आता नाव वाचुन उगा तोंडात बोट घालु नगा सांगुन ठेवते आदीच. त्याच काय झाल? लय म्हणजे लय तापल्याती उन आजकाल. अगदी काह्यली काह्यली हुन राह्यली जीवाची. त्यातच ते कुवेतच दिपकराव त्यांची कुवत हाय म्हनुन उगा काय रंगीबेरंगी प्येल भरुन भरुन दाकवुन राह्यल? आता आमच्या सारक्या शेता भातावरच्या मानसास्नी असल उगा नखर्‍या उखर्‍याच खाउन चालतया व्हय? आंगात ताकत कशी याची म्हनते मी अस उगा येव्हढ येव्हढ लाडाकोडाच खाउन? ह्येच ह्येच चुकतयं बगा तुमा शेरातल्या मानसांच. काय खातुया ते बगन्या ऐवजी, त्ये दिस्तया कस ह्यावरन तुमी ठरवनार त्ये खायाच का न्हायी त्ये. आस कदी असतया का? आस हुइल का? काळ्या काळ्या ढगातनं, जीवनाच सार गळत, काळया काळ्या मातीतन पोटासाटन अन्न मिळत. ह्ये इसरुन चालत न्हाय. त्यात आनी भर म्हंजे त्ये सोत्री अन्ना! काय बाय बाटल्या भरुन आणत्यात, ह्ये येव्हढस, त्ये तेव्हढुस्स, वरन मारायचा निम्म्याला निम्मा बरफ आन म्हन लय भारी. मला प्रश्न पडतो, त्ये पिवुन मुंगी चावल्यागत तरी हुत का वो सोत्री अन्ना तुमाला? आवं आमच्या बी गावाच्या उगवतीकडं वड्याच्या काटाला कंदी मंदी धुर उटाय लागतो. मग गावातली सगळी बाप्पय मानस अशी कुणी दावं वडल्यागत तिकड चालायला लागत्यात. ज्या कुनाला मग उठाया जमल त्यो घराकड येतुया, न्हाय तर बाकीची तितच गप मुडद्यावानी पडल्याली असत्यात. आन, गावात येनारा भाद्दर बी दगडाच्या काळजाचा असावा लागतुया. वड्याच्या काटाच्या धुराकड वडलेला त्यो गावात घरात आला की असा धुरळ्ळा निघतो त्याचा, त्याच्या कारभारनीकडन. गाव आस नुसत शंकर पाटलांच्या गोष्टीसार "घुमव्वा घुमव्वा" करत घुमत र्‍हातया. आस काय हुतया का तुमच त्ये काक्टेल लाउंज पिल्यावर? र्‍हाउ दे! म्या बी काय? काय सांगाय म्हुन आले आन काय लांबड लाउन र्‍हायले बगा. कट्टाळला असशीला तुमी माज्या बडबडीला. तर वसरीवरच कोंबड म्हंजे काय झाल? तर म्हनल आपल देशी, साध बाद, खर गुणकारी पेय; जरा नजरला चांगल दिस्सल अस भरुन आनाव, म्हंजे हितली सगळी नाजुक मानस नाकं न मुरडता, निदान चाखुन तरी पाह्यतील. व्हय कनी? खर हाय नव्ह? तर म्हनल देताना जरा सोत्री अन्ना स्टायल करुन द्याव म्हंजे मानस चवीने पितील, म्हनुन काकटेल लाउंजच म्या वसरीवरच कोंबड अस नाव ठेवल. आता त्या कोंबड्याच बी येक पुरानच हुइल बगा. म्या त्याला पकडुन आस वसरीवर आनल, आन फोटो काडाय लागले तर घरभर पळाय लागल. मग पाय बांधुन ठेवल तर, मेल्यागत पडलं. उटवाय गेले तर अस्सा रवका काडला माझ्या हाताचा काय सांगु? तरीबी कॉक नसला तरी टेल असणारा कोणबी चालल असा इच्चार करुन ह्यो फोटो. आता इचारा मंडळी ह्ये हाय काय? आवो आंबील म्हनत्यात ह्येला. कराया लय सोप्पी खर लय म्हंजे लय गुणकारी बगा उन्हाच्या टायमाला. कुणी ही नाचणीच्या पिठाची बनवत्यात, कुनी जुंधळ्याच्या पिठाची, खर शेतभात असलेली मानस समदा उन्हाळा ह्या येका आंबीलीवर काढत्यात. जुनीपानी माणस उन्हाळ्याकड अगदी आटवन ठिवुन वाटकाभर पिठ आदल्यादिशी चुटकाभर ताकात भिजवायला लावत्यात. आन दुसर्‍यादिवशी त्ये भिजलेल पिट घागरभर उकळत्या पाण्यात घालुन शिजवायच. लय न्हाय फकस्त सात उकळ्या आणायच्या. खळाखळा शिजवाय काय त्याला हाडं हायीत अस म्हनत्यात. मग त्यात जरा मिठ, हाळद, आन मिळाल तर जीर घालायच. उलुसा हिंग मिसळायचा. सपल. थंड करुन मातीच्या गेळ्यात, कळशीत भरायची, आन गप शेताकड चालायला लागायच. आता ह्ये मी सांगिटलेलं तुमाला उलगडायच न्हाय म्हणुन बैजवार सांगते. येक वाटीभर तांदळाच पिठ. येक वाटीभर ताक. (घरात नसलं तर बाजुच्या काकु देत्यात का बगा. आन हो, ह्ये असल ताक बिक आमुश्या पुर्णीमेला न्हाय मागायच दुसर्‍याकडं. त्यांची म्हसरं आटत्यात) चिमटभर हळद (अर्धा चमचा घ्या) चवीला लागल त्येव्हढ मिठ. हिंगाचा चुटका. आन आसल तर जीरं जरा भत्त्यात चेचुन. तांदळाच पिठ ताकात भिजवुन रातभर ठेवा. दुसर्‍यादिशी जरा फुगुन येतया. मग त्यात आणि टाकभर पाणी घालुन सारक करुन घ्या. तंवर हिकड चुलीवर पाणी उकळायला ठेवा. पाण्याला उकळी फुटली की चुलीवर वैलावर घ्या ते भुगुन. आता त्यात ह्ये पिट वरन वतत येकसारख ढवळायच न्हाय तर गटक व्हत्यात आंबलीत. पिट शिजल तशी आंबील दाट व्हाया लागती, येक सारख ढवळतच त्यात मिठ आन बाकिची सगळी सामग्री घाला. तिखाट हवी आसल तर उलुशी मिरची लावा. आमी शेतावरच्या आंबीलीला न्हाय लावत. कारन ही आंबील आमी तहानं साटन पितावं. पाणी पिउन पिउन उलटा शोष लागतो म्हणत्यात. ह्यात पिट असल्यान नुसत पाणी पिल्यागत न्हाय होत. जीर आन हिंग पोटाला बर असत्यात. हळद रगात शुदध करते. तर आता उन्हाळ्यात उगा बाटल्या इकत आणुन पिण्याऐवजी ह्ये आपल मुळच कोल्डड्रिंक प्याच काय? आन आमची आठवन बी काढायची काय? ह्ये घ्या आनी येक गिलास भरुन. __/\__