एका प्रशिक्षणार्थी पत्रकाराची डायरी - अंतिम

(ही डायरी पूर्णपणे कल्पित आहे पण सत्य आणि कल्पित यातली सीमारेषा खूपच धूसर असते म्हणे. जरी तसे असले तरी या डायरीत लिहीलेले नक्कीच अर्धसत्य आहे. काही पत्रकार या डायरीतल्याप्रमाणे वागत असले तरी बरेचसे तसे नसतात. म्हणूनच तर आपण त्यांनी लिहीलेले वाचतो ना?) आधीचे भाग येथे वाचा : भाग एक - http://misalpav.com/node/8127 भाग दोन - http://misalpav.com/node/8138 भाग तीन - http://www.misalpav.com/node/8149 भाग चार - http://misalpav.com/node/8172 भाग पाच - http://www.misalpav.com/node/8189 भाग सहा - http://www.misalpav.com/node/8204 भाग सात - http://www.misalpav.com/node/8219 भाग आठ - http://misalpav.com/node/8233 भाग नऊ - http://misalpav.com/node/8251 भाग दहा - http://misalpav.com/node/8282 भाग अकरा - http://www.misalpav.com/node/8295 भाग बारा - http://misalpav.com/node/8309 भाग तेरा - http://misalpav.com/node/8326 भाग चौदा - http://misalpav.com/node/8349 भाग पंधरा - http://www.misalpav.com/node/8367 भाग सोळा - http://www.misalpav.com/node/8383 भाग सतरा - http://www.misalpav.com/node/8400 १२ मार्च आज कोर्टात आरक्षण घोटाळ्याबाबत आम्ही दाखल केलेल्या बदनामीच्या केसची तारीख होती. माझी आणि आगलावेंच्या साक्षी झाल्या. चीफ घेताना आम्हाला काय प्रश्न विचारणार हे फायदे वकिलाने आधीच सांगितले होते अन आमच्याकडून सगळी उत्तरे घोटुन घेतली होती. गेले दोन दिवस मी अन आगलावे आमची साक्ष घोकत बसलो होतो - अगदी प्राथमिक शाळेतली मुलं पाढे घोकतात तसे. या सगळ्या पाठांतरामुळे चीफ देताना फारसा त्रास नाही झाला. फायदे वकिलाने सांगितल्याप्रमाणे मी पार्टनरशीप रजिस्ट्रार, नगरसचिव कार्यालय, शहर अभियंता कार्यालय, रजिस्ट्रार ऑफिस असे सगळीकडुन मिळवलेल्या कागदपत्रांच्या प्रति काढुन नेल्या होत्या. साक्ष देताना पुरावा म्हणुन मी सगळी कागदपत्रे कोर्टाला दाखवली सुद्धा बिनचुक. पालिकेच्या वकिलाने उलटतपासणी घेतली तेव्हा पण फारसा त्रास नाही झाला. पण त्या लोचे कॉर्पोरेटरच्या चिरफाडे वकिलाने मात्र उलटेपालटे केले आम्हाला. पार घाम काढला त्या चिवट अन खवट म्हातार्‍यानं. कॉलेजात असताना एकदा युआर च्या निवडणुकीत मारामारी केली म्हणुन माझ्यावर गुन्हा दाखल केला होता ते उकरुन काढले त्याने अन त्याशिवाय काय काय गुन्हे माझ्याविरुद्ध दाखल झालेत असे विचारले. मी सरळ सांगितले त्या मारामारीच्या प्रकरणात मला उगीचच लटकावले होते पडलेल्या उमेदवाराने अन त्याचे आरोप खोटे निघाले म्हणुन पोलिसांनी त्याच्यावर नंतर वेगळा गुन्हा पण दाखल केला होता. नंतर त्या चिरफाडेनं मला माझ्या किती मित्रांवर गुन्हे दाखल आहेत असे पण विचारले. शेवटी न्यायाधीशच आले माझ्या मदतीला. त्यांनी चिरफाडे वकीलांना सुनावले, "अहो काहीही प्रश्न विचारताय तुम्ही. या प्रश्नांचा केसशी काय संबंध? त्यांनी जी बातमी दिली होती ती सत्य आहे हे दाखवणारे पुरावे आधीच दिलेत. त्या बाबत विचारा हवे तर. एखादा गुन्हा झाला आहे हा आरोप जर खरा असेल तर तो करणार्‍याच्या पुर्वचारित्र्याचा विचार करण्याचा प्रश्नच येत नाही." हे ऐकुन एकदम छातीवरचे ओझे उतरल्यासारखे झाले. त्या जज्जचा मुका घ्यावासा वाटला एकदम! पण चिरफाडे नाही शहाणा झाला. त्याने आगलावेंना पण चांगले सोलटले त्यांच्या उलटतपासणीत. सरळ विचारले तुमचा पेपर खोट्या अन सनसनाटी बातम्या छापतो हे खरे आहे का असे. आगलावे नाही म्हणाले तर सांगितले तुमच्या पेपरवर पंधरा वर्षांपुर्वी एका बिझिनेसमनने बदनामीचा दावा केला होता अन तुमचा पेपर ती केस हरला म्हणुन त्याला १० लाखाची नुकसानभरपाई देण्याचे आदेश दिले होते. आगलावेनी सांगितले त्या केसमधे आमच्या पेपरने केलेले अपील अजुन पेंडिंग आहे अन ती बातमी आली तेव्हा ते संपादक नव्हते म्हणुन. वाईट पेटले होते आगलावे, रागाने लालबुंद झाले होते. त्यांनी पण शहाणपणा केला अन चिरफाडेला सुनावले की तुमच्या अशीलाचा भ्रष्टाचार आमच्या पेपरने उघडकीला आणला म्हणुन चिडुन तुम्ही आमच्या पेपरची अन बातमीदाराची प्रतिमा मलिन करण्याचा प्रयत्न करीत आहात म्हणुन. *** १७ मार्च आज आठवड्याचे बाजारभाव घ्यायला गेलो तर अचानक चांगली बातमी मिळाली. त्या लढ्ढा कमिशन एजंटला सहज विचारले की गेले दोन आठवडे साखरेचे भाव का वाढत आहेत तर तो म्हणाला, "तेचा काय आहे परमोदशेट, आता उन्हाळा आला म्हनुन साखरेची डिमांड वधारली. तेनी भाव पन एकदम तेजीत गेला. आता तीन महिने असाच तेजी होत रहाणार साखरेत. पावस पडले ना, कि मंग येईल मंदी!" च्यायला हे लफडे काही माझ्या लक्षात नाही आले. उन्हाळ्याचा अन साखरेच्या भावाचा काय संबंध? तसे विचारले तर लढ्ढा म्हणाला, "असा बघा परमोद्शेट, गरमीच्या दिवसात लोक लई आईसक्रीम, कुल्फी खाते. परत सरबत, लस्सी, कोल्ड्रींक पन पीते. त्यामुळे आईस्क्रीमवाले, सरबतवाले कंपनी एकदम बल्क मंदी साखर खरेदी करते. परत हा शादी मुंजीचा सीझन असते त्याने लोक गोडाचा जेवन पन जादा करते त्यासाठी हलवाई खरेदी करते. समदी खरेदी एकाच टायमाला झाली का बाजारात साखरेला मंदी येते. आमच्यात तर या सीझनमधी आमी साखर खरेदी करतच नाय. थंडीच्या दिवसात वद्धा स्टॉक घेऊन ठेवते आमच्या घरी." एकदम लख्ख झाले डोक्यात आयला असा विचार किती लोक करत असतील. मुळात उन्हाळ्यात साखर हमखास महागते हेच लोकांच्या लक्षात येत नसेल तर आधीच स्टॉक कसा करतील? मग लढ्ढालान परत विचारले किती वाढू शकतील साखरेचे भाव तर तो म्हणाला, "असा हाय आत्ता साखर चालली २२०० ने म्हनजी रिटेलात भाव पडतो २५ रुपिये. मे महिन्यात तो कमित कमी ३० वर जाएल." परत ऑफिसात आलो तर हेच विचार डोक्यात होते. मग काढली बातमी लिहुन, "आला उन्हाळा, साखर आधीच खरेदी करा म्हणुन" अन दिली सोडुन. अपेक्षेप्रमाणे ऑफिसात कुणाच्याच डोक्यात आजपर्यंत असा विचार आला नव्हता. सगळे चाट पडले बातमी वाचुन. माजिरेने तर आगलावे साहेबांना सरळ सांगितले ही बातमी पान एकवर घ्यायला हवी म्हणुन. आगलावे आधी कुरकुर करत होते कोण वाचणार असली थर्ड वल्ड कंट्री स्टोरी म्हणुन पण मग त्यांनी पण माजिरेचे म्हणणे मान्य केले. *** २५ एप्रिल आज आरक्षण घोटाळ्याबाबत आम्ही दाखल केलेल्या बदनामीच्या केसचा निकाल लागला. आम्ही जिंकलो. कोर्टाने प्रतिवादींनी पेपरला नुकसान भरपाईपोटी २५ लाख द्यावेत, माझी अन पेपरची लेखी माफी द्यावी असे आदेश दिले. लोचे अन कंपनीचे चेहरे बघण्यासारखे झाले होते. हायकोर्टात अपिल करु म्हणत होता. पण फायदे वकिल मात्र खुष झाले. म्हणाले त्यांचे अपिल काही टिकणार नाही. शिवाय ते म्हणाले आता हायकोर्टात पण आम्हीच जिंकणार हे स्पष्ट झालेय. ऑफिसात तर मी एकदम हीरो झालोय. आगलावेंनी पण शाब्बासकी दिलि. निकालाची बातमी पान एक वर मोठ्ठी छापणार आहेत. शिवाय अग्रलेख पण लिहिलाय, "देर हैं! अंधेर नही!!" हेडिंग देवुन. *** ४ मे हायकोर्टातल्या आमच्या दोन्ही रिटची आज एकत्रित सुनावणी झाली. हायकोर्टाने पण आमच्याच बाजुने निकाल दिलाय. वृत्तपत्र स्वातंत्र्यावर घाला घातला म्हणुन हायकोर्टाने पालिकेला समज दिलीय अन असे प्रकार पुन्हा होणार नाहीत याबाबत खबरदारी घ्यायला सांगितलेय. "आधी गुन्हा करायवा अन तो कुणी उघडकीला आणला तर त्याला खोटे ठरवण्याचा प्रयत्न करायचा यातुन आरोपींचा निर्ढावलेपणाच सिद्ध होतो," असे म्हणलंय आदेशात. पोलिसांना या प्रकरणाचा तपास करुन कोर्टापुढे अहवाल सादर करण्यासाठी तीन महिन्यांचा वेळ दिलाय. जी बेकायदा बांधकामे झालीत त्यांच्यावर जबर दंड ठोठावण्याचे अन जिथे बांधकामे अजुन सुरु झालेली नाहीत त्या जागा परत ताब्यात घेण्याचे अन तिथे बागा अन क्रिडांगणे करण्याचे आदेश पण दिलेत. जिंकलो शेवटी. बराच मनस्ताप झाला पण चलता है! एक चांगले काम तर झाले ना? *** ३१ मे आज ट्रेनिंगचा काळ संपला. सकाळी ऑफिसात गेलो तर आधीच आगलावे अन बाराथे साहेब येवुन बसले होते अन ऑफिसबॉय दत्तुला सांगुन ठेवले होते की मी आलो की लगेच मला केबिनमधे पाठव म्हणुन. गेलो तर आगलावे साहेबांनी हातात डायरेक्ट कॉन्ट्रॅक्ट ठेवले. रिपोर्टर म्हणुन महिना दहा हजार पगारावर घेतले आहे. खरेतर ट्रेनिंग संपल्यावर सहा महिने प्रोबेशन देण्याचे ठरले होते पण आगलावे म्हणाले की मी एव्ह्डे चांगले काम वर्षभर केले आहे की मला प्रोबेशनवर ठेवण्याची गरज नाही हे मालकांना पटले अन डायरेक्ट कॉन्ट्रॅक्ट करण्याला त्यांनी संमती दिली. तसा मी हळवा वगैरे नाही पण एकदम भरुन आल्यासारखे झाले. ही सगळी बाराथे साहेबांची कृपा. त्यांनी संधी दिली म्हणुन लाईफ लाईनला लागले. नाहीतर बसलो असतो मी अजुन पण कट्ट्यावर टगेगिरी करत. पटकन खाली वाकलो अन त्यांचे पाय धरले. त्यांना एकदम कसेनुसे झाले. त्यांनी खांद्याला धरुन उठवले तेव्हा त्यांचे पण डोळे भरुन आलेले वाटले. ऑफिसात तोवर सगळ्यांनाच बातमी कळली होती. सगळे केबिनबाहेर जमा झाले अन एकच गिल्ला केला, "पार्टी! पार्टी!!" बाराथे साहेबच मग म्हणाले, "अरे तो तर आत्तापर्यंत ट्रेनी होता, सगळ्यात कमी पगारावर. पण पार्टी करु आपण. आज दुपारचे जेवण माझ्याकडून सगळ्यांना." पण माझे तिकडे फारसे लक्षच नव्हते. डोळ्यासमोर येत होते फक्त आई-बाबा..... किती बरे वाटेल त्यांना! अन निमा.... तिला पण किती अभिमान वाटेल माझा!