आभाळ लागले मिळू

आता कुठे उजाडले आभाळ लागले मिळू सविता प्रकाश लागला या चांदण्यात विरघळू वेडेपणा सुखावला मी पाहिले जधी तुला तव चोरटा कटाक्ष गे मग लागला जिवा छळू येशील भेटण्यास तू जेव्हा पुन्हा मला प्रिये प्राणात माळ केवडा दोघे मिठीत दरवळू ना सांगता कधी तुला ना बोलता कधी मला माझे तुला तुझे मला मनमीत लागले कळू नाही कुठे उणेपणा संसारवेल मोहरे एकेक स्वप्न साजिरे साकारते हळूहळू -स्वानंद http://amrutsanchay.blogspot.com/