुकतेच वार्षिक लशीकरणासाठी जवळ्पास ५०० डॉलर्स खर्च करावे लागले होते. अधून मधून आजारपण आले की १५०-२०० डॉलर्स जातातच.
↩ प्रतिसाद: पैसा

पैसा
Tue, 08/06/2013 - 10:00 नवीन
आपलं तुझ्या लॅबबद्दल बोलणं झालं होतं. पण मी गुंतवणूक पैशांची म्हणत नाहीये. भारतात कुत्रे पाळायला फार पैसे खर्च होत नाहीत. मी मानसिक आणि भावनिक गुंतवणूक म्हणत होते.
↩ प्रतिसाद: लंबूटांग

लंबूटांग
Tue, 08/06/2013 - 01:23 नवीन
माझे २ पैसे. गेल्यावर्षीच एक लॅब पाळल्यामुळे बरीचशी ताजी ताजी माहिती/ सल्ले. पण त्याआधी तुम्ही त्या कुत्रीला हुसकवण्यासाठी एक कुत्रा पाळायची युक्ती तुमच्यावरच उलटण्याची शक्यता आहे. त्यातून तो कुत्रा आमच्या कुत्र्यासारखा जगमित्र असेल तर अजून १० कुत्री जमवून खेळत बसेल. असो आता कुत्रा पाळण्याविषयी. कोणत्या जातीचा घ्यायचा ते नीट विचार करून घ्या. प्रत्येक जातीच्या कुत्र्याचा स्वभाव वेगळा असतो तसेच त्यांना वेगवेगळ्या प्रमाणात व्यायाम वगैरेची आवश्यकता असते. धमुने लिहील्याप्रमाणे छोट्या कुत्र्यांचा अ‍ॅटिट्युड त्यांना स्वतःलाच घातक ठरतो. आमचा दुसरा कुत्रा तसल्या छोट्या जातीचा आहे पण तो २ दा मरता मरता वाचला आहे त्याच्या आ कुत्रा मुझे मार अशा अ‍ॅटिट्युड मुळे. इवलासा असला तरी उगाच इतर कुत्र्यांना उचकवतो आणि नसत्या आफती ओढवून घेतो. त्याला नेपोलिअन कॉम्प्लेक्स असे म्हणतात असे नुकतेच कळले. आणल्या आणल्या लगेच त्याला ट्रेन करायला सुरूवात करा. Positive Reinforcement सगळ्यात बेश्ट. आंजालावर प्रचंड माहिती उपलब्ध आहे. कुत्र्यांना मालकाला खूष ठेवायचे असते त्यामुळे त्याला त्याने काय केले की तुम्हाला आनंद होतो हे तुम्ही जाणवून द्यायचे. याचबरोबर सर्वात महत्त्वाचे, कुत्र्याला सतत जाणीव हवी की तो बॉस नसून you are the boss. (पॅक लीडर). त्याने जर तुम्हाला नको असलेली गोष्ट केली की ठामपणे नो असे सांगायचे. ओरडायचे नाही. कुत्र्यांना सर्वसाधारण पणे ओरडणे म्हणजे तुम्ही excited आहत असे वाटते आणि मग ते कधी कधी चांगली गोष्ट करत आहेत असे समजतात. जितक्या लवकर कुत्र्याला house broken (शी शू लागली आहे हे तुम्हाला सांगणे) करता येईल तितके बरे. त्यासाठी सुरूवातीला दर २ तासांनी बाहेर न्या. एक सरळ सोपे सुत्र म्हणजे कुत्रा जितक्या महिन्यांचा आहे तितक्या तासांनी त्याला शी शू करायला नेलेच पाहिजे. तो शू करताना जर त्याला Go pee अशी कमांड ऐकायची सवय लावली आणि शू झाल्यानंतर खूप कौतुक केले तर तो नंतर नंतर कमांडवर शू करायला लागतो. याचा उपयोग इथे हिवाळ्यात खूपच होतो. बाहेर बर्फ पडत असताना कुत्र्याने झटपट कार्यभाग उरकण्यासारखे सूख नाही. भारतात थोडे वेगळे वातावरण आहे पण येथे बरेच लोक - मीही- कुत्र्याला क्रेट ट्रेन करतात. क्रेट म्हणजे एक पिंजरा. त्याला आम्ही रात्री झोपताना आणि ऑफिसला जाताना त्यात ठेवून जायचो. बर्‍याच लोकांना हा क्रूरपणा वाटतो पण कुत्र्याला ते त्याचे घर वाटते आणि कुत्र्यांच्या नैसर्गिक instinctनुसार ते जिथे राहतात तिथे घाण करत नाहीत. कुत्र्यांनाही दुधाचे दात असतात आणि ते पडून नवीन येतात. हा कालावधी ३ महिन्यांपासून ९ महिने कधी कधी वर्षापर्यंत असतो. जातीप्रमाणे बदलतो. या काळात त्यांना चावायची जबरदस्त उर्मी येते. हाच काळ असतो जेव्हा त्यांच्यावर सतत लक्ष ठेवावे लागते आणि नको त्या गोष्टी चावण्यापासून थांबवावे लागते. लिंबाचा रस सगळ्यात उत्तम. माझा कुत्रा बाथरूम मधे छोटी मॅट असते ती, आणि टेबल खुर्चीचे पाय चावायचा प्रयत्न करायचा. तेव्हा त्याच्या तोंडात एक थेंब लिंबाचा रस टाकला की त्याला ती चव नं आवडल्यामुळे तो थांबायचा पण तेवढया पुरतेच. तो थांबला की त्याला खेळणे द्यायचे आणि ते पकडले तोंडात की कौतुक करायचे. अशा रितीने त्यांना काय त्यांचे खेळणे आहे ते कळते. आता काही गोष्टी आम्ही करतो त्या.
  1. कुत्र्याला फर्निचर वर अजिबात चढू देत नाही. एकदा का ती सवय लागली की मोडणे महाकठीण. तो/ ती कितीही आजारी असली तरीही.
  2. कुत्र्याला रोज भरपूर चालवणे/ पळायला नेणे. कुत्रा लहान असताना एखाद्या बाळाप्रमाणे एनर्जी असते. जर पुरेशी exerciseनसेल तर मग ती ऊर्जा काहीतरी इतर उपद्व्याप करण्यात निघते. पण कुत्रा दीड वर्षाचा होईपर्यंत २० मिनिटापेक्षा जास्त सलग चालवले नाही. या काळात त्यांची हाडे विकसीत होत असतात. खूप ताण दिला तर म्हातारपणाआधीच सांधेदुखी व इतर हाडांचे त्रास होऊ शकतात.
  3. कुत्र्याला नेहमी - अक्षरशः नेहमी पट्टा (leash) बांधूनच चालवणे. तुमचा कुत्रा कितीही गुणी असला तरी बाकीचे कुत्रे गुणी असतीलच याची खात्री नाही आणि त्यांची एखादी कृती तुमच्या कुत्र्याला घाबरवू शकते (पळत सुटून गाडीखाली जाण्याचा धोका) किंवा स्व संरक्षणाला परावृत्त करू शकते.
  4. कुत्र्याला तुमच्या बरोबर किंवा तुमच्या मागे मागे चालवणे. तो तुमचा लीडर नसून तुम्ही त्याचे लीडर आहात. अमेरिकेत त्यासाठी एक Sensible No Pull Harness मिळते. कुत्र्याने जास्ती ओढ दिल्यास तो वळून त्याचे तोंड तुमच्याकडे होते. पण इतरही उपाय आहेत.
  5. त्यांच्या खाण्या पिण्याच्या वेळा कसोशीने पाळणे. एक वेळापत्रक तयार झाले की तुम्हाला आणि कुत्र्यालाही बरे.
  6. त्याला grain free diet वर ठेवले आहे. फक्त आणि फक्त dog food च देतो. चुकूनही आपले उरलेले त्याला देत नाही. कुत्रे माणसाळण्याआधी ते शिजवलेले आणि तेलकट तुपकट खात नसत त्यामुळे मला तरी logically हे पटले. तसेही एकदा ती चटक लागली की मग आशाळभूतासारखे आपण जेवत असताना बघणे सुरू राहते.
सद्ध्या तरी इतकेच आठवते आहे.

लंबूटांग
Tue, 08/06/2013 - 01:34 नवीन
जर त्याला पुढे पिल्लं वगैरे होऊ देऊन विकायची नसतील तर neuter ( कुत्री असेल तर spay) करून घ्या. क्रूर वाटेल पण ते नाही केले आणि त्यांना partnerमिळाला नाही तर मग Hormonal imbalance मुळे ते खूप म्हणजे खूपच आक्रमक बनतात. ना त्यांच्यासाठी चांगले ना आपल्यासाठी. बरेच लोक माणसाशी तुलना करतात आणि म्हणतात तुला असे केले तर कसे वाटेल पण आपल्या आणि कुत्र्यांच्यात काही फरक आहे तो म्हणजे कुत्री वर्षातील काही काळच प्रजननासाठी सक्षम असतात. तेव्हाच त्यांना साथीदार लागतो. ही अतिशय सोपी शस्त्रक्रिया आहे आणि फारसा त्रास होत नाही.
↩ प्रतिसाद: लंबूटांग

धमाल मुलगा
Tue, 08/06/2013 - 02:56 नवीन
एक भर - पिल्लांचे दात शिवशिवतात तेव्हा दिसेल ते चावत बसण्याची सवय लागते त्यासाठी - कॅल्शियमचं च्यूइंग-बोन आणून द्यायचं...बसतंय तेच चावत. अन त्याची चवही आवडते, अन कॅल्शियमही मिळतं. विन-विन सिनॅरिओ :)
↩ प्रतिसाद: लंबूटांग

कवितानागेश
Tue, 08/06/2013 - 07:36 नवीन
कुत्रा पाळायचा की नाही हे सावकाश ठरव. आधी, ती गेटवरून उडी मारून अन पिल्ले गेटखालच्या सापटीतून सरपटत ! अशी येणारी कुत्री आहे, तिला थांबवायला गेटची उन्ची खालून वरून वाढवून घे की. तिचे येणं तरी बंद होईल.

डॉ सुहास म्हात्रे
Tue, 08/06/2013 - 11:44 नवीन
तिला थांबवायला गेटची उन्ची खालून वरून वाढवून घे की. तिचे येणं तरी बंद होईल. ही ही हा हा हा हा!!! (संदर्भः तुमचीच सही... आवांतरः सही सही आहे :) )
↩ प्रतिसाद: कवितानागेश

इन्दुसुता
Tue, 08/06/2013 - 09:40 नवीन
वर धमाल मुलगा आणि लंबुटांग यांनी बरीच उपयुक्त माहिती दिली आहे... आवड असल्या खेरीज कुत्रा पाळू नका. कुत्रा पाळला तरीही तुम्हाला तुमच्या त्रासापासून लगेच मुक्ती नाही. त्यासाठी खरेंनी एक उपाय सांगितला आहे... शिवाय धमाल मुलगा म्हणतात ते ही खरे आहे ( तोपर्यंत गलोल, लवंगी फटाके, खेळण्यातल्या पेलट्सवाल्या पिस्टलचा उपेग करा. smiley ) किंवा पाण्याचा फवारा देखिल तितकाच उपयोगी ठरू शकतो. ( पाण्याचा पाइप सर्वसाधारण पणे सर्वांकडे असतोच, शिवाय स्वतः लांब राहून पाइपने फवारा उडविणे सोपे जाते). ऑफेन्स इज समटाईम्स द बेस्ट डिफेन्स. सध्या जिचा त्रास आहे ती कुत्री आणि पिल्ले यायची तयारीनिशी वाट बघा, आणि फवार्‍याच्या रेंजमध्ये आल्यावर फवारा टाका. असे काहीवेळा झाले की ती तुम्हाला बिचकून राहील / राहतील.. म्हणजे तुमचा हेतू सफल झाला ( तुम्ही तिला घाबरण्या ऐवजी ती तुम्हाला घाबरू लागेल / लागतील ).

सुबोध खरे
Tue, 08/06/2013 - 09:52 नवीन
पिल्ले फार लहान असतील तर पाणी टाकू नका. मी पहिले हेच केले होते पण ती अतिशय लहान पिल्ले थंडीने कुडकुडताना पाहवत नाही.(पाप क्षालनासाठी त्यांना मी त्यादिवशी दुध दिले) आणी दुसर्या दिवशी डांबर गोळ्यांचा चुरा ठेवला. तसेच फटक्याच्या आगीने लहान पिल्ले भाजण्याची शक्यता आहे कारण त्यांना पळून जायचे असते हे माहित नसते. या गोष्टी पिल्ले मोठी झाली कि करता येतील
↩ प्रतिसाद: इन्दुसुता

पिलीयन रायडर
Tue, 08/06/2013 - 09:44 नवीन
मागे कुठे तरी उंदीर कसा बाहेर काढावा ह्यावर कुणीतरी त्याचा किमान शब्दात कमाल अपमान करावा असं सांगितल्याच आठवत आहे... तु पण ट्राय करुन पहा..!!

चौकटराजा
Tue, 08/06/2013 - 10:36 नवीन
आपली पोळीशी अशी आहे की शेजार्‍यावर ( आणि शेजारणीवर सुद्धा ) प्रेम करू नका. त्याच्या कुत्र्यावर करा. खूप फायदे आहेत. आपल्याला त्याच्या( म्हणजे कुत्र्याच्या ) देखभालीचा ताप नाही. परिचयामुळे कुत्र अंगावर येत नाही. शेजारी मात्र आपले श्व्वान प्रेम पाहून आपल्यावर प्रेम करायला लागतो. शेजारीण आपल्यावर प्रेमबिम काही करायला लागत नाही पण येता जाता ओळख तर दाखविते ? तेवढंच !

बाबा पाटील
Tue, 08/06/2013 - 13:58 नवीन
माझ्याकडे दोन धनगरी कुत्रे आहेत्,ए आर व्ही आणी टी टी सोडुन दुसरे कुठलेही इन्जेक्शन द्यावे लागत नाही,दुध भाकरी आणी अधुन मधुन अंडी व मटन सोडुन खाण्यापिण्याचे फालतु लाड नाहेत्,आणी राखणदारीला एक नंबर जात... घरातली माणस सोडुन बाहेरच्या कुणाच्या बापची गेटच्या आत पाउल ठेवायची टाप नाही.आणी घरातल्या लोकांनी कितीही बदडले तरी चुकुनही दात लावणार नाही.घरातल्या चिल्या पिल्यांनी शेपुट ओढु दे नाही तर कान उपटु दे चुकुन गुरकणार सुद्धा नाही.आणी चोरापांसुन सापा पर्यंत सगळ्यांपासुन संरक्षण. फक्त आंघोळ घालायला मात्र वाइट त्रास देतात्,तेव्हड मात्र सांभाळुन घ्यायच..

अन्तु बर्वा
Tue, 08/06/2013 - 14:01 नवीन
कुत्र्यासारखा दुसरा पाळीव प्राणी नाही! मला सुद्धा कुत्रा पाळायची इच्छा आहे पण एक शंका आहे. मी flat राहतो आणि सकाळी ८ पासून ते संध्याकाळी ७. पर्यंत घरी कोणीच नसते. मग कुत्रा इतका वेळ एकटा राहू शकेल का?

त्रिवेणी
Tue, 08/06/2013 - 15:35 नवीन
रागावु नका, सहज एक गंमत तुम्ही जो कुत्रा पाळाल ना तो स्नेहांकीता ताईकडे सकाळी ८ पासून ते संध्याकाळी ७.पर्यंत ठेवत जा, यामुळे तुम्हा दोघांचे प्रॉब्लेम सूटतील.
↩ प्रतिसाद: अन्तु बर्वा

अन्तु बर्वा
Tue, 08/06/2013 - 15:59 नवीन
हा हा हा!
↩ प्रतिसाद: त्रिवेणी

विजुभाऊ
Tue, 08/06/2013 - 15:32 नवीन
धमाल मुलगा यांच्या श्वान पुराणा बद्दल वाचायला आवडेल. त्याना इतर मिपा सदस्यानी त्याबद्दल लिहावे यासाठी अश्वावर आरुढवून द्यावे ही विनंती. ( अर्थात ते अश्वारुढ होतील याची शाश्वती नाही. कितीही अश्व आणावे लागले तरीही त्यानी शिकार पूर्ण केली नाही हा इत्यास आहे)

सस्नेह
Wed, 08/07/2013 - 03:55 नवीन
सुबोध सर , धमु, लंबुटांग यांच्या सूचना विशेष उपयुक्त वाटल्या. आता जरा धीर आला आहे कुत्रा पाळण्यासाठी ! कारवान हाउंडचा किंवा बाबा पाटील यांच्या कुत्र्यासारखा धनगरी कुत्रा शोध घ्यावा म्हणते.