महाबळेश्वरला २-३ दिवस ग्रील्ड सँडविच, स्ट्रॉबेरी आईस्क्रीम आणि पंजाबी जेवणावर यथेच्छ ताव मारल्यावर कधी एकदा पुण्याला घरी जाऊन वरण -भात खातोय असं होतं. असंच एकदा ट्रीप संपवून सकाळी उशिरा पुण्याला परत जायला निघालो. संकष्टी चतुर्थी होती म्हणून वाटेत वाईला महागणपतीच्या दर्शनाला थांबलो. १ वाजून गेला होता आणि एव्हाना पोटात कावळे चांगलेच कोकलत होते. चौकशी केल्यावर 'बंडू गोरे खानावळीत' घरगुती जेवण मिळतं असं समजलं. मंदिरापासून अगदी जवळ आहे म्हणून तिकडे मोर्चा वळवला. ‘खानावळ’ ह्या नावाला अजिबात न शोभणारी स्वछता आणि टापटीप दिसत होती. स्वयंपाकघराच्या दिशेने आमटीचा सुंदर वास आला आणि पोटातील कावळे बोंबलून बाहेर येतील कि काय अशी भीती वाटायला लागली. सुदैवाने लगेचच 'थाळी' आली. आता अनेक ठिकाणी 'महाराष्ट्रीयन थाळी' असं नाव देऊन 'हराभरा कबाब पासून रशियन सॅलड'पर्यंत काय वाट्टेल ते वाढतात. असली फालतुगिरी इकडे अजिबात नाही. साधंच पण चविष्ट जेवण. चिंच-गूळ घातलेली आमटी, खमंग काकडी, दोन भाज्या, दाण्याची चटणी आणि अक्षरशः जीव ओवाळून टाकाव्या अश्या सुंदर घडीच्या पोळ्या! थाळी देणाऱ्या रेस्टारंटसना मला नेहेमी सांगावसं वाटतं कि 'बाबांनो, ताटातल्या १०-१२ पैकी २-३ वाट्या कमी असल्या तरी चालतील पण पोळ्या चांगल्या प्रतीच्या देत जा'. पोळ्या छान असतील तर निम्मं पोट त्यातच भरतं. मला वांग्याची भाजी फारशी आवडत नाही - मात्र बंडू गोरेंकडे वांग्याची भाजी असल्यास न चुकता खातो. एक तर कृष्णाकाठची चवदार वांगी, त्यात बंडू गोरेंचा घरचा स्पेशल गोडा मसाला आणि त्यांच्या कसबी आचाऱ्यांच्या हातची चव! साधंच पण उत्तम महाराष्ट्रीय जेवण जेवायचे असल्यास एकदा नक्की भेट द्या. मात्र आपले वाहन महागणपतीच्या पार्किंग मध्ये लावा. मंदिरात जाऊन 'आज वांग्याची भाजी असू दे' असा नवस बोलून मग जेवायला जा. नशीबवान असाल तर वांग्याची भाजी मिळेलही; आणि समजा नसली तरी चटणी-कोशिंबिरीपासून प्रत्येक गोष्ट चवदार आहे- त्यामुळे वांग्याच्या भाजीसाठी पुढच्या वेळी नशीब आजमावा. . . . . . . सरनौबत