फसवणूक-प्रकरण आठवे-अननसाचा केक

तुमची ही मालिका वाचायला मला वेळ होत नाहीये परंतु काही भाग वरवर चाळलेत. अमेरिकेचे धोरण का बदलत नाही हा प्रश्न तुम्ही विचारला आहेत. 'एका तेलियाने' ह्या गिरीश कुबेर लिखित पुस्तकात ह्याची थोडी उत्तरे मला मिळाली असे वाटते. वसाहतवाद हा अमेरिका आणि ब्रीटनसारख्या देशांच्या विचारांचा आत्मा आहे. अमेरिकेपुरते बोलायचे झाले तर ह्या ला दोन मुख्य पदर आहेत. अमेरिकन सरकारचे बोलविते धनी हे शस्त्रास्त्र निर्मिती करणारे कारखाने आणि बलाढ्य औषधकंपन्या आहेत हे सत्य आता जगजाहीर आहे. (काही दुवे शोधतोय सापडले की देतोच). त्यांच्या फायद्याचे जे असेल ते आणि तसेच सरकारने वागले पाहिजे ह्याकडे कटाक्षाने लक्ष दिले जाते. दुसरे म्हणजे तेल हे अमेरिकन जीवनाचे रक्त आहे ते आटले तर अमेरिका संपलीच (तसे संपूर्ण जगाचेच रक्त तेल आहे पण अमेरिकेचे अवलंबित्व पराकोटीचे आहे) तेलाचे राजकारण हा मध्यपूर्वेतल्या एकूण सत्ताकांक्षेचा केंद्रबिंदू आहे. तेलाचे साठे असलेले देश आपल्या ताब्यात रहावेत ह्या एकाच उद्देशाने सीआयए ने गुप्तहेरगिरी केली काय वाट्टेल ते करुन तिथे सत्ता प्रस्थापित करायचीच हे एकमेव धोरण (वेनेझुएलाचा चावेज ह्याच कारणाने अमेरिकेच्या डोळ्यात सलतोय कारण तोही प्रचंड तेलसाठ्यांच्या खजिन्यावरचा नाग आहे!) त्याच बरोबर सोविएत रशिया ह्या एकेकाळच्या बलाढ्य कम्युनिस्ट राष्ट्राशी सतत स्पर्धा हा एक उद्देश - मध्यपूर्वेत त्यांनी मुसंडी मारु नये हा खरा हेतू. ८० च्या दशकात अफगाणिस्तानात रशिया घुसली तेव्हा लादेन आणि त्याची पिल्ले ह्यांना कोणी पोसले? सीआयए (अमेरिका) ह्यांनीच! पुढे त्यांचा भस्मासूर झाला. इराण - इराक - अफगाणिस्तान - जॉर्डन - इजिप्त - इस्राएल - पॅलेस्टाईन हे सगळे भूभाग सतत अस्थिर ठेवायचे कारण तिथे स्थिर सरकारे आली की त्यांना विचार करायला वेळ मिळतो आणि एकदा तसा वेळ मिळाला की मग अमेरिकेला तिथून काढता पाय घ्यायला लागेल! युद्ध खेळायचे ते त्यांच्या भूमीवर काय रक्तपात होईल, पिढ्या बरबाद होतील, सर्वंकश हानी होईल ती तिथे, आपल्या घराला झळ लागता कामा नये. भले शेकड्यानी अमेरिकन सैनिक मरोत आणि अब्जावधी डॉलर्सचा चुराडा होवो फिकिर नाही! 'पाकिस्तान प्रेम' हे असेच संधीसाधू आहे. एकूण भूभागाचा विचार करता पाकिस्तान हा स्ट्रॅटेजिकली कळीचा भाग आहे. एकतर दक्षिणेला अरबी समुद्र त्यामुळे अमेरिकन युद्धनौका थेट पोचू शकतात. त्यातून एका बाजूला अफगाणीस्तान, अग्नेयेला भारत, उत्तरेला रशिया, ईशान्येला ड्रॅगन. तिथे सत्ता असली तर अनेक संवेदनक्षम टापू एकाच टप्प्यात नजरेखाली राहतात! भारताच्या महत्त्वाकांक्षांना पाकिस्तानच्या माध्यमातून चाप लावायची ही नामी संधी ते कशी सोडतील! एकीकडे ड्रॅगनला बाबापुता करुन चुचकारत ठेवणे त्यांना गरजेचे ठरते. पाकिस्तानात मुसंडी मारुन सगळे तालिबानी हाकलून लावणे एवढे कठिण नाहीये अमेरिकेला पण ते तसे करणार नाहीत फक्त धमक्या देत रहाणार. कारण पाकिस्तानातली अस्थिरता हा त्यांचा उद्देश आहे. अस्थिर रहा आणि आमच्यावर अवलंबून रहा. मदत देऊ त्याबदल्यात आम्ही तिथे येऊन पाहिजे ती माहिती मिळवू. आपण पाकिस्तानात कसे काम करतो आहोत, पाकिस्तान सरकार दहशतवादाला पायबंद घालायला कसे प्रयत्नशील आहे असे अधूनमधून सांगत रहायचे की झाले! पाकिस्तान फारच आगळिक करतोय असे दिसले तर त्यांना समज द्यायची. मधून मधून भारत कसा अण्वस्त्रयुक्त देश आहे आणि त्यामुळे अमेरिकेला कशी काळजी वाटते ते सांगायचे. असे आलटून पालटून चालू असते. पाकिस्तान जर मोडला तर तिथला अंकुश जाईल. चीन टपलेलाच आहे. भारत-पाकिस्तानात सख्य होऊ देणेही त्यांना परवडणारे नाहीच. मदत केली तर संकट आणि नाही केली तरी संकट अशीच परिस्थिती आहे पण आता अमेरिकेची परिस्थिती अंडरवर्ल्डमध्ये शिरकाव केलेल्या गुंडासारखी आहे. माणसे मारणे थांबवता येत नाही सुपार्‍या घेत रहायच्या माणसे टिपत रहायची परतीचा मार्ग बंद आहे. थांबले की संपले! चतुरंग

कोणीच कोणाचा कायमचा शत्रू वा मित्र नसतो. सगळे गरजेनुसार असते. कारण त्यांना पुढच्या दशकात भारताचीच मदत लागणार आहे! जेंव्हा पाकिस्तानला वगळून आपल्याबरोबर मुलकी परमाणू करार तिने केला तेंव्हां...... बरोबर आहे. पण सध्या पाकिस्तान गरजेचा आहे ना मग घ्या मदत! जेव्हा त्यात वापरण्याजोगं शिल्लक रहाणार नाही तेव्हा भारताला जवळ करा. त्यासाठीच सध्या परमाणू करार करुन ठेवलाय! तेवढीच चीनलाही थ्रेट! अदूरदृष्टीने नाही कावेबाजपणाने आहे. सुपारी घेतलेल्या गुंडाची उपमा मी अशाकरता दिली की आता काही धोरणे अंगावर आली तरी त्यात ते इतके गुंतलेले आहेत की सहजी माघारीचा मार्ग नाही ती आत्महत्त्या ठरेल त्यामुळे पुढे जात रहायचे. चतुरंग