मैत्र जिवांचे

कोणी तरी म्हटले आहे की, ''मैत्री ही श्रावनातल्या पावसासारखी असते, ऊन-पाऊस असणारच तेव्हा विचलित होऊ नका. याही खेळाचा आनंद घ्या...!'' अनोळखी माणसाशी खूप बोलावं वाटतं.... आपण अधिक चिरपरिचित झालो की त्याचा कंटाळा यायला लागतो. कधी कधी जगरहाटीमुळे भेटी होत नाही. मग औपचारिकपणा शिल्लक राहिला की काय असे वाटायला लागते इतके दुरावतो. पुन्हा नव्या मित्र-मैत्रीणींची आयुष्यात घुसखोरी होते. पुन्हा पुर्वीच्या मित्रांची आठवण होते, बोलावंस वाटतं,हरवलेले क्षण शोधावेसे वाटतात.... आणि हे चक्र सतत चालू राहते. आणि हीच भावना आपल्या लेखनातून अगदी सहज व्यक्त झाली आहे. आपल्या मैत्रीणीची आणि आपली जरुर भेट होईल. पुढील लेखनासाठी शुभेच्छा....!!! -दिलीप बिरुटे