"पैज"

शितल, हा लेख लोकांना आवडणारच... लावतेस पैज? ;) बाकी लहानपणी बरीच मस्ती केलेली दिसतेय. आता उगाच पोराच्या नावाने खडे फोडू नकोस. बिपिन कार्यकर्ते

प्रत्येकवेळी तुझ्याबद्दल नवीनच माहिती मिळते :) आमच्याही शाळेत 'बेट' लावण्याची (मराठी शाळेतल्या उच्चाराप्रमाणे 'बीट' !) लागणच असायची जणू. --------------------------- माझा ब्लॉगः http://atakmatak.blogspot.com

एकदम खुसखुशीत लेखन शितल. आज जेवण काही न जाळता, करपता, खाण्यालायक तू बनवू शकलीस तर तू सांगशील त्या हॉटेल मध्ये किंवा आठवडाभर नेहमी रात्री जेवून झाल्यावर मस्तानी देईन...... हे आवडलं! लहानपणचा एकदम फेमस प्रकार असतो. कसल्याही पैजा लावल्या जातात आणि पूर्ण केल्या की लय भारी वाटतं! चौथीत असताना एकदा शाळेची घंटा मधल्या सुट्टीच्या आधीच वाजवायची अशी पैज लागली आणि एकाने वाजवली की! शिक्षक गोंधळले, वर्गातून मुले बाहेर पडली आणि मुख्याध्यापकांना खरा प्रकार समजल्यावर त्या मुलाच्या कानाखाली त्यांनी घंटा वाजवली! ;) मी माझ्या मामेभावाशी आणि मावसभावाशी पैज लावून गच्चीवरुन अंगणात उडी मारली! रात्रीच्या अंधारात १५ एक फुटांवरुन उडी मारली आणी पैज जिंकली खरी पण डाव्या टाचेखाली दगड आला आणि टाचेच्या हाडाला हेअरक्रॅक गेली! तेव्हापासून असल्या अघोरी पैजा मारणे बंद झाले! चतुरंग

पैज लावणे हा एक आवडता प्रकार आहे. तू लेखासाठी अगदी भन्नाट विषय कसे काय निवडतेस? खासकरून शाळेत असताना कोण कश्यावरून पैज लावेल हे सांगता येत नाही. माझ्या वर्गात दोन मुलींची कायम कशावरून तरी पैज लागलेलीच असायची. आमचे कान त्यांच्या हरण्या जिंकण्याकडे लागलेले असत. आज बाईंच्या साडीचा रंग कोणता हा पैजेचा विषय कसा काय होऊ शकतो?;) रेवती

पैज जबरदस्त असते. माझ्या मैत्रीणीशी पैज लावली होती मी कॉलेजमध्ये असताना. समोर एक मुलगा बाईक वर बसून गप्पा करत होता.. तिथे जाऊन त्या बाईक चा आरसा वळवून एका बाजूला फिरवायचा.. अशी पैज लागली. मी गेले... त्याच्याजवळ गेल्यावर हळूच हसले.. तो ही हसला. मग सावकाश त्या बाइकच्या आरशाला हात लावला आणि एकदम फिरवला आरसा. तो मुलगा एकदम चपापला. मला म्हणाला "ऐसा क्यू किया??" मी म्हणाले.. "मुझे नही मालूम.. वो सामने पिंक ड्रेस मे लडकी है ना उस से जाके पुछो." =)) =)) बिचारा.. काही न करता बाईक काढून निघून गेला. मला मात्र मामाच्या कँटीनमध्ये कटवडा मिळाला. :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

नेहेमीप्रमाणेच कॉलेजचे टोळके उभे. एक जाम काळा माणूस रस्त्याने पायी निघालेला. एक पंटर दुसर्‍याला म्हणतो "भिडू, माझ्यामागे मोटरसायकल वर बसायचं. त्या माणसाजवळून नेईन. त्याला मोठ्ठ्याने "ए कावळ्या!" अशी हाक मारायची! एक एसपीडीपी मी खिलवणार. बोल घेतोस का पैज?" भिडू तयार, दोघे गाडीवरुन सुटले. त्यामाणसाजवळून जाताना भिडू ओरडला "ए कावळ्या!" थोडी पुढे नेऊन पंटरने गाडी रस्त्यात उभी केली की!! भिडू बोंबलतोय "ए, हे काय? अरे चल की, तो आला आला! अरे चल!!" शेवटी हा चलत नाही असे बघून भिडू उतरुन एकदम बुंगाट फरार!! आजूबाजूचं पब्लिक हसून येडं!!! =)) चतुरंग

सह्ही लिहलंयस गं!!! पैज वाचून मला "एक आगळी- वेगळी पैज" हे आठवलं! अफलातून आहे तो किस्सा... !

मुळ लेख आणि प्रतिक्रिया वाचून जाम हसलो. चतूरंगचा वैशाली बाहेरचा भिडूचा किस्सा तर भन्नाटच.. पैज लावणे यावर कोठकोठले चित्रपट आलेत..मला तर खिलाडी हाच फक्त आठवतोय. खादाडमाऊ

छान उत्स्फूर्त लेखन. आवडले! करमणूक झाली :) आम्हीही बेट लावायचो, पण बर्‍याच लोकांच्या मानाने फारच भोटम असू असे वाटते आहे. :(

आत्ताच नवर्‍याशी बोलताना एक पैज लावण्याची वेळ आली आणि या लेखाची आठवण आली :) आंब्याच्या (पिकलेल्या) आतल्या कठीण "बी" ला "कोय" म्हणतात की "बाठ"? मी म्हणते बाठ, आणि तो "कोय" म्हणतो. मी कैरीच्या (न पिकलेल्या आंब्याच्या आतल्या ) बीला कोय म्हणते.. नक्की काय खरे?!

लेख आवडला. पैज हरण्याच्या भितीने रिस्की पैजा मी लावतच नाही. लावलीच तर घरच्या घरी. सोडून देतील मला बिचारी म्हणून, असं वाटत. :)) कैसा लगा मेरा आयडिया? =D>

लेखाचा विषयच मस्त आहे ग >>लग्ना नंतर नवर्‍याबरोबर अनेक गोष्टी पैज लावून वसूल केल्या हे बेष्ट्च :)

शीतल, पैजा आवडल्या, मस्त लिहिले आहेस. वरचे प्रतिसादातले किस्सेही हसवून गेले. स्वाती

बीटा आमी बी लावायचो. येका टायमाला तोंडात बसतील तेवड्या शिगरेटी ठेवुन वडायची पैज जिकली व्हती, लै म्हागात पडली पगा. बीट धा रुप्याची आन आटवडाभर आमचा मारूती जाला व्हता !! सस्नेह विशाल ************************************************************* इतक्या वर्षानंतर तिला पाहिली तेव्हा कशी भासली सांगु.... कल्पनेतला "ताजमहाल" हिणकस ठरला !!! :-) :-)

शितल.... मस्त तार छेडली आहेस :) सगळ्यांचेच किस्से जबराट ......मजा आ रहा है..... !!

नांवाचा मित्र शिवाजी पार्कला सेनापति बापटांच्या पुतळ्याजवळ मेन रोडला लागूनच पहिल्या मजल्यावर राहातो. त्याला रस्त्यावरून हाक मारायची एकानें पैज लावली. पैज होती एक कोक. तेव्हा कॉलेजांत अस्तांना कोक ही फार मोठी गोष्ट होती. त्यात काय कोणीहि हाक मारेल असे समजून मी जोरदार हाक मारली. किरण लगेचच गॅलरीत बाहेर आला. ताबडतोब खाली आला. बरोबरचे दोघेतिघे सगळे गायब. काय झाले मला कळेना. मग किरणनें सांगितलें कीं बरोब्बर समोरच्या फुटपाथवरच्या पहिल्याच मजल्यावर एक किरण नावाची मुलगी राहात असे. ती पण बाहेर येत असे. पण तिच्या घरचे पण कोणीतरी बाहेर येऊन हाक मारणार्‍याला दम देत असे. अजून एक किस्सा. महापौर बंगलाला लागून समुद्रावर जाणारा रस्ता आहे. त्या रस्त्याच्या नावाची जांभळ्या रंगाची पाटी कोपर्‍यावर होती. महापौर बंगल्याच्या विरुद्ध बाजूला. त्या पाटीवर जोरानें फटका मारून मोठ्ठा आवाज करायचा अशी पैज एकानें लावली. मी आवाज केला. सगळे पळाले. मीं मूर्खासारखा तिथेच उभा. पहिल्यामजल्यावर गॅलरीत एक मोठ्ठा अल्सेशिअन कुत्रा बांधलेला होता. तो जोरानें भुंकायला लागला आणि आतून एक मध्यमवयीन महिला बाहेर आली व आत्ता कुत्र्याला खाली सोडते म्हणून दम द्यायला लागली. मी सॉरी म्हणून काढता पाय घेतला. लेख आणि प्रतिसाद दोन्ही झकास. सुधीर कांदळकर.

शितल ! लेख छानच... आणी तुझ्या मुळे तु अनेकांना लिहायला प्रवृत्त पण केलेस !

लेख आणि प्रतिसाद दोन्ही झकास. सहमत... मी माझी.. पुणेकर होण्यासाठी तूम्हांला कोणत्यातरी गोष्टीचा जाज्वल्य अभिमान बाळगण आवश्यक आहे..!!

मस्त लेख आणि मस्त प्रतिसाद! आज मीच खूप उशिरा आलेय मिसळपाव खायला! मी मात्र कधी पैजेचे विडे उचलल्याचे फारसी आठवत नाही. पण सगळ्यांचे किस्से वाचून मजा आली. क्रान्ति {मी शतजन्मी मीरा!}

कॉलेज मध्ये असताना आमचा एल सी आर (लेडीज common रुम ) पहील्या मजल्यावर होता अन तिथून कॉलेज चा मेन सभाग्रुह दिसायचे अन प्लेग्रांउन्ड ही... वर्गात किंवा नाट्य स्पर्धेत आमची ज्या ज्या मुलांवर सगळ्यात जास्त खुन्नस असेल त्या त्या मुलांवर कसा हल्ला बोल करायचा याची आम्ही मुली "पैज" लावायचो. जास्त करून रंगपंचमी च्या आद्ल्या दिवशी आम्ही ह्या आमच्या बकरे लोकांवर तिकष्न नजर ठेवायचो अन मग फुगे मारुन मारून हैराण करायचो .. कधी कधी समोरून अचानक घोळक्याने जाऊन त्यांच्यावर कारण नसताना फिदी फिदी हसायचो... त्यांच्या बाईक ची हवा काढ्ण्यात मी पटाईत होते.. पैज जिकण्याची खुशी वेगळी होती मग आम्ही सगळया ईराण्याच्या होटेलात जाऊन चहा प्यायचो आता ती होटेल्स फार कमी झाली आहेत अन तो चहा तर अजून ही रेंगाळ्तो आहे .... Lingering taste of Toghetherness !! एकदा मी, माझा ग्रुप अन माझ्या एका मैत्रीणी (शबनम) ने एका अरबाला लुट्ले होते तो अरब (अली ) तिच्या वर्गात होता. तो होता तिच्या प्रेमात. तिला त्याने बाहेर जेवायला बोलावले मग काय शब्बी ने हे सर्वांना सांगीतले मग आमचा सर्व ग्रुपने ठर विले महागडे होटेल फि़क्स केले ..आधी शब्बी जाईल मग आम्ही हळू हळू तिथे जमू असे करून आम्ही १३ जण जमलो अन त्या सर्वांचे बिल त्या अली ला द्यायला लावले. ईतके खाल्ले त्या दिवशी बापरे अन त्या अली शी ईतक्या गप्पा मारल्या त्याला जेवायलाच दिले नाही ! तो वेडा प्रेमात होता ना... नाही जेवला नीट :-) गेले ते दिवस :-( पण काय मज्जा केली :D

शीतल मॅडम, मस्तच लेख! :) बाकी आमचं तर आयुष्यच साला पैजा मारण्यात आणि त्या हारण्यातच ;) गेलं! आपला, (पैजबाज) तात्या.

मिपाचे संपादक कुणालाही कसलेही उत्तर देणे लागत नाहीत हे कबूल. परंतु येथील बिपिनरावांचा प्रतिसाद का संपादित केला गेला याचं कारण कळल्यास बरे होईल! सदर विषय हा पैजेशी निगडीत आहे आणि 'मिपाचा जन्मदेखील पैजेतूनच झाला' इतकंच बिपिनरावांनी लिहिलं होतं जे १०० नव्हे १००० टक्के खरं आहे! बिपिनरावांचा सदर प्रतिसाद पुन:प्रकाशित करण्याचे अधिकार आम्ही राखतो परंतु आम्ही तसे करणार नाही! आम्ही संपादकांच्या मर्जीबाहेर नाही.. आपला, (उदास!) तात्या.

मस्तच लिहिलं आहेस गं शीतल!