मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

नवी ईमारतीतील अडगळ निवारण

माहितगार ·

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Tue, 03/19/2024 - 10:57
मुक्तछंदाच्या रचनेवर अजुन काम करणे आवश्यक आहे. उत्तरदायित्वास नकार लागू हे यायला पाहिजे होतं ना. बाकी प्रयत्न उत्तम आहे. येत राहा आणि लिहिते राहा. बरेच दिवस झाले बोलणे नाही. :) -दिलीप बिरुटे

माहितगार Tue, 03/19/2024 - 11:15
युट्यूब च्यानल चालू करण्याचा मनोदय आहे. आपल्यासाठी आनंदाची गोष्ट एका नास्तिक साहित्यिक महोदयांच्या मुलाखतीने सुरवात करण्याचा मनोदय आहे. त्यासाठी उत्तरदायित्वास नकार लागू अद्ययावत करुन मग वापरेन. पण तुमच्यासारखे मनमोकळे पणाने टिका स्विकारणारे भेटले की उत्तरदायित्वास नकार लागू लिहिण्याची गरज कमी होते :) याच विषय मालीकेत आणखी एखाद दुसरी कविता एखादा लेखही लिहिण्याचा मनोदय आहे. आणि तुम्हाला मुलाखतीसाठी कॉल करण्याचेही मनात घोळत आहे. :) प्रतिसादासाठी अनेक आभार.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Tue, 03/19/2024 - 12:07
>>>> ट्यूब च्यानल चालू करण्याचा मनोदय आहे. अरे वाह ! शुभेच्छा. >>>> आपल्यासाठी आनंदाची गोष्ट एका नास्तिक साहित्यिक महोदयांच्या मुलाखतीने सुरवात करण्याचा मनोदय आहे. हा हा ! किती छान. देर आये दुरुस्त आये. ;) >>> तुमच्यासारखे मनमोकळे पणाने टिका स्विकारणारे भेटले की उत्तरदायित्वास नकार लागू लिहिण्याची गरज कमी होते :) आपल्या कौतुकाबद्दल आभारी आहे. :) >>> आणि तुम्हाला मुलाखतीसाठी कॉल करण्याचेही मनात घोळत आहे. आपल्यासाठी कधीही उपलब्ध आहे. सध्या निवडणुकीच्या कामात झोनल ऑफिसर म्हणून व्यग्र आहे,तितका अपवाद सोडला तर मी आहेच. :) -दिलीप बिरुटे

टर्मीनेटर Wed, 03/20/2024 - 10:39
सध्या निवडणुकीच्या कामात झोनल ऑफिसर म्हणून व्यग्र आहे
प्रा.डॅा. ह्या कामाच्या अनूभवांवर आधारीत एक माहितीपूर्ण लेख लवकरंच येऊ द्यात, त्यातून जगातल्या सर्वात मोठ्या लोकशाहीतली निवडणूक प्रक्रीया समजायला मदत होईल. माझ्या भाउजींना ‘एक्स्पेंडीचर मॅनेजमेंट’ची ड्यूटी लागली आहे. आचार संहिता लागू झाल्या पासून सूरू झालेले हे काम निकाल लागल्यानंतरही सुमारे महिनाभर चालू रहाणार आहे. ह्या प्रक्रियेची जी माहिती त्यांच्याकडून मिळत आहे ती खूप रोचक आहे. तुम्ही लेख लिहिलात तर त्यावर काही रंजक माहिती शेअर करता येईल…

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Wed, 03/20/2024 - 15:55
आम्ही आचारसंहिता लागण्याच्या एक दीड महीना अगोदर पासून निवडणुकीच्या कामात आहोत. पुढे ते निवडणूक निकाल कामापर्यन्त ते चाललेले असते. आता निवडणुकी आचारसंहितेमुळे काहीही लिहिता येणार नाही. पण निवडणुकीनंतर लिहीन. केंद्राध्यक्ष होतो तेव्हा निवडणुकीतील कामाबद्दल कुठे तरी प्रतिसादात लिहिले आहे, कुठे ते आठवत नाही. -दिलीप बिरुटे

अहिरावण Wed, 03/20/2024 - 09:50
मुलाखत घेणारा आणि देणारा दोघांना पांढरा टी शर्ट असावा. तो जितका धुवट आणि दंड दाखवणारा तितका चांगला.

मुक्त विहारि Wed, 03/20/2024 - 07:09
एकदा एके सरकारी ठिकाणी खूप जंगली झाडी होती. पण, झाडे तोडायला परवानगी नसल्याने, झाडे तोडून, जागा मोकळी करता येत न्हवती. त्यामुळे, सरकारी नोकरांची पंचाईत झाली. ते नोकर एका बुजुर्क, राजकारणी व्यक्तीला भेटायला गेले.. त्यांचा सल्ला खालील देतो.. .... झाडे कापणे हे अयोग्य आहे. आमच्या गावात पण कुणीही झाडे कापत नाहीत किंवा मोरचूदाचे पाणी झाडाला देत नाहीत. कर्मचाऱ्यांनी योग्य तो बोध घेतला. काही महिन्यांतच, झाडे मरून गेली.. -----

भागो Wed, 03/20/2024 - 06:44
>>हि कविता वाचल्यावर कुणीतरी म्हणेलच आताशा माणूस चंद्रावर जातो चंद्रावर कुठे हिरवळीची अडगळ असेते का? हा शास्त्रीय स्पर्श आवडला आहे.

माहितगार Wed, 03/20/2024 - 09:05
>>हा शास्त्रीय स्पर्श आवडला आहे. प्रतिसाद वाचून कवितेच्या काँटेक्स्ट मध्ये 'शास्त्रीयता' या शब्दाची गंमत वाटली. :) प्रतिसादासाठी अनेक आभार.

वामन देशमुख Wed, 03/20/2024 - 16:06
कवितेचा आशय, पात्रांची निवड, शब्दांची योजना, शेवट आवडले. अजून येऊ द्या.

चांदणे संदीप Wed, 03/20/2024 - 16:26
मुक्तछंदातल्या कविता शक्यतो आवडत नाहीत पण ही जराशी कविवर्य पाडगांवकरांच्या मोरू कवितासंग्रहात बसेल अशा धाटणीची वाटली म्हणूनच आवडली. लिहित रहा, आम्ही वाचत राहू . सं - दी - प

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Tue, 03/19/2024 - 10:57
मुक्तछंदाच्या रचनेवर अजुन काम करणे आवश्यक आहे. उत्तरदायित्वास नकार लागू हे यायला पाहिजे होतं ना. बाकी प्रयत्न उत्तम आहे. येत राहा आणि लिहिते राहा. बरेच दिवस झाले बोलणे नाही. :) -दिलीप बिरुटे

माहितगार Tue, 03/19/2024 - 11:15
युट्यूब च्यानल चालू करण्याचा मनोदय आहे. आपल्यासाठी आनंदाची गोष्ट एका नास्तिक साहित्यिक महोदयांच्या मुलाखतीने सुरवात करण्याचा मनोदय आहे. त्यासाठी उत्तरदायित्वास नकार लागू अद्ययावत करुन मग वापरेन. पण तुमच्यासारखे मनमोकळे पणाने टिका स्विकारणारे भेटले की उत्तरदायित्वास नकार लागू लिहिण्याची गरज कमी होते :) याच विषय मालीकेत आणखी एखाद दुसरी कविता एखादा लेखही लिहिण्याचा मनोदय आहे. आणि तुम्हाला मुलाखतीसाठी कॉल करण्याचेही मनात घोळत आहे. :) प्रतिसादासाठी अनेक आभार.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Tue, 03/19/2024 - 12:07
>>>> ट्यूब च्यानल चालू करण्याचा मनोदय आहे. अरे वाह ! शुभेच्छा. >>>> आपल्यासाठी आनंदाची गोष्ट एका नास्तिक साहित्यिक महोदयांच्या मुलाखतीने सुरवात करण्याचा मनोदय आहे. हा हा ! किती छान. देर आये दुरुस्त आये. ;) >>> तुमच्यासारखे मनमोकळे पणाने टिका स्विकारणारे भेटले की उत्तरदायित्वास नकार लागू लिहिण्याची गरज कमी होते :) आपल्या कौतुकाबद्दल आभारी आहे. :) >>> आणि तुम्हाला मुलाखतीसाठी कॉल करण्याचेही मनात घोळत आहे. आपल्यासाठी कधीही उपलब्ध आहे. सध्या निवडणुकीच्या कामात झोनल ऑफिसर म्हणून व्यग्र आहे,तितका अपवाद सोडला तर मी आहेच. :) -दिलीप बिरुटे

टर्मीनेटर Wed, 03/20/2024 - 10:39
सध्या निवडणुकीच्या कामात झोनल ऑफिसर म्हणून व्यग्र आहे
प्रा.डॅा. ह्या कामाच्या अनूभवांवर आधारीत एक माहितीपूर्ण लेख लवकरंच येऊ द्यात, त्यातून जगातल्या सर्वात मोठ्या लोकशाहीतली निवडणूक प्रक्रीया समजायला मदत होईल. माझ्या भाउजींना ‘एक्स्पेंडीचर मॅनेजमेंट’ची ड्यूटी लागली आहे. आचार संहिता लागू झाल्या पासून सूरू झालेले हे काम निकाल लागल्यानंतरही सुमारे महिनाभर चालू रहाणार आहे. ह्या प्रक्रियेची जी माहिती त्यांच्याकडून मिळत आहे ती खूप रोचक आहे. तुम्ही लेख लिहिलात तर त्यावर काही रंजक माहिती शेअर करता येईल…

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Wed, 03/20/2024 - 15:55
आम्ही आचारसंहिता लागण्याच्या एक दीड महीना अगोदर पासून निवडणुकीच्या कामात आहोत. पुढे ते निवडणूक निकाल कामापर्यन्त ते चाललेले असते. आता निवडणुकी आचारसंहितेमुळे काहीही लिहिता येणार नाही. पण निवडणुकीनंतर लिहीन. केंद्राध्यक्ष होतो तेव्हा निवडणुकीतील कामाबद्दल कुठे तरी प्रतिसादात लिहिले आहे, कुठे ते आठवत नाही. -दिलीप बिरुटे

अहिरावण Wed, 03/20/2024 - 09:50
मुलाखत घेणारा आणि देणारा दोघांना पांढरा टी शर्ट असावा. तो जितका धुवट आणि दंड दाखवणारा तितका चांगला.

मुक्त विहारि Wed, 03/20/2024 - 07:09
एकदा एके सरकारी ठिकाणी खूप जंगली झाडी होती. पण, झाडे तोडायला परवानगी नसल्याने, झाडे तोडून, जागा मोकळी करता येत न्हवती. त्यामुळे, सरकारी नोकरांची पंचाईत झाली. ते नोकर एका बुजुर्क, राजकारणी व्यक्तीला भेटायला गेले.. त्यांचा सल्ला खालील देतो.. .... झाडे कापणे हे अयोग्य आहे. आमच्या गावात पण कुणीही झाडे कापत नाहीत किंवा मोरचूदाचे पाणी झाडाला देत नाहीत. कर्मचाऱ्यांनी योग्य तो बोध घेतला. काही महिन्यांतच, झाडे मरून गेली.. -----

भागो Wed, 03/20/2024 - 06:44
>>हि कविता वाचल्यावर कुणीतरी म्हणेलच आताशा माणूस चंद्रावर जातो चंद्रावर कुठे हिरवळीची अडगळ असेते का? हा शास्त्रीय स्पर्श आवडला आहे.

माहितगार Wed, 03/20/2024 - 09:05
>>हा शास्त्रीय स्पर्श आवडला आहे. प्रतिसाद वाचून कवितेच्या काँटेक्स्ट मध्ये 'शास्त्रीयता' या शब्दाची गंमत वाटली. :) प्रतिसादासाठी अनेक आभार.

वामन देशमुख Wed, 03/20/2024 - 16:06
कवितेचा आशय, पात्रांची निवड, शब्दांची योजना, शेवट आवडले. अजून येऊ द्या.

चांदणे संदीप Wed, 03/20/2024 - 16:26
मुक्तछंदातल्या कविता शक्यतो आवडत नाहीत पण ही जराशी कविवर्य पाडगांवकरांच्या मोरू कवितासंग्रहात बसेल अशा धाटणीची वाटली म्हणूनच आवडली. लिहित रहा, आम्ही वाचत राहू . सं - दी - प
लेखनविषय:
प्रेमकाव्य
मुक्तक
साहित्यिक
समाज
डावी बाजू
राहणी
भूगोल
शिक्षण
काव्यरस
Nisarg
अहिराणी
कालगंगा
खिलजी उवाच
गुलमोहर मोहरतो तेव्हा
घे भरारी
चाहूल
जिलबी
झाडीबोली
तहान
दुसरी बाजू
दृष्टीकोन
निसर्ग
प्रेम कविता
फ्री स्टाइल
मराठीचे श्लोक
मुक्त कविता
रतीबाच्या कविता
शेंगोळे
षंढ सरकारचा ( कुठलेही असो ) निषेध
सांत्वना
सोन्या म्हणे
स्वप्न
हिरवाई
अद्भुतरस
दोन प्राध्यापक बांधकाम व्यावसायिकाच्या कार्यालयात. पहिल्या प्राध्यापकाने दुसर्‍या प्राध्यापकास कानात कुजबुजत विचारले नव्या ईमारतीच्या अवारातील जुने वड, पिंपळ, पारीजात, .......

हर किसमी मै है किस !!!

सरनौबत ·

Bhakti Sat, 01/13/2024 - 10:40
छान गोड आठवणी,मला मेलडी आवडायचं.आकर्षक वेष्टण आणि चॉकलेटी स्वाद !अर्थात अजूनही मेलडी खात असते.मेलडी नसेल तर मेंगो बाईट.इक्लेरसचा पण एक मोठा चाहता वर्ग असायचा.

सर टोबी Sat, 01/13/2024 - 11:30
पार्ले कंपनीचा पॅापिन्स हा एक बराच लोकप्रिय ब्रॅंड होता. चांगले घसघशीत पंचवीस पैसे, पाहुणे किंवा तत्सम मार्गाने, मिळाले तरच पॅापिन्स घेणं परवडायचं. त्यावेळेस कुठली तरी कॉमिक्स पार्ले पॅापिन्स प्रमोट करायची. त्यातला तो फास्टर फेणे टाईप मुलगा त्याच्या चौकस बुद्धीने गुंडांचा अड्डा किंवा तत्सम कारणामे उघड करायचा. शेवटच्या धुमश्चक्रीत तो त्याच्याकडील बंदुकीतून पॅापिन्स झाडायचा आणि पाळणारे गुंड त्यावरून घसरून पडायचे असं काही तरी दाखवलेलं असायचं. चॉकलेट्स म्हणाल तर आजही रावळगावची चॉकलेट्स आवडतात आणि ती ग्राहक पेठेत मिळतात देखील. पार्ले कंपनीचं विशेष म्हणाल तर त्यांनी निदान दोन पिढ्या तयार खाद्य प्रकारातील बाजाराचे नेतृत्व केले आहे. पार्ले ग्लुको आणि मोनॅको तर कल्ट लेव्हल ची उत्पादने आहेत. पहिला टेट्रा पॅक मधला ज्यूस, पहिली पाण्याची बाटली (ही देखील कल्ट लेव्हल ला असलेली. म्हणजे कोणत्याही ब्रँडची बाटली ही बिसलेरी असते), पहिल्या टब मधल्या शेवया. पार्लेनं जवळपास अडतीस वर्षापूर्वी पिटा ब्रेड बाजारात आणला होता. अगोदरच भाजलेल्या पिटा ब्रेडमध्ये पॅटी, टोमेटो, ढोबळी मिरची भरून वेगवेगळे सॉस टाकून परत एकदा छान गरम करून दिला जाणारा हा प्रकार होता. काळाच्या खुपच अगोदर आलेला हा ब्रँड फारसा टिकला नाही पण अजूनही आठवण टिकवून आहे.

गवि Sat, 01/13/2024 - 12:03
आता पॉपिन्स आणि त्या कॉमिक स्ट्रिपचा विषय निघालाच आहे तर बोलणे आले.. डुप्लिकेट पॉपिन्स ही त्यावेळी पार्लेसाठी एक डोकेदुखी होती. आणि अस्सल पॉपिन्स कशी ओळखायची हे सांगण्यासाठी ते अशा कॉमिक्स आणि अन्य मार्गांनी जाहिरात करायचे. ते जे सर्पिलाकार रेषांचे डिझाईन असते त्याच्यात एक रुपेरी रेष असलेला रॅपर असेल तीच अस्सल पॉपिन्स हे त्यावेळी लोकांच्या मनावर ठसवले जात होते.

टर्मीनेटर Sun, 01/14/2024 - 20:57
"शो स्टॉपर" लेख! दिवाळी अंक प्रकाशित झाल्यावर एखाद-दोन महिने मिपावर प्रकाशित होणाऱ्या (काही सन्माननीय अपवाद वगळता) दर्जेदार लेखांची संख्या रोडावते असा माझा आजवरचा अनुभव आहे. दर्जेदार लेखांच्या बाबतीत सुप्तावस्थेत गेलेल्या मिपाला पुन्हा उर्जितावस्थेत आणण्यासाठी एका "शो स्टॉपर" लेखाची आवश्यकता असते, आणि ह्यावेळचा "शो स्टॉपर" लेख माझ्यालेखी हा आहे! खूप छान स्मरणरंजनात्मक लेख सरनौबतजी, वाचून अनेक जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या 👍 चॉकलेट हा अत्यंत आवडता पदार्थ असल्याने त्याच्याशी निगडित अनेक देशी-विदेशी चॉकलेट्सच्या आठवणी आहेत, त्या यथावकाश शेअर करीनच. ह्या "शो स्टॉपर" लेखानंतर आता पुन्हा मिपावर दर्जेदार लेखनाचा सिलसिला सुरु होणार ह्या आशेवर असलेला... 'टर्मीनेटर'

श्वेता व्यास Mon, 01/15/2024 - 13:26
लहानपणीचं आवडतं चॉकलेट! चॉकलेटचा आकार मात्र आधीपेक्षा थोडा लहान केलाय. अजून लहान केलाय :( आम्ही याच्या रॅपरच्या अंगठ्या, बाहुल्या करायचो, मजा यायची :)

सिरुसेरि Mon, 01/15/2024 - 19:32
सुरेख लेख आणी आठवणी . किसमी टॉफीच्या टिव्हीवर कधी फारशा जाहिराती पाहिल्याचे आठवत नाही . ( मेलडी , कॅडबरी या इतर टॉफीजच्या तुलनेत ) . तरीही किसमी टॉफीने आपले स्थान टिकवुन ठेवले . पेपरमिन्टच्या गोळ्यांमधे पोलो गोळीची जाहिरात प्रसिद्ध होती. ( खाओ पोलो थोडासा तो खालो .. )

राजेंद्र मेहेंदळे Mon, 01/15/2024 - 20:01
छान स्मरणरंजन!! या लेखाच्या निमित्ताने आठवलेल्या गोळ्या म्हणजे--- लहानपणीची पहीली आठवणीतील गोळी म्हणजे श्रीखंडवडी. मग सॉफ्ट काजु चॉकलेट, मग मेलडी -मेलडी खाओ खुद जान जाओ,पान पसंद-पान का स्वाद गजब की मिठास, कॅडबरी एक्लेअर, जरा मोठे झाल्यावर बूम बूम बूमर बबलगम. ह्या झाल्या ब्रँडेड. याशिवाय कल्याणच्या लक्ष्मी मार्केट मध्ये एका दुकानात डॉलर चॉकलेट, झेब्रा गोळी, आणि एक शिट्टीवाली गोळी मिळायची(म्हणजे ऑरेंज गोळीच्या मटेरीयलची पण लांबुडकी नळी सारखी आणि काडीवर लावलेली, शिवाय चौकात एका पानवाल्याकडे जिरा गोळी,चिंच गोळी वगैरे देशी गोळ्या मिळत. आहाहा तोंपासु!!

गवि Mon, 01/15/2024 - 20:05
सॉफ्ट काजु चॉकलेट
तुम्हाला अनंत आठवले यांची काजू वडी म्हणायचे आहे का? गुलाबी, पांढरी अशा रंगात आणि पारदर्शक प्लास्टिकमध्ये चौरस आकाराचा लहान साईज. मध्ये सोनेरी गोल स्टिकर. लाल शिट्टी लॉलीपॉप आठवणीमुळे अं ह झालो. मी ज्यांना म्हणून ती आठवण सांगितली त्यातील कोणालाही असे लॉलीपॉप आठवत नव्हते.

सर टोबी Mon, 01/15/2024 - 22:44
हे परंपरागत पद्धतीने स्थानिक आणि ब्रँडेड स्वरूपात मिळायचे आणि आताही मिळतात. तुम्ही म्हणता तशी शिट्टी असलेलं लॉलीपॉप मी पाहिलेलं आहे. पण पक्षी, प्राणी यांच्या आकाराची बिस्किटं मला आमच्या नगरव्यतिरिक्त कुठे दिसली नाहीत. त्या काळी म्हणजे साठच्या दशकात साठे बिस्किट्स मिळायची. त्यांची ऑरेंज क्रीमची बिस्किट्स केवळ लाजवाब. सत्तरच्या दशकात ब्रिटानियाने ऑरेंज आणि नारळ यांच्या स्वादाची दोन वेगवेगळी बिस्किट्स आणली. ती जवळपास दहा वर्षापेक्षा जास्त काळ बाजारात होती. याच सुमारास किवामचा स्वाद असणारी गोळी मिळायची. ती फार मस्त लागायची. सायकलवर ट्रंक लादून वजनावर विकली जाणारी बिस्किटं हा अजून एक प्रकार. मात्र ती तयार करतांना टॅलो वापरला असण्याच्या शक्यतेने फक्त एकदाच चाखून बघितली.

चावटमेला Wed, 01/17/2024 - 20:58
पण पक्षी, प्राणी यांच्या आकाराची बिस्किटं मला आमच्या नगरव्यतिरिक्त कुठे दिसली नाहीत. मी खाल्लीयेत लहानपणी सांगलीत. शनिवार च्या बाजारात मिळायची. चव यथातथाच असे, फक्त प्राणी , पक्ष्यांचे वेगवेगळे आकार हे आकर्षण असायचं

राजेंद्र मेहेंदळे Wed, 01/17/2024 - 21:06
मला काजू वडीच म्हणायचे होते, फक्त "आठवले" ब्रँड "आठवला" नाही :) लाल शिट्टी लॉलीपॉप- हे ही नाव बरोबर प्राण्यांचे आकार असलेली बिस्कीटे- ही सुद्धा कल्याणला देवीच्या देवळापाशी एका दुकानात मिळायची

नठ्यारा Tue, 01/16/2024 - 02:41
पानपट्टीच्या गोळ्या आठवताहेत कोणास? ५ पैशास १० मिळायच्या. नंतर महाग झाल्या. आता दिसंत नाहीत फारशा. मात्र बडीशेपेच्या गोळ्या आजूनही मिळतात म्हणे. -नाठाळ नठ्या

राघव Wed, 01/17/2024 - 00:40
खास वैदर्भीय म्हणावे असे बोरकुट, उकडलेली अन् चाट मसाला लावलेली छोटी बोरं, राजमलई.. ! वाह क्या बात है! तोंपासु! :-) मँगो बाईट, कॉफी बाईट च्या काळात एक कॉफी टोज नावाचं स्ट्राँग कॉफी फ्लेवरची टॉफी देखील होती.. जाम आवडायची!

Bhakti Wed, 01/17/2024 - 21:48
काल आमच्याकडे बोरन्हाण होतं,किसमी चे वेगवेगळे फ्लेवर्स आणले होते.नवीन लहान मुलांनी खुप डल्ला मारला ,जेली चोकलेट चक्क नाकारले .हेच (किसमी) द्या म्हणाले :)

चौथा कोनाडा गुरुवार, 01/18/2024 - 14:37
मस्त ... स्मरणरंजन फारच अप्रतिम ! खुसखुशीत लेखन वाचताना त्या दिवसांची आठवण होत होती ! इतकं क्युट लिहिलं आहे की "किस यू "करावसं असं वाटल ! NCLqw23456 कीसमी ऑनलाईन मागवून खाल्ले तो किस्सा भारी आहे !

सरनौबत Sun, 01/21/2024 - 13:29
आभारी आहे चौथा कोनाडा. मलादेखील 'किसमीचे किस्से' आठवताना छान वाटलं. इतक्या प्रचंड आठवणी वर्षानुवर्षे मेंदूत असतात त्या अश्या अचानक वर येतात ती प्रोसेस विशेष मजेदार आहे.

Bhakti Sat, 01/13/2024 - 10:40
छान गोड आठवणी,मला मेलडी आवडायचं.आकर्षक वेष्टण आणि चॉकलेटी स्वाद !अर्थात अजूनही मेलडी खात असते.मेलडी नसेल तर मेंगो बाईट.इक्लेरसचा पण एक मोठा चाहता वर्ग असायचा.

सर टोबी Sat, 01/13/2024 - 11:30
पार्ले कंपनीचा पॅापिन्स हा एक बराच लोकप्रिय ब्रॅंड होता. चांगले घसघशीत पंचवीस पैसे, पाहुणे किंवा तत्सम मार्गाने, मिळाले तरच पॅापिन्स घेणं परवडायचं. त्यावेळेस कुठली तरी कॉमिक्स पार्ले पॅापिन्स प्रमोट करायची. त्यातला तो फास्टर फेणे टाईप मुलगा त्याच्या चौकस बुद्धीने गुंडांचा अड्डा किंवा तत्सम कारणामे उघड करायचा. शेवटच्या धुमश्चक्रीत तो त्याच्याकडील बंदुकीतून पॅापिन्स झाडायचा आणि पाळणारे गुंड त्यावरून घसरून पडायचे असं काही तरी दाखवलेलं असायचं. चॉकलेट्स म्हणाल तर आजही रावळगावची चॉकलेट्स आवडतात आणि ती ग्राहक पेठेत मिळतात देखील. पार्ले कंपनीचं विशेष म्हणाल तर त्यांनी निदान दोन पिढ्या तयार खाद्य प्रकारातील बाजाराचे नेतृत्व केले आहे. पार्ले ग्लुको आणि मोनॅको तर कल्ट लेव्हल ची उत्पादने आहेत. पहिला टेट्रा पॅक मधला ज्यूस, पहिली पाण्याची बाटली (ही देखील कल्ट लेव्हल ला असलेली. म्हणजे कोणत्याही ब्रँडची बाटली ही बिसलेरी असते), पहिल्या टब मधल्या शेवया. पार्लेनं जवळपास अडतीस वर्षापूर्वी पिटा ब्रेड बाजारात आणला होता. अगोदरच भाजलेल्या पिटा ब्रेडमध्ये पॅटी, टोमेटो, ढोबळी मिरची भरून वेगवेगळे सॉस टाकून परत एकदा छान गरम करून दिला जाणारा हा प्रकार होता. काळाच्या खुपच अगोदर आलेला हा ब्रँड फारसा टिकला नाही पण अजूनही आठवण टिकवून आहे.

गवि Sat, 01/13/2024 - 12:03
आता पॉपिन्स आणि त्या कॉमिक स्ट्रिपचा विषय निघालाच आहे तर बोलणे आले.. डुप्लिकेट पॉपिन्स ही त्यावेळी पार्लेसाठी एक डोकेदुखी होती. आणि अस्सल पॉपिन्स कशी ओळखायची हे सांगण्यासाठी ते अशा कॉमिक्स आणि अन्य मार्गांनी जाहिरात करायचे. ते जे सर्पिलाकार रेषांचे डिझाईन असते त्याच्यात एक रुपेरी रेष असलेला रॅपर असेल तीच अस्सल पॉपिन्स हे त्यावेळी लोकांच्या मनावर ठसवले जात होते.

टर्मीनेटर Sun, 01/14/2024 - 20:57
"शो स्टॉपर" लेख! दिवाळी अंक प्रकाशित झाल्यावर एखाद-दोन महिने मिपावर प्रकाशित होणाऱ्या (काही सन्माननीय अपवाद वगळता) दर्जेदार लेखांची संख्या रोडावते असा माझा आजवरचा अनुभव आहे. दर्जेदार लेखांच्या बाबतीत सुप्तावस्थेत गेलेल्या मिपाला पुन्हा उर्जितावस्थेत आणण्यासाठी एका "शो स्टॉपर" लेखाची आवश्यकता असते, आणि ह्यावेळचा "शो स्टॉपर" लेख माझ्यालेखी हा आहे! खूप छान स्मरणरंजनात्मक लेख सरनौबतजी, वाचून अनेक जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या 👍 चॉकलेट हा अत्यंत आवडता पदार्थ असल्याने त्याच्याशी निगडित अनेक देशी-विदेशी चॉकलेट्सच्या आठवणी आहेत, त्या यथावकाश शेअर करीनच. ह्या "शो स्टॉपर" लेखानंतर आता पुन्हा मिपावर दर्जेदार लेखनाचा सिलसिला सुरु होणार ह्या आशेवर असलेला... 'टर्मीनेटर'

श्वेता व्यास Mon, 01/15/2024 - 13:26
लहानपणीचं आवडतं चॉकलेट! चॉकलेटचा आकार मात्र आधीपेक्षा थोडा लहान केलाय. अजून लहान केलाय :( आम्ही याच्या रॅपरच्या अंगठ्या, बाहुल्या करायचो, मजा यायची :)

सिरुसेरि Mon, 01/15/2024 - 19:32
सुरेख लेख आणी आठवणी . किसमी टॉफीच्या टिव्हीवर कधी फारशा जाहिराती पाहिल्याचे आठवत नाही . ( मेलडी , कॅडबरी या इतर टॉफीजच्या तुलनेत ) . तरीही किसमी टॉफीने आपले स्थान टिकवुन ठेवले . पेपरमिन्टच्या गोळ्यांमधे पोलो गोळीची जाहिरात प्रसिद्ध होती. ( खाओ पोलो थोडासा तो खालो .. )

राजेंद्र मेहेंदळे Mon, 01/15/2024 - 20:01
छान स्मरणरंजन!! या लेखाच्या निमित्ताने आठवलेल्या गोळ्या म्हणजे--- लहानपणीची पहीली आठवणीतील गोळी म्हणजे श्रीखंडवडी. मग सॉफ्ट काजु चॉकलेट, मग मेलडी -मेलडी खाओ खुद जान जाओ,पान पसंद-पान का स्वाद गजब की मिठास, कॅडबरी एक्लेअर, जरा मोठे झाल्यावर बूम बूम बूमर बबलगम. ह्या झाल्या ब्रँडेड. याशिवाय कल्याणच्या लक्ष्मी मार्केट मध्ये एका दुकानात डॉलर चॉकलेट, झेब्रा गोळी, आणि एक शिट्टीवाली गोळी मिळायची(म्हणजे ऑरेंज गोळीच्या मटेरीयलची पण लांबुडकी नळी सारखी आणि काडीवर लावलेली, शिवाय चौकात एका पानवाल्याकडे जिरा गोळी,चिंच गोळी वगैरे देशी गोळ्या मिळत. आहाहा तोंपासु!!

गवि Mon, 01/15/2024 - 20:05
सॉफ्ट काजु चॉकलेट
तुम्हाला अनंत आठवले यांची काजू वडी म्हणायचे आहे का? गुलाबी, पांढरी अशा रंगात आणि पारदर्शक प्लास्टिकमध्ये चौरस आकाराचा लहान साईज. मध्ये सोनेरी गोल स्टिकर. लाल शिट्टी लॉलीपॉप आठवणीमुळे अं ह झालो. मी ज्यांना म्हणून ती आठवण सांगितली त्यातील कोणालाही असे लॉलीपॉप आठवत नव्हते.

सर टोबी Mon, 01/15/2024 - 22:44
हे परंपरागत पद्धतीने स्थानिक आणि ब्रँडेड स्वरूपात मिळायचे आणि आताही मिळतात. तुम्ही म्हणता तशी शिट्टी असलेलं लॉलीपॉप मी पाहिलेलं आहे. पण पक्षी, प्राणी यांच्या आकाराची बिस्किटं मला आमच्या नगरव्यतिरिक्त कुठे दिसली नाहीत. त्या काळी म्हणजे साठच्या दशकात साठे बिस्किट्स मिळायची. त्यांची ऑरेंज क्रीमची बिस्किट्स केवळ लाजवाब. सत्तरच्या दशकात ब्रिटानियाने ऑरेंज आणि नारळ यांच्या स्वादाची दोन वेगवेगळी बिस्किट्स आणली. ती जवळपास दहा वर्षापेक्षा जास्त काळ बाजारात होती. याच सुमारास किवामचा स्वाद असणारी गोळी मिळायची. ती फार मस्त लागायची. सायकलवर ट्रंक लादून वजनावर विकली जाणारी बिस्किटं हा अजून एक प्रकार. मात्र ती तयार करतांना टॅलो वापरला असण्याच्या शक्यतेने फक्त एकदाच चाखून बघितली.

चावटमेला Wed, 01/17/2024 - 20:58
पण पक्षी, प्राणी यांच्या आकाराची बिस्किटं मला आमच्या नगरव्यतिरिक्त कुठे दिसली नाहीत. मी खाल्लीयेत लहानपणी सांगलीत. शनिवार च्या बाजारात मिळायची. चव यथातथाच असे, फक्त प्राणी , पक्ष्यांचे वेगवेगळे आकार हे आकर्षण असायचं

राजेंद्र मेहेंदळे Wed, 01/17/2024 - 21:06
मला काजू वडीच म्हणायचे होते, फक्त "आठवले" ब्रँड "आठवला" नाही :) लाल शिट्टी लॉलीपॉप- हे ही नाव बरोबर प्राण्यांचे आकार असलेली बिस्कीटे- ही सुद्धा कल्याणला देवीच्या देवळापाशी एका दुकानात मिळायची

नठ्यारा Tue, 01/16/2024 - 02:41
पानपट्टीच्या गोळ्या आठवताहेत कोणास? ५ पैशास १० मिळायच्या. नंतर महाग झाल्या. आता दिसंत नाहीत फारशा. मात्र बडीशेपेच्या गोळ्या आजूनही मिळतात म्हणे. -नाठाळ नठ्या

राघव Wed, 01/17/2024 - 00:40
खास वैदर्भीय म्हणावे असे बोरकुट, उकडलेली अन् चाट मसाला लावलेली छोटी बोरं, राजमलई.. ! वाह क्या बात है! तोंपासु! :-) मँगो बाईट, कॉफी बाईट च्या काळात एक कॉफी टोज नावाचं स्ट्राँग कॉफी फ्लेवरची टॉफी देखील होती.. जाम आवडायची!

Bhakti Wed, 01/17/2024 - 21:48
काल आमच्याकडे बोरन्हाण होतं,किसमी चे वेगवेगळे फ्लेवर्स आणले होते.नवीन लहान मुलांनी खुप डल्ला मारला ,जेली चोकलेट चक्क नाकारले .हेच (किसमी) द्या म्हणाले :)

चौथा कोनाडा गुरुवार, 01/18/2024 - 14:37
मस्त ... स्मरणरंजन फारच अप्रतिम ! खुसखुशीत लेखन वाचताना त्या दिवसांची आठवण होत होती ! इतकं क्युट लिहिलं आहे की "किस यू "करावसं असं वाटल ! NCLqw23456 कीसमी ऑनलाईन मागवून खाल्ले तो किस्सा भारी आहे !

सरनौबत Sun, 01/21/2024 - 13:29
आभारी आहे चौथा कोनाडा. मलादेखील 'किसमीचे किस्से' आठवताना छान वाटलं. इतक्या प्रचंड आठवणी वर्षानुवर्षे मेंदूत असतात त्या अश्या अचानक वर येतात ती प्रोसेस विशेष मजेदार आहे.
लेखनविषय:
साहित्यिक
लेखनप्रकार
आस्वाद
हर किसमी मै है किस !!! यंदा गणपतीत मित्राच्या घरी आरतीला गेलो होतो. आरती झाल्यावर त्यांनी प्रसाद म्हणून चक्क Hershey's Kisses वाटले. दिसायला मोदकांच्या आकाराचे असतात पण म्ह्णून गणपतीचा प्रसाद अमेरिकन चॉकलेट्स?!! बाप्पा ऐवजी प्रसाद वाटणाऱ्या यजमानांनाच 'घालीन लोटांगण वंदीन चरण' करावसं वाटलं. आपल्याकडे पूर्वी सणासुदीला एकमेकांना मिठाई देण्याची पद्धत होती. त्याची जागा आधी हल्दीरामच्या 'सोनपापडी'ने आणि मग अलगद 'कुछ मीठा हो जाए' च्या जाहिरातीद्वारे "कॅडबरीने घेतली आहे. तीस-पस्तीस वर्षांपूर्वी 'इंपोर्टेड चॉकलेट्स'चं बरंच अप्रूप होतं.

उत्कृष्ट मराठी कथासंग्रह / कादंबरी पुरस्कार २०२३

विनिता००२ ·

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे गुरुवार, 11/16/2023 - 16:46
'सुचेतस आर्टस'चं लेखकांना प्रोत्साहन मिळावं याबातीतचं धोरण उत्तमच आहे , पण पुरस्काराची रक्कम फारच तोकडी आणि लेखकांचीही प्रतिष्ठा घालवणारी आहे असे वाटले. अर्थात ज्यांना कोणत्याही परिस्थितीत पुरस्कार मिळाले पाहिजेच् नाव मिळाले पाहिजेत असे वाटते असे लेखक आपली पुस्तके पाठवतीलही पण खरंच लेखकाचा सन्मानच करायचा तर पुरस्काराची रक्कम वाढवली पाहिजे असे वाटले. सर्वच चांगली पुस्तके मान्यवर प्रकाशन संस्था प्रकाशित करतातच असे काही म्हणता येत नाही. काहींना पुस्तकासाठी स्वत:च फार मोठा खर्च कारावा लागतो. भाग्य उजळलेच एखाद्या लेखकाचं तर, तो पुरस्कार किमान सन्मानजन्य असला पाहिजे. लेखकांचा अपमान करणारा तरी किमान नसावा असे माझे स्पष्ट मत आहे. -दिलीप बिरुटे

टर्मीनेटर गुरुवार, 11/16/2023 - 17:57
तो पुरस्कार किमान सन्मानजन्य असला पाहिजे. लेखकांचा अपमान करणारा तरी किमान नसावा असे माझे स्पष्ट मत आहे.
प्रतिसादातील ह्या वाक्याशीच नाही तर प्रत्येक शब्दाशी सहमत आहे! पुरस्काराची रक्कम नगण्य आहे तेही एकवेळ ठिक पण ज्यांच्या नावे हे पुरस्कार दिले जाणार आहेत ते 'कै. सर्जेराव माने' आणि 'कै. इंदुमती कोकाटे पाटील (बाबी)' हि महान व्यक्तीमत्वे नक्की आहेत तरी कोण? साहित्य किंवा अन्य कुठ्ल्या क्षेत्रात त्यांनी काय भरिव कामगीरी केली आहे हे देखील स्पष्ट केले असते तर ह्या पुरस्काराला काही प्रतिष्ठा आहे कि नाही हे वाचकांना ठरवता आले असते, तसेच हे पुरस्कार आपल्याला मिळाल्यास आपली प्रतिष्ठा वाढेल असे लेखकांना वाटु शकले असते. गल्ली बोळात भरणाऱ्या 'अंडरआर्म बॉक्स क्रिकेट' सारख्या टुकार क्रिडा स्पर्धांनाही ५१०००, २१००० आणि ११००० अशी प्रथम, द्वितीय आणि तृतीय पारितोषिक देण्यासाठी आयोजकांना प्रसिद्धीलोलुप पुरस्कर्ते सापडण्यास अडचण येत नाही आणि इथे लेखकांनी ११०० रुपयांचा पुरस्कार आणि सन्मानपत्र मिळवण्यासाठी त्यांच्या 'प्रकाशित झालेल्या कथासंग्रह व कादंबरीच्या प्रत्येकी दोन प्रती व आपला अल्प परिचय खालील पत्त्यावर पाठवावे' वगैरे अपेक्षा ठेवणे हे फार विचित्र वाटत आहे. असो, वर तुम्ही म्हणाला आहात त्याप्रमाणे "ज्यांना कोणत्याही परिस्थितीत पुरस्कार मिळाले पाहिजेच् नाव मिळाले पाहिजेत असे वाटते असे लेखक आपली पुस्तके पाठवतीलही" असे लोक आपल्या प्रवेशिका पाठवतीलही!

गवि गुरुवार, 11/16/2023 - 18:48
आणि इथे लेखकांनी ११०० रुपयांचा पुरस्कार आणि सन्मानपत्र मिळवण्यासाठी त्यांच्या 'प्रकाशित झालेल्या कथासंग्रह व कादंबरीच्या प्रत्येकी दोन प्रती व आपला अल्प परिचय खालील पत्त्यावर पाठवावे' वगैरे अपेक्षा ठेवणे हे फार विचित्र वाटत आहे.
येथील प्रतिसाद वाचून रास्त वाटले. दोन प्रती समजा २००-२०० रूच्या असतील आणि DTDC किंवा ब्लू डार्टने पाठवल्यास दीडशे दोनशे धरले तर इथेच पाचशे. आणि पुरस्कार घेण्यास कोण्या एका गावाहून दुसऱ्या गावी प्रवास म्हणजे आणखी जास्त. त्यामुळे पुरस्कार रक्कम किंचित जास्त ठेवावी ही अपेक्षा रास्त वाटते.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे गुरुवार, 11/16/2023 - 17:36
पुरस्कारासाठीचे निकष दोन शब्द. कादंबरीतला वाचकास येणारा अनुभव, कथानक, पात्र, वातावरण, कथनपध्दती व भाषा आणि इतर काही घटकांचा विचार कादंबरीत असतो. कथा - कादंबरी समान असले तरी हे दोन्ही साहित्यप्रकार स्वतंत्र आहेत. कथा हा स्फूट साहित्यप्रकार आहे तर कांदबरी हा दीर्घ साहित्यप्रकार आहे. कथा व कादंबरी यांमधील फरक नुसता दीर्घतेचा, आकाराचा नसून प्रकाराचा आहे. कथेत रचनेचे, अनुभवाचे एककेद्रित्व असते तर कादंबरी ही अनेक केंद्री असते. कादंबरीत अनुभवांच्या अनेकविध घटक असतात, त्यांचा एकमेकांशी संबंध असतो कितीतरी गोष्टी वेगवेगळ्या असतांना एकाच निकषावर दोन्हीतल्या उत्तम प्रकाराची एकाच निकषावर निवड कशी होऊ शकते ? बाय दे वे, पुरस्कार देणारे आपण आहात तेव्हा त्याचे स्वरूप कसे असावे निकष कसे असावे ते आपणच ठरवाल तेही मान्य तो आपलाच अधिकार हेही मान्य. पण एका मिपाकराचा जो स्वभाव आहे त्याला जागावे लागते. आपण हर्ट झाला असाल तर दिलगिरी आहेच. आपणास दीपावलीच्या खुप खुप शुभेच्छा. -दिलीप बिरुटे

चौथा कोनाडा गुरुवार, 11/16/2023 - 18:18
निवेदनासाठी धन्यवाद ! पुरस्कार प्रक्रिया आणी पुरस्कारार्थी महोदयांना आगाऊ हार्दिक शुभेच्छा ! आपण नमुद केलेली व्यक्तिमत्वे कै. सर्जेराव माने आणि कै. इंदुमती कोकाटे पाटील (बाबी) यांच्या साहित्याचा आम्हा सामान्य वाचकांना परिचय नाही. तेव्हा यांच्या कार्किर्दीचा आणि साहित्याचा परिचय करुन दिल्यास खुपच समर्पक राहिल. पुनश्च आभार ! (अवांतर : वरिल महोदयांच्या साहित्यावर कुणी रसग्रहणात्मक अथवा विश्लेषणात्मक लिहिले असेल तर ते ही वाचायला आवडेल !)

विनिता००२ गुरुवार, 11/16/2023 - 22:34
मिसळपाव ही साहीत्याशी सबन्धित वेब साईट आहे असे वाटुन मी हे निवेदन इथे दिले होते.. पण जी मुक्ताफळे इथे उधळली गेली आहेत ते पहाता एखाद्या पुरस्काराची किंमत केवळ त्याच्या रकमेवरुन किंवा ज्यांच्या नावाने पुरस्कार दिले जात आहेत त्यावरुन ठरवावी ?? ते पण त्यांची काहीही माहीती नसतांना?? सर्जेराव माने माझे वडिल होते. त्यांना वाचनाची फार आवड होती. तसेच मला लिहीण्याची प्रेरणा जिच्याकडुन मिळाली ती माझी बाल विधवा मावशी बाबी होती. अर्थात त्यांच्यासाठी मला जे काही करता येत आहे ते मी करते आहे. पुरस्कार नक्कीच चान्गल्या लेखकाला मिळेल, ते पण नाव किंवा चेहरा पाहुन नाही तर साहीत्याचा दर्जा पाहुन...पैसे भरुन जे पुरस्कार मिळतात त्यातच तुम्हांला आनंद वाटतो आहे असे एकंदरीत दिसते आहे. तसेच दारोदार देणग्यांची भीक मागुन दिले जाणारे पुरस्कार तुम्हांला भुषण वाटत असतील कदाचित....मला नाही..जी रक्कम दिली जाणार आहे ती माझा कष्टाच्या कमाईतुन दिली जाणार आहे. माझ्या आणि एका चान्गल्या लेखकासाठी दर्जा पहुन मिळालेला पुरस्कार नक्कीच गौरवास्पद असेल. बाकी तुमच्या कुठल्याही अर्थहीन कमेंट्ना उत्तर द्यायची मला गरज वाटत नाही.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Fri, 11/17/2023 - 09:57
आम्ही म्हणजे मी आणि काही मिपाकरांनी लेखकांच्या बाजूने लिहिले आणि काही अपेक्षा व्यक्त केल्या त्यामुळे ती जरी 'मुक्ताफळे' असली तरी त्यावरुन नाराज होऊ नका. आपल्या संस्थेचा व्याप मोठा असेल असे वाटल्यामुळे ती रक्कम मोठी असली पाहिजे, अशी एक अपेक्षा होती कदाचित ती चुकही असू शकते. उलट आपण ज्यांचे स्मरण व्हावे म्हणून 'अकराशे' रुपये ठेवत आहात त्या व्यक्ती आपल्यासाठी सर्वोच्च आहे, ते कळल्यामुळे तर आता खरंच ती रक्कम कमी वाटली आहे, ही रक्कम अजून काही काळ वाट पाहून अधिक करता आलीही असती, करताही येईल. रक्कम महत्वाची नसली तरी 'सन्मान' हा दोन्ही बाजूंनी 'मोठा' वाटला पाहिजे. आपल्या सर्वांचेच पैसे मेहनतीचे असतात. बाकी, कधी कधी देणग्याही महत्वाच्याच असतात. देणग्यांमुळे पुरस्काराची रक्कम वाढणार असेल आणि कोणी देणगी देणार असाल तर, तर देणगी नक्की घ्या असे एक वाचक म्हणून सुचवतो. भले आपण त्याला 'भिक' म्हणत असला तरी सार्वजनिक उपक्रमात आणि असे साहित्यिक उपक्रम यशस्वी व्हावे यासाठी अशी मदत लागतच असते त्यामुळे आपली भाषा योग्य वाटत नसली तरी आपल्या मताबद्दल आदर आहे. अर्थहीन कमेंट्सना आपण उत्तरे देऊ नका. पण मी आणि इतर वाचकांनी मांडलेली मतं इतकीही गैर नाहीत, तेव्हा करता आला तर सकारात्मक विचार करा किंवा सोडून द्या. रागावू नका. इतकीच नम्र विनंती. -दिलीप बिरुटे

गवि Fri, 11/17/2023 - 10:14
शब्दा शब्दाशी सहमत. काही सूचना सकारात्मक घेतल्याने लेखकांसाठी हा पुरस्कार अनुभव अधिक आनंददायक करण्याची संधी अशा वेळी मिळून जाते. तसे न करता दुखावून निघून जाणे आणि त्या सल्ल्यांचे मूल्य गमावणे असे करू नये अशी विनंती. बाकी नकळत काही दुखावले गेले असल्यास दिलगिरी आहेच. काही मोठ्या संस्था काहीही मानधन न देता केवळ मानद पुरस्कार किंवा व्याख्यान देण्यास निमंत्रित करतात. तिथे बोलावले हाच सन्मान असतो. पण हे एखाद्या संस्थेच्या सुरुवातीच्या काळात सहसा नसते. अनेक दशके आपला ठसा निर्माण करून हे शक्य होते (उदा रोटरी किंवा तत्सम). अशा प्रकारच्या संस्थेइतकी तुमची संस्थाही भविष्यात नावारूपास येवो अशी सदिच्छा.

विनिता००२ Sun, 11/19/2023 - 18:16
डॉक्टर, तुमच्याबद्दल आदर आहे, म्हणून उत्तर देते आहे. हे ह्या उपक्रमाचे पहिले वर्ष आहे, यात अजुन सुधारणा नक्कीच होईल. आत्ता इतर सदस्यांचे जे प्रतिसाद आले आहेत, तो विचार आधीच्या प्रतिसादा आधी केला असता तर मला जो त्रास झाला तो झाला नसता. सजेशन मी नक्कीच स्वागतार्ह मानते, पण ते सांगण्याची एक पध्दत असते. दुसर्यांच्या भावनांचा अपमान करुन, त्यांना कष्टी करुन, तुम्ही अपेक्षा कराल तर ते होणार नाही. जाहीर केलेली रक्कम माझ्या दृष्टीने रास्त आहे. ऋण काढुन सण करायचा नाही हे मी वडिलांकडुनच शिकले आहे. मला जेवढे झेपेल तेवढेच ओझे मी उचलते. त्याचा भार होउ नये.. नाहीतर त्यातली मजा, आनंद निघुन जातो. बाकी पुरस्कार जाहीर करुन, मग सभासद फी मागणे, एक रक्कम जाहीर करुन कमी रक्कम पाकीटात देणे असले प्रकार माझ्या संस्थेत होणार नाहीत. देणग्यांचे म्हणाल तर त्यासाठी संस्थांनी लोकांचे उंबरे झिजवलेले मी पाहीले आहे, पाहते आहे. वर्षात एकदा मिळणार्‍या काही नोटांच्या बदल्यात आयुष्यभराची मिधेंगिरी घ्यावी लागते. पिंपरी चिंचवड मधील सर्व संस्थांचे कामकाज मी पाहीलेले आहे. मला ते जमणार नाही. आपल्या साहीत्याला कुठल्याही वशिल्या शिवाय पुरस्कार मिळतो याचा आनंद एक मनस्वी लेखकच समजु शकतो. त्याचा आनंद मला अनुभवायचा आहे. बरेच चांगले लेखक ह्या उपक्रमाची दखल घेत आहेत याचा आनंद आहे. मागिल दोन वर्शात मी बर्यापैकी कामे सुरु केली आहेत. आमचा दर्जा आणि कामाची पध्दत याची पोचपावती मला मिळते आहे.

नठ्यारा Mon, 11/20/2023 - 14:03
विनिता००२, बिनपैशांचा म्हणजे मानद स्वरूपाचा पुरस्कार देता येईल काय? पैसे म्हंटले की काही अपेक्षा जागृत होतात. हे मी काय लिहिलंय ते मला नेमकं समजावून सांगता येत नाही. पण कोणाला तरी हे समजेल असं मला वाटतं. मी या क्षेत्रातला तत्ज्ञ नाही. मला साहित्य आणि पुरस्कार वगैरे विषयांत अजिबात गती नाही. मी कुठलीही संस्था चालवलेली नाही. मी सर्वार्थाने तृतीयपक्षी बघ्या आहे. पैसे म्हंटल्यावर अपेक्षा जागृत होणे हे अशाच एका बघेपणाचं लक्षण आहे. -नाठाळ नठ्या

रामचंद्र Sun, 11/19/2023 - 21:34
या पुरस्कारासाठी फक्त कामगार/नोकरी करणाऱ्या महिला/अविकसित ग्रामीण भागातील/प्रथमच प्रकाशित इ. अशांपैकीच साहित्यिकांच्या साहित्यातूनच निवड करून पुरस्कार जाहीर केला तर बक्षिसाची रक्कम अल्प असूनही किमान प्रसिद्धी मिळून त्यांच्या पुढील साहित्यप्रवासाला कौतुकाचे दोन शब्द लाभल्यासारखं तरी साध्य होईल असे वाटते. इंटरनेट, फेसबुकमुळे प्रसिद्धी अप्राप्य राहिली नसली तरी मिपासारख्या संकेतस्थळांवरून जाणकार वाचकांपर्यंत पोहोचता येईल हा लाभ काही कमी नाही. आणि खरोखरच चांगली निवड असेल तर आपल्या उपक्रमाचीही योग्य दखल नक्कीच घेतली जाईल.

चौथा कोनाडा Mon, 11/20/2023 - 15:14
इंटरनेट, फेसबुकमुळे प्रसिद्धी अप्राप्य राहिली नसली तरी मिपासारख्या संकेतस्थळांवरून जाणकार वाचकांपर्यंत पोहोचता येईल हा लाभ काही कमी नाही.
कल्पना स्वागतार्ह, पण पुस्तक व्यवहार हा सध्या छापील माध्यमांशी जास्त संबंधीत आहे. अशी उदाहरणे आहेत की लेखक आधी मिपावर लिहितात आणि मग प्रकाशित (छापील माध्यमांद्वारे) करतात. मिपासारख्या संकेतस्थळांवरून वाचकांपर्यंत पोहोचण्यासाठी या स्पर्धेचा वापर कितपत करतील ही शंका वाटते.

रामचंद्र Wed, 11/22/2023 - 23:11
पुस्तक व्यवहार हा सध्या छापील माध्यमांशी जास्त संबंधित आहे... खरं आहे. याबाबत मिपाकरांकडून काही उपयुक्त आणि अभिनव कल्पना सुचवल्या जातील अशी अपेक्षा. मागेही याच आयडीकडून मराठी साहित्य वाचनासाठी ऑडिओ संदर्भात काही विचारणा केली होती असं आठवतं. त्याबाबत मिपाचा किंवा अन्य कुठला कसा अनुभव होता, काही शिकायला मिळालं का, अशी माहिती इथं प्रसिद्ध केली तर तीही उद्बोधक असेल. कारण साहित्यसंबंधी वेगवेगळ्या उपक्रमांच्या बऱ्यावाईट अनुभवांवर इथं चर्चा होत असते.

चौथा कोनाडा गुरुवार, 11/23/2023 - 12:49
मराठी साहित्य वाचनासाठी ऑडिओ संदर्भात काही विचारणा केली होती असं आठवतं. त्याबाबत मिपाचा किंवा अन्य कुठला कसा अनुभव होता, काही शिकायला मिळालं का, अशी माहिती इथं प्रसिद्ध केली तर तीही उद्बोधक असेल.
अतिशय छान सुचवणी +१ अश्या माहितीचे हार्दिक स्वागत !

चौथा कोनाडा Fri, 11/17/2023 - 13:14
अ‍ॅड्मिन, कृपया हे निवेदन अजिबात डिलीट करू नये ही कळकळीची विनंती ! मिपा हे मराठी मनं व्यक्त होण्यासाठीचं खुलं व्यासपीठ आहे. इथं वेळोवेळी विविध विषयांवर वैचारिक अभिसरण होत असतं ! प्रस्तुत निवेदन काही सभासदांना खटकलं ! त्यांनी मांडलेले मुद्दे रास्त वाटले, निवेदनकर्त्याने त्यांची बाजू मांडली. तीही प्रांजळ वाटली आपल्या सहस्वासातील सहवासातील साहित्य प्रेमींच्या नावे असा पुरस्कार देणे हे खरंच कौतुकास्पद आहे त्याबद्दल त्या अभिनंदनस पात्र आहेत ! किंबहुना हा आदर्श आपण डोळ्यांसमोर ठेवून असे उपक्रम आयोजित करू शकतो किंवा अशा उपक्रमात सहभागी होऊ शकतो ! त्यांची बाजू मारताना त्या पुरस्कारांची व्यवहार्य बाजूचा फारसा विचार केलेला दिसत नाहीये असे जाणवले, आणि तेच मुद्दे सभासदांनी मांडले. असो. निवेदनकर्त्याने इथे येऊन त्यांची बाजू मांडली हे मला सभासद म्हणून खूपच छान आणि अतिशय महत्त्वाचे वाटले. त्यांनी इथे येऊन त्यांची बाजू मांडली नसती तर एकतर्फी चर्चा झाली असती मी मिपाकर असल्याचा सार्थ अभिमान वाटला ! (फक्त माझे वैयक्तिक मत असे की निवेदनकर्त्याने त्यांची बाजू मांडताना असा फणकाला दाखवायला नको होता. आणि मिपा साइटवर परत कधी येणार नाही असा विचार व्यक्त करायला नको होता ! अर्थात हे माझे वैयक्तिक मत आहे) त्यामुळे एडमिनला नम्र विनंती एक रुपया हा धागा कृपया डिलीट करू नये ! निवेदनकर्त्याने देखील मिपा सोडून जाण्याची भाषा करू नये, उलट या क्षेत्रात मिपाद्वारे कसा सहभाग आणखी वाढवता येईल हे बघावे ही नम्र विनंती ! अशा उपक्रमात मिपाकरांचा सहभाग आणि सल्ला मिळाला तर निवेदनकर्त्याचा उपक्रम आणखी मोठा होईल आणि आणखी मोठ्या प्रमाणात यशस्वी होईल असे वाटते. उपक्रमास मनापासून हार्दिक शुभेच्छा !

अमरेंद्र बाहुबली Tue, 11/21/2023 - 22:41
त्यामुळे एडमिनला नम्र विनंती एक रुपया हा धागा कृपया डिलीट करू नये ! एडमीनना एक रूपया देऊन धागा डिलीट करू नये अशी विनंती करताय?? एक रूपया फक्त?

टर्मीनेटर गुरुवार, 11/16/2023 - 23:01
अ‍ॅड्मिन, कृपया हे निवेदन डिलीट करावे ही विनंती
निवेदनच नाही तर हा मिपाच्या धोरणात न बसणारा जाहिरातपर धागाच डिलीट करावा ही मी अ‍ॅडमीनला विनंती करतो!

सर टोबी Fri, 11/17/2023 - 10:57
बिरुटे सर आणि गवि या धाग्यावर उपस्थित असतांना धागाच डिलिट करावा ही सुचना आगाऊपणाची आणि खासकरून महिला सदस्याचा उपमर्द करणारी वाटते.

टर्मीनेटर Fri, 11/17/2023 - 12:10
धागाच डिलिट करावा ही सुचना आगाऊपणाची आणि खासकरून महिला सदस्याचा उपमर्द करणारी वाटते.
Lol... निवेदन डिलिट करावे अशी विनंती खुद्द त्या महिला सदस्यानेच केली आहे. तरीही त्या विनंतीला दुजोरा देत मी केलेली विनंती आपल्याला 'आगाऊपणाची' सुचना आणि 'महिला सदस्याचा उपमर्द करणारी' वगैरे वाटली असल्यास वैचारिक स्वातंत्र्याचा पुरस्कर्ता/समर्थक असल्याने मला त्यातही काही गैर वाटले नाही 😀

नठ्यारा Fri, 11/17/2023 - 13:35
अवांतर : एक व्याकरणीय शंका आहे. एखाद्या स्त्रीचा वा सदस्यानामाचा उपमर्द कसाकाय होऊ शकतो? तिची उपस्त्री अथवा उप + औरत = उपावरत होईल ना? -नाठाळ नठ्या

सर टोबी Fri, 11/17/2023 - 14:23
सहसा ज्यांना माझा प्रतिसाद पटत नाही त्यांना काही समजावण्याच्या अथवा पटवून देण्याच्या फंदात मी पडत नाही. आपापल्या भूमिकेवर ठाम असण्यात काही गैर नसते. पण इथे संपादक मंडळ हि नियामक जबाबदारी आहे कि प्रशासकीय जबाबदारी आहे हा समजुतीचा प्रश्न निर्माण झाल्याचे दिसते. माझ्या मते संपादन करणे नि नियामक जबाबदारी आहे आणि सदस्य एखादा धागा अथवा प्रतिसाद 'नियमबाह्य' आहे कि नाही ते तपासण्याची विनंती करू शकतात. इथे अमुक एक गोष्ट नियमात बसत नाही असा निर्देश दिल्याबद्दल झाला प्रकार आगाऊपणाचा आहे असे मी म्हटले. तसेच धागा काढून टाका असे सांगण्यामध्ये कुणाचा तरी सन्मान तर नक्कीच नसतो त्यामुळे संबंधित प्रतिसाद चांगला नाही असे समजण्यात अडचण नसावी. धोरणं हे सर्वसाधारण निर्देशक असतात आणि चालू परिस्थिती कधी कधी धोरणांच्या सीमांचा आपण पुनर्विचार करावा याची आपल्याला जाणीव करून देत असते. त्यामुळे अव्यावसायिक आणि साहित्याशी संबंधित एखाद्या कामाला आपण जाहिरात म्हणणार आहोत का हेही यानिमित्ताने ठरविले जावे.

अमरेंद्र बाहुबली Tue, 11/21/2023 - 22:51
मला आधी ११०० वाचून वाटलं होतं की चुकून एक शून्य द्यायचा राहीला असावा. पण खाली विनीता मानेंचं स्टेटमेंट पाहून कळालं की ११०० च आहेत. पुरस्काराची रक्कम फारच तोकडी आहे. वडीलांसाठी नी आपल्या मावशीसाठी फक्त ११०० रूपयांचं बक्षीस ठेवावं हे काही पटलं नाही. कुणी खरंच कादंबरी पाठवेल का ही देखील शंका आहे. किंवा २२०० रूपयांत आठ दहा हजारांच्या कथा कादंबर्या जमा कराव्यात नी वाचाव्यात अशी आयड्या वापरली गेली असावी का? असेही वाटतेय. असो. माझी ना कथा प्रसिध्द झालीय ना कादंबरी. माझ्या नशीबात २२०० रूपयांचं भरघोस बक्षीस नाही. :( - अमरेंद्र बाहुबली (फाॅरेन रिटर्न)

विजुभाऊ गुरुवार, 11/23/2023 - 11:21
एका गृहस्थानी दिवाळी अंक स्पर्धा जाहीर केली होती ( मी मुद्दामच नाव घेत नाहिय्ये) त्यानी दहा हजार रुपये ( पाच, तीन आणि दोन हजार ) रोख आणि मानपत्र असे पुरस्कार जाहीर केले. त्यांच्या कडे स्पर्धे साठी असे दोनशे पंधरा दिवाळी अंक आले. यात अनेक मान्यवर दिवाळी अंक देखील होते. एकूण छापील रक्कम पाहिली तर वीस हजाराच्या वर त्या दिवाळी अंकांची किम्मत जात होती ( तो वेगळा मुद्दा आहे) स्पर्धेचे निकाल जाहीर झाले. ते व्हॅट्स अ‍ॅप वर आले. ज्या दिवाळी अंकाना बक्षीसे मिळाली ती ( वडाचा कोंड जिल्हा रत्नागिरी , नंदूरबार आणि भिवडी ( वणी चंद्रपूर ) या गावांतून प्रकाशीत ( ?) झालेले होते अंकांची नावे कधी ऐकिवाताली नव्हती . ज्याना मानपत्र पुरस्कार मिळाले ती नावे ऐकण्यातली होती. पण अशा रितीने त्या गृहस्थांस दोनशे पंधरा दिवाळी अंक किरकोळ पैसे ( मानपत्र छापण्याचे ) खर्चून घरपोच वाचावयास मिळाले. तसेच त्या नंतर त्यानी दिवाळी अंकाची लायब्ररी देखील सुरू केली होती ( ही कल्पना वाटली तरी ती प्रत्यक्षात आलेली आहे )

चौथा कोनाडा Tue, 01/23/2024 - 17:24
राज्यस्तरीय साहित्य पुरस्कारासाठी आवाहन..... ------------------------------------------------------ राज्यस्तरीय साहित्य पुरस्कारासाठी लेखक व प्रकाशक यांचेकडून पुस्तके मागवणेत येत आहेत. कादंबरी, कथासंग्रह व बालसाहित्य या तीन साहित्य प्रकारांना हे पुरस्कार दिले जाणार आहेत. राज्यस्तरीय उत्कृष्ट कादंबरी पुरस्कार 1) सदाशिव धों. जठार यांचे स्मरणार्थ (₹ 2001, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 2) आकुबाई स. जठार यांचे स्मरणार्थ (₹ 1501, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 3) दोन विशेष पुरस्कार (शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) राज्यस्तरीय उत्कृष्ट कथासंग्रह पुरस्कार 1) यशवंत आ. इंदुलकर यांचे स्मरणार्थ (₹ 2001, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 2) सरस्वती य. इंदुलकर यांचे स्मरणार्थ (₹ 1501, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 3) दोन विशेष पुरस्कार (शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) राज्यस्तरीय उत्कृष्ट बालसाहित्य पुरस्कार 1) दत्तात्रय स. जठार यांचे स्मरणार्थ (₹ 1001, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 2) तातोबा द. पोवार यांचे स्मरणार्थ (₹ 1001, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 3) आकुबाई स. जठार यांचे स्मरणार्थ (₹ 1001, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 4) तीन विशेष पुरस्कार (शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) ------------------------------------------------------ * पुरस्कार वितरण * 20/5/2024 इ. रोजी होईल. ------------------------------------------------------ लेखक, प्रकाशक यांनी 1 जानेवारी 2023 ते 31 डिसेंबर 2023 या कालावधीत प्रकाशित झालेल्या पुस्तकांच्या दोन प्रती व लेखकाचा अल्पपरिचय दि. 15 फेब्रुवारी 2024 पर्यंत पोहोचतील अशा रितीने खालील पत्यावर पाठवाव्यात. अधिक माहितीसाठी संपर्क लेखक - बा. स. जठार 98 50 39 39 96 94 20 43 62 56 ------------------------------------------------------ पुस्तके पाठवणेचा पत्ता सौ. रंजना बा. जठार विद्यासागर निवास, शिंदेवाडी रोड, गारगोटी, ता. भुदरगड, जि. कोल्हापूर - 416209 ------------------------------------------------------ (कृपया सदर आवाहन इतर ग्रुपवर प्रसिद्ध करावे.)

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे गुरुवार, 11/16/2023 - 16:46
'सुचेतस आर्टस'चं लेखकांना प्रोत्साहन मिळावं याबातीतचं धोरण उत्तमच आहे , पण पुरस्काराची रक्कम फारच तोकडी आणि लेखकांचीही प्रतिष्ठा घालवणारी आहे असे वाटले. अर्थात ज्यांना कोणत्याही परिस्थितीत पुरस्कार मिळाले पाहिजेच् नाव मिळाले पाहिजेत असे वाटते असे लेखक आपली पुस्तके पाठवतीलही पण खरंच लेखकाचा सन्मानच करायचा तर पुरस्काराची रक्कम वाढवली पाहिजे असे वाटले. सर्वच चांगली पुस्तके मान्यवर प्रकाशन संस्था प्रकाशित करतातच असे काही म्हणता येत नाही. काहींना पुस्तकासाठी स्वत:च फार मोठा खर्च कारावा लागतो. भाग्य उजळलेच एखाद्या लेखकाचं तर, तो पुरस्कार किमान सन्मानजन्य असला पाहिजे. लेखकांचा अपमान करणारा तरी किमान नसावा असे माझे स्पष्ट मत आहे. -दिलीप बिरुटे

टर्मीनेटर गुरुवार, 11/16/2023 - 17:57
तो पुरस्कार किमान सन्मानजन्य असला पाहिजे. लेखकांचा अपमान करणारा तरी किमान नसावा असे माझे स्पष्ट मत आहे.
प्रतिसादातील ह्या वाक्याशीच नाही तर प्रत्येक शब्दाशी सहमत आहे! पुरस्काराची रक्कम नगण्य आहे तेही एकवेळ ठिक पण ज्यांच्या नावे हे पुरस्कार दिले जाणार आहेत ते 'कै. सर्जेराव माने' आणि 'कै. इंदुमती कोकाटे पाटील (बाबी)' हि महान व्यक्तीमत्वे नक्की आहेत तरी कोण? साहित्य किंवा अन्य कुठ्ल्या क्षेत्रात त्यांनी काय भरिव कामगीरी केली आहे हे देखील स्पष्ट केले असते तर ह्या पुरस्काराला काही प्रतिष्ठा आहे कि नाही हे वाचकांना ठरवता आले असते, तसेच हे पुरस्कार आपल्याला मिळाल्यास आपली प्रतिष्ठा वाढेल असे लेखकांना वाटु शकले असते. गल्ली बोळात भरणाऱ्या 'अंडरआर्म बॉक्स क्रिकेट' सारख्या टुकार क्रिडा स्पर्धांनाही ५१०००, २१००० आणि ११००० अशी प्रथम, द्वितीय आणि तृतीय पारितोषिक देण्यासाठी आयोजकांना प्रसिद्धीलोलुप पुरस्कर्ते सापडण्यास अडचण येत नाही आणि इथे लेखकांनी ११०० रुपयांचा पुरस्कार आणि सन्मानपत्र मिळवण्यासाठी त्यांच्या 'प्रकाशित झालेल्या कथासंग्रह व कादंबरीच्या प्रत्येकी दोन प्रती व आपला अल्प परिचय खालील पत्त्यावर पाठवावे' वगैरे अपेक्षा ठेवणे हे फार विचित्र वाटत आहे. असो, वर तुम्ही म्हणाला आहात त्याप्रमाणे "ज्यांना कोणत्याही परिस्थितीत पुरस्कार मिळाले पाहिजेच् नाव मिळाले पाहिजेत असे वाटते असे लेखक आपली पुस्तके पाठवतीलही" असे लोक आपल्या प्रवेशिका पाठवतीलही!

गवि गुरुवार, 11/16/2023 - 18:48
आणि इथे लेखकांनी ११०० रुपयांचा पुरस्कार आणि सन्मानपत्र मिळवण्यासाठी त्यांच्या 'प्रकाशित झालेल्या कथासंग्रह व कादंबरीच्या प्रत्येकी दोन प्रती व आपला अल्प परिचय खालील पत्त्यावर पाठवावे' वगैरे अपेक्षा ठेवणे हे फार विचित्र वाटत आहे.
येथील प्रतिसाद वाचून रास्त वाटले. दोन प्रती समजा २००-२०० रूच्या असतील आणि DTDC किंवा ब्लू डार्टने पाठवल्यास दीडशे दोनशे धरले तर इथेच पाचशे. आणि पुरस्कार घेण्यास कोण्या एका गावाहून दुसऱ्या गावी प्रवास म्हणजे आणखी जास्त. त्यामुळे पुरस्कार रक्कम किंचित जास्त ठेवावी ही अपेक्षा रास्त वाटते.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे गुरुवार, 11/16/2023 - 17:36
पुरस्कारासाठीचे निकष दोन शब्द. कादंबरीतला वाचकास येणारा अनुभव, कथानक, पात्र, वातावरण, कथनपध्दती व भाषा आणि इतर काही घटकांचा विचार कादंबरीत असतो. कथा - कादंबरी समान असले तरी हे दोन्ही साहित्यप्रकार स्वतंत्र आहेत. कथा हा स्फूट साहित्यप्रकार आहे तर कांदबरी हा दीर्घ साहित्यप्रकार आहे. कथा व कादंबरी यांमधील फरक नुसता दीर्घतेचा, आकाराचा नसून प्रकाराचा आहे. कथेत रचनेचे, अनुभवाचे एककेद्रित्व असते तर कादंबरी ही अनेक केंद्री असते. कादंबरीत अनुभवांच्या अनेकविध घटक असतात, त्यांचा एकमेकांशी संबंध असतो कितीतरी गोष्टी वेगवेगळ्या असतांना एकाच निकषावर दोन्हीतल्या उत्तम प्रकाराची एकाच निकषावर निवड कशी होऊ शकते ? बाय दे वे, पुरस्कार देणारे आपण आहात तेव्हा त्याचे स्वरूप कसे असावे निकष कसे असावे ते आपणच ठरवाल तेही मान्य तो आपलाच अधिकार हेही मान्य. पण एका मिपाकराचा जो स्वभाव आहे त्याला जागावे लागते. आपण हर्ट झाला असाल तर दिलगिरी आहेच. आपणास दीपावलीच्या खुप खुप शुभेच्छा. -दिलीप बिरुटे

चौथा कोनाडा गुरुवार, 11/16/2023 - 18:18
निवेदनासाठी धन्यवाद ! पुरस्कार प्रक्रिया आणी पुरस्कारार्थी महोदयांना आगाऊ हार्दिक शुभेच्छा ! आपण नमुद केलेली व्यक्तिमत्वे कै. सर्जेराव माने आणि कै. इंदुमती कोकाटे पाटील (बाबी) यांच्या साहित्याचा आम्हा सामान्य वाचकांना परिचय नाही. तेव्हा यांच्या कार्किर्दीचा आणि साहित्याचा परिचय करुन दिल्यास खुपच समर्पक राहिल. पुनश्च आभार ! (अवांतर : वरिल महोदयांच्या साहित्यावर कुणी रसग्रहणात्मक अथवा विश्लेषणात्मक लिहिले असेल तर ते ही वाचायला आवडेल !)

विनिता००२ गुरुवार, 11/16/2023 - 22:34
मिसळपाव ही साहीत्याशी सबन्धित वेब साईट आहे असे वाटुन मी हे निवेदन इथे दिले होते.. पण जी मुक्ताफळे इथे उधळली गेली आहेत ते पहाता एखाद्या पुरस्काराची किंमत केवळ त्याच्या रकमेवरुन किंवा ज्यांच्या नावाने पुरस्कार दिले जात आहेत त्यावरुन ठरवावी ?? ते पण त्यांची काहीही माहीती नसतांना?? सर्जेराव माने माझे वडिल होते. त्यांना वाचनाची फार आवड होती. तसेच मला लिहीण्याची प्रेरणा जिच्याकडुन मिळाली ती माझी बाल विधवा मावशी बाबी होती. अर्थात त्यांच्यासाठी मला जे काही करता येत आहे ते मी करते आहे. पुरस्कार नक्कीच चान्गल्या लेखकाला मिळेल, ते पण नाव किंवा चेहरा पाहुन नाही तर साहीत्याचा दर्जा पाहुन...पैसे भरुन जे पुरस्कार मिळतात त्यातच तुम्हांला आनंद वाटतो आहे असे एकंदरीत दिसते आहे. तसेच दारोदार देणग्यांची भीक मागुन दिले जाणारे पुरस्कार तुम्हांला भुषण वाटत असतील कदाचित....मला नाही..जी रक्कम दिली जाणार आहे ती माझा कष्टाच्या कमाईतुन दिली जाणार आहे. माझ्या आणि एका चान्गल्या लेखकासाठी दर्जा पहुन मिळालेला पुरस्कार नक्कीच गौरवास्पद असेल. बाकी तुमच्या कुठल्याही अर्थहीन कमेंट्ना उत्तर द्यायची मला गरज वाटत नाही.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Fri, 11/17/2023 - 09:57
आम्ही म्हणजे मी आणि काही मिपाकरांनी लेखकांच्या बाजूने लिहिले आणि काही अपेक्षा व्यक्त केल्या त्यामुळे ती जरी 'मुक्ताफळे' असली तरी त्यावरुन नाराज होऊ नका. आपल्या संस्थेचा व्याप मोठा असेल असे वाटल्यामुळे ती रक्कम मोठी असली पाहिजे, अशी एक अपेक्षा होती कदाचित ती चुकही असू शकते. उलट आपण ज्यांचे स्मरण व्हावे म्हणून 'अकराशे' रुपये ठेवत आहात त्या व्यक्ती आपल्यासाठी सर्वोच्च आहे, ते कळल्यामुळे तर आता खरंच ती रक्कम कमी वाटली आहे, ही रक्कम अजून काही काळ वाट पाहून अधिक करता आलीही असती, करताही येईल. रक्कम महत्वाची नसली तरी 'सन्मान' हा दोन्ही बाजूंनी 'मोठा' वाटला पाहिजे. आपल्या सर्वांचेच पैसे मेहनतीचे असतात. बाकी, कधी कधी देणग्याही महत्वाच्याच असतात. देणग्यांमुळे पुरस्काराची रक्कम वाढणार असेल आणि कोणी देणगी देणार असाल तर, तर देणगी नक्की घ्या असे एक वाचक म्हणून सुचवतो. भले आपण त्याला 'भिक' म्हणत असला तरी सार्वजनिक उपक्रमात आणि असे साहित्यिक उपक्रम यशस्वी व्हावे यासाठी अशी मदत लागतच असते त्यामुळे आपली भाषा योग्य वाटत नसली तरी आपल्या मताबद्दल आदर आहे. अर्थहीन कमेंट्सना आपण उत्तरे देऊ नका. पण मी आणि इतर वाचकांनी मांडलेली मतं इतकीही गैर नाहीत, तेव्हा करता आला तर सकारात्मक विचार करा किंवा सोडून द्या. रागावू नका. इतकीच नम्र विनंती. -दिलीप बिरुटे

गवि Fri, 11/17/2023 - 10:14
शब्दा शब्दाशी सहमत. काही सूचना सकारात्मक घेतल्याने लेखकांसाठी हा पुरस्कार अनुभव अधिक आनंददायक करण्याची संधी अशा वेळी मिळून जाते. तसे न करता दुखावून निघून जाणे आणि त्या सल्ल्यांचे मूल्य गमावणे असे करू नये अशी विनंती. बाकी नकळत काही दुखावले गेले असल्यास दिलगिरी आहेच. काही मोठ्या संस्था काहीही मानधन न देता केवळ मानद पुरस्कार किंवा व्याख्यान देण्यास निमंत्रित करतात. तिथे बोलावले हाच सन्मान असतो. पण हे एखाद्या संस्थेच्या सुरुवातीच्या काळात सहसा नसते. अनेक दशके आपला ठसा निर्माण करून हे शक्य होते (उदा रोटरी किंवा तत्सम). अशा प्रकारच्या संस्थेइतकी तुमची संस्थाही भविष्यात नावारूपास येवो अशी सदिच्छा.

विनिता००२ Sun, 11/19/2023 - 18:16
डॉक्टर, तुमच्याबद्दल आदर आहे, म्हणून उत्तर देते आहे. हे ह्या उपक्रमाचे पहिले वर्ष आहे, यात अजुन सुधारणा नक्कीच होईल. आत्ता इतर सदस्यांचे जे प्रतिसाद आले आहेत, तो विचार आधीच्या प्रतिसादा आधी केला असता तर मला जो त्रास झाला तो झाला नसता. सजेशन मी नक्कीच स्वागतार्ह मानते, पण ते सांगण्याची एक पध्दत असते. दुसर्यांच्या भावनांचा अपमान करुन, त्यांना कष्टी करुन, तुम्ही अपेक्षा कराल तर ते होणार नाही. जाहीर केलेली रक्कम माझ्या दृष्टीने रास्त आहे. ऋण काढुन सण करायचा नाही हे मी वडिलांकडुनच शिकले आहे. मला जेवढे झेपेल तेवढेच ओझे मी उचलते. त्याचा भार होउ नये.. नाहीतर त्यातली मजा, आनंद निघुन जातो. बाकी पुरस्कार जाहीर करुन, मग सभासद फी मागणे, एक रक्कम जाहीर करुन कमी रक्कम पाकीटात देणे असले प्रकार माझ्या संस्थेत होणार नाहीत. देणग्यांचे म्हणाल तर त्यासाठी संस्थांनी लोकांचे उंबरे झिजवलेले मी पाहीले आहे, पाहते आहे. वर्षात एकदा मिळणार्‍या काही नोटांच्या बदल्यात आयुष्यभराची मिधेंगिरी घ्यावी लागते. पिंपरी चिंचवड मधील सर्व संस्थांचे कामकाज मी पाहीलेले आहे. मला ते जमणार नाही. आपल्या साहीत्याला कुठल्याही वशिल्या शिवाय पुरस्कार मिळतो याचा आनंद एक मनस्वी लेखकच समजु शकतो. त्याचा आनंद मला अनुभवायचा आहे. बरेच चांगले लेखक ह्या उपक्रमाची दखल घेत आहेत याचा आनंद आहे. मागिल दोन वर्शात मी बर्यापैकी कामे सुरु केली आहेत. आमचा दर्जा आणि कामाची पध्दत याची पोचपावती मला मिळते आहे.

नठ्यारा Mon, 11/20/2023 - 14:03
विनिता००२, बिनपैशांचा म्हणजे मानद स्वरूपाचा पुरस्कार देता येईल काय? पैसे म्हंटले की काही अपेक्षा जागृत होतात. हे मी काय लिहिलंय ते मला नेमकं समजावून सांगता येत नाही. पण कोणाला तरी हे समजेल असं मला वाटतं. मी या क्षेत्रातला तत्ज्ञ नाही. मला साहित्य आणि पुरस्कार वगैरे विषयांत अजिबात गती नाही. मी कुठलीही संस्था चालवलेली नाही. मी सर्वार्थाने तृतीयपक्षी बघ्या आहे. पैसे म्हंटल्यावर अपेक्षा जागृत होणे हे अशाच एका बघेपणाचं लक्षण आहे. -नाठाळ नठ्या

रामचंद्र Sun, 11/19/2023 - 21:34
या पुरस्कारासाठी फक्त कामगार/नोकरी करणाऱ्या महिला/अविकसित ग्रामीण भागातील/प्रथमच प्रकाशित इ. अशांपैकीच साहित्यिकांच्या साहित्यातूनच निवड करून पुरस्कार जाहीर केला तर बक्षिसाची रक्कम अल्प असूनही किमान प्रसिद्धी मिळून त्यांच्या पुढील साहित्यप्रवासाला कौतुकाचे दोन शब्द लाभल्यासारखं तरी साध्य होईल असे वाटते. इंटरनेट, फेसबुकमुळे प्रसिद्धी अप्राप्य राहिली नसली तरी मिपासारख्या संकेतस्थळांवरून जाणकार वाचकांपर्यंत पोहोचता येईल हा लाभ काही कमी नाही. आणि खरोखरच चांगली निवड असेल तर आपल्या उपक्रमाचीही योग्य दखल नक्कीच घेतली जाईल.

चौथा कोनाडा Mon, 11/20/2023 - 15:14
इंटरनेट, फेसबुकमुळे प्रसिद्धी अप्राप्य राहिली नसली तरी मिपासारख्या संकेतस्थळांवरून जाणकार वाचकांपर्यंत पोहोचता येईल हा लाभ काही कमी नाही.
कल्पना स्वागतार्ह, पण पुस्तक व्यवहार हा सध्या छापील माध्यमांशी जास्त संबंधीत आहे. अशी उदाहरणे आहेत की लेखक आधी मिपावर लिहितात आणि मग प्रकाशित (छापील माध्यमांद्वारे) करतात. मिपासारख्या संकेतस्थळांवरून वाचकांपर्यंत पोहोचण्यासाठी या स्पर्धेचा वापर कितपत करतील ही शंका वाटते.

रामचंद्र Wed, 11/22/2023 - 23:11
पुस्तक व्यवहार हा सध्या छापील माध्यमांशी जास्त संबंधित आहे... खरं आहे. याबाबत मिपाकरांकडून काही उपयुक्त आणि अभिनव कल्पना सुचवल्या जातील अशी अपेक्षा. मागेही याच आयडीकडून मराठी साहित्य वाचनासाठी ऑडिओ संदर्भात काही विचारणा केली होती असं आठवतं. त्याबाबत मिपाचा किंवा अन्य कुठला कसा अनुभव होता, काही शिकायला मिळालं का, अशी माहिती इथं प्रसिद्ध केली तर तीही उद्बोधक असेल. कारण साहित्यसंबंधी वेगवेगळ्या उपक्रमांच्या बऱ्यावाईट अनुभवांवर इथं चर्चा होत असते.

चौथा कोनाडा गुरुवार, 11/23/2023 - 12:49
मराठी साहित्य वाचनासाठी ऑडिओ संदर्भात काही विचारणा केली होती असं आठवतं. त्याबाबत मिपाचा किंवा अन्य कुठला कसा अनुभव होता, काही शिकायला मिळालं का, अशी माहिती इथं प्रसिद्ध केली तर तीही उद्बोधक असेल.
अतिशय छान सुचवणी +१ अश्या माहितीचे हार्दिक स्वागत !

चौथा कोनाडा Fri, 11/17/2023 - 13:14
अ‍ॅड्मिन, कृपया हे निवेदन अजिबात डिलीट करू नये ही कळकळीची विनंती ! मिपा हे मराठी मनं व्यक्त होण्यासाठीचं खुलं व्यासपीठ आहे. इथं वेळोवेळी विविध विषयांवर वैचारिक अभिसरण होत असतं ! प्रस्तुत निवेदन काही सभासदांना खटकलं ! त्यांनी मांडलेले मुद्दे रास्त वाटले, निवेदनकर्त्याने त्यांची बाजू मांडली. तीही प्रांजळ वाटली आपल्या सहस्वासातील सहवासातील साहित्य प्रेमींच्या नावे असा पुरस्कार देणे हे खरंच कौतुकास्पद आहे त्याबद्दल त्या अभिनंदनस पात्र आहेत ! किंबहुना हा आदर्श आपण डोळ्यांसमोर ठेवून असे उपक्रम आयोजित करू शकतो किंवा अशा उपक्रमात सहभागी होऊ शकतो ! त्यांची बाजू मारताना त्या पुरस्कारांची व्यवहार्य बाजूचा फारसा विचार केलेला दिसत नाहीये असे जाणवले, आणि तेच मुद्दे सभासदांनी मांडले. असो. निवेदनकर्त्याने इथे येऊन त्यांची बाजू मांडली हे मला सभासद म्हणून खूपच छान आणि अतिशय महत्त्वाचे वाटले. त्यांनी इथे येऊन त्यांची बाजू मांडली नसती तर एकतर्फी चर्चा झाली असती मी मिपाकर असल्याचा सार्थ अभिमान वाटला ! (फक्त माझे वैयक्तिक मत असे की निवेदनकर्त्याने त्यांची बाजू मांडताना असा फणकाला दाखवायला नको होता. आणि मिपा साइटवर परत कधी येणार नाही असा विचार व्यक्त करायला नको होता ! अर्थात हे माझे वैयक्तिक मत आहे) त्यामुळे एडमिनला नम्र विनंती एक रुपया हा धागा कृपया डिलीट करू नये ! निवेदनकर्त्याने देखील मिपा सोडून जाण्याची भाषा करू नये, उलट या क्षेत्रात मिपाद्वारे कसा सहभाग आणखी वाढवता येईल हे बघावे ही नम्र विनंती ! अशा उपक्रमात मिपाकरांचा सहभाग आणि सल्ला मिळाला तर निवेदनकर्त्याचा उपक्रम आणखी मोठा होईल आणि आणखी मोठ्या प्रमाणात यशस्वी होईल असे वाटते. उपक्रमास मनापासून हार्दिक शुभेच्छा !

अमरेंद्र बाहुबली Tue, 11/21/2023 - 22:41
त्यामुळे एडमिनला नम्र विनंती एक रुपया हा धागा कृपया डिलीट करू नये ! एडमीनना एक रूपया देऊन धागा डिलीट करू नये अशी विनंती करताय?? एक रूपया फक्त?

टर्मीनेटर गुरुवार, 11/16/2023 - 23:01
अ‍ॅड्मिन, कृपया हे निवेदन डिलीट करावे ही विनंती
निवेदनच नाही तर हा मिपाच्या धोरणात न बसणारा जाहिरातपर धागाच डिलीट करावा ही मी अ‍ॅडमीनला विनंती करतो!

सर टोबी Fri, 11/17/2023 - 10:57
बिरुटे सर आणि गवि या धाग्यावर उपस्थित असतांना धागाच डिलिट करावा ही सुचना आगाऊपणाची आणि खासकरून महिला सदस्याचा उपमर्द करणारी वाटते.

टर्मीनेटर Fri, 11/17/2023 - 12:10
धागाच डिलिट करावा ही सुचना आगाऊपणाची आणि खासकरून महिला सदस्याचा उपमर्द करणारी वाटते.
Lol... निवेदन डिलिट करावे अशी विनंती खुद्द त्या महिला सदस्यानेच केली आहे. तरीही त्या विनंतीला दुजोरा देत मी केलेली विनंती आपल्याला 'आगाऊपणाची' सुचना आणि 'महिला सदस्याचा उपमर्द करणारी' वगैरे वाटली असल्यास वैचारिक स्वातंत्र्याचा पुरस्कर्ता/समर्थक असल्याने मला त्यातही काही गैर वाटले नाही 😀

नठ्यारा Fri, 11/17/2023 - 13:35
अवांतर : एक व्याकरणीय शंका आहे. एखाद्या स्त्रीचा वा सदस्यानामाचा उपमर्द कसाकाय होऊ शकतो? तिची उपस्त्री अथवा उप + औरत = उपावरत होईल ना? -नाठाळ नठ्या

सर टोबी Fri, 11/17/2023 - 14:23
सहसा ज्यांना माझा प्रतिसाद पटत नाही त्यांना काही समजावण्याच्या अथवा पटवून देण्याच्या फंदात मी पडत नाही. आपापल्या भूमिकेवर ठाम असण्यात काही गैर नसते. पण इथे संपादक मंडळ हि नियामक जबाबदारी आहे कि प्रशासकीय जबाबदारी आहे हा समजुतीचा प्रश्न निर्माण झाल्याचे दिसते. माझ्या मते संपादन करणे नि नियामक जबाबदारी आहे आणि सदस्य एखादा धागा अथवा प्रतिसाद 'नियमबाह्य' आहे कि नाही ते तपासण्याची विनंती करू शकतात. इथे अमुक एक गोष्ट नियमात बसत नाही असा निर्देश दिल्याबद्दल झाला प्रकार आगाऊपणाचा आहे असे मी म्हटले. तसेच धागा काढून टाका असे सांगण्यामध्ये कुणाचा तरी सन्मान तर नक्कीच नसतो त्यामुळे संबंधित प्रतिसाद चांगला नाही असे समजण्यात अडचण नसावी. धोरणं हे सर्वसाधारण निर्देशक असतात आणि चालू परिस्थिती कधी कधी धोरणांच्या सीमांचा आपण पुनर्विचार करावा याची आपल्याला जाणीव करून देत असते. त्यामुळे अव्यावसायिक आणि साहित्याशी संबंधित एखाद्या कामाला आपण जाहिरात म्हणणार आहोत का हेही यानिमित्ताने ठरविले जावे.

अमरेंद्र बाहुबली Tue, 11/21/2023 - 22:51
मला आधी ११०० वाचून वाटलं होतं की चुकून एक शून्य द्यायचा राहीला असावा. पण खाली विनीता मानेंचं स्टेटमेंट पाहून कळालं की ११०० च आहेत. पुरस्काराची रक्कम फारच तोकडी आहे. वडीलांसाठी नी आपल्या मावशीसाठी फक्त ११०० रूपयांचं बक्षीस ठेवावं हे काही पटलं नाही. कुणी खरंच कादंबरी पाठवेल का ही देखील शंका आहे. किंवा २२०० रूपयांत आठ दहा हजारांच्या कथा कादंबर्या जमा कराव्यात नी वाचाव्यात अशी आयड्या वापरली गेली असावी का? असेही वाटतेय. असो. माझी ना कथा प्रसिध्द झालीय ना कादंबरी. माझ्या नशीबात २२०० रूपयांचं भरघोस बक्षीस नाही. :( - अमरेंद्र बाहुबली (फाॅरेन रिटर्न)

विजुभाऊ गुरुवार, 11/23/2023 - 11:21
एका गृहस्थानी दिवाळी अंक स्पर्धा जाहीर केली होती ( मी मुद्दामच नाव घेत नाहिय्ये) त्यानी दहा हजार रुपये ( पाच, तीन आणि दोन हजार ) रोख आणि मानपत्र असे पुरस्कार जाहीर केले. त्यांच्या कडे स्पर्धे साठी असे दोनशे पंधरा दिवाळी अंक आले. यात अनेक मान्यवर दिवाळी अंक देखील होते. एकूण छापील रक्कम पाहिली तर वीस हजाराच्या वर त्या दिवाळी अंकांची किम्मत जात होती ( तो वेगळा मुद्दा आहे) स्पर्धेचे निकाल जाहीर झाले. ते व्हॅट्स अ‍ॅप वर आले. ज्या दिवाळी अंकाना बक्षीसे मिळाली ती ( वडाचा कोंड जिल्हा रत्नागिरी , नंदूरबार आणि भिवडी ( वणी चंद्रपूर ) या गावांतून प्रकाशीत ( ?) झालेले होते अंकांची नावे कधी ऐकिवाताली नव्हती . ज्याना मानपत्र पुरस्कार मिळाले ती नावे ऐकण्यातली होती. पण अशा रितीने त्या गृहस्थांस दोनशे पंधरा दिवाळी अंक किरकोळ पैसे ( मानपत्र छापण्याचे ) खर्चून घरपोच वाचावयास मिळाले. तसेच त्या नंतर त्यानी दिवाळी अंकाची लायब्ररी देखील सुरू केली होती ( ही कल्पना वाटली तरी ती प्रत्यक्षात आलेली आहे )

चौथा कोनाडा Tue, 01/23/2024 - 17:24
राज्यस्तरीय साहित्य पुरस्कारासाठी आवाहन..... ------------------------------------------------------ राज्यस्तरीय साहित्य पुरस्कारासाठी लेखक व प्रकाशक यांचेकडून पुस्तके मागवणेत येत आहेत. कादंबरी, कथासंग्रह व बालसाहित्य या तीन साहित्य प्रकारांना हे पुरस्कार दिले जाणार आहेत. राज्यस्तरीय उत्कृष्ट कादंबरी पुरस्कार 1) सदाशिव धों. जठार यांचे स्मरणार्थ (₹ 2001, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 2) आकुबाई स. जठार यांचे स्मरणार्थ (₹ 1501, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 3) दोन विशेष पुरस्कार (शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) राज्यस्तरीय उत्कृष्ट कथासंग्रह पुरस्कार 1) यशवंत आ. इंदुलकर यांचे स्मरणार्थ (₹ 2001, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 2) सरस्वती य. इंदुलकर यांचे स्मरणार्थ (₹ 1501, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 3) दोन विशेष पुरस्कार (शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) राज्यस्तरीय उत्कृष्ट बालसाहित्य पुरस्कार 1) दत्तात्रय स. जठार यांचे स्मरणार्थ (₹ 1001, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 2) तातोबा द. पोवार यांचे स्मरणार्थ (₹ 1001, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 3) आकुबाई स. जठार यांचे स्मरणार्थ (₹ 1001, शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) 4) तीन विशेष पुरस्कार (शाल, श्रीफळ, सन्मानचिन्ह) ------------------------------------------------------ * पुरस्कार वितरण * 20/5/2024 इ. रोजी होईल. ------------------------------------------------------ लेखक, प्रकाशक यांनी 1 जानेवारी 2023 ते 31 डिसेंबर 2023 या कालावधीत प्रकाशित झालेल्या पुस्तकांच्या दोन प्रती व लेखकाचा अल्पपरिचय दि. 15 फेब्रुवारी 2024 पर्यंत पोहोचतील अशा रितीने खालील पत्यावर पाठवाव्यात. अधिक माहितीसाठी संपर्क लेखक - बा. स. जठार 98 50 39 39 96 94 20 43 62 56 ------------------------------------------------------ पुस्तके पाठवणेचा पत्ता सौ. रंजना बा. जठार विद्यासागर निवास, शिंदेवाडी रोड, गारगोटी, ता. भुदरगड, जि. कोल्हापूर - 416209 ------------------------------------------------------ (कृपया सदर आवाहन इतर ग्रुपवर प्रसिद्ध करावे.)
लेखनविषय:
साहित्यिक
लेखनप्रकार
माहिती
सस्नेह नमस्कार, 'सुचेतस आर्टस' ही अभिवाचन, ऑडिओबुक्स, भाषांतर यामधे काम करणारी संस्था आहे. महाराष्ट्रातील उत्कृष्ट कथासंग्रह / कादंबरी ह्या साहित्यकृतीचा गौरव करावा आणि मराठी साहीत्यिकांना प्रोत्साहन द्यावे या उद्देशाने ‘सुचेतस आर्ट्स’ ने खालील पुरस्कार देण्याचे योजिले आहे. १. कै. सर्जेराव माने स्मृती कादंबरी पुरस्कार २. कै.

हे वाचा: बगळा

अनुस्वार ·

चौथा कोनाडा Wed, 09/27/2023 - 22:08
खूप सुंदर पुस्तक परिचय !
बहुतांश कादंबरी उदगीरच्या (जि. लातूर) च्या बोलीत आहे. निवेदकानुसार ती कधी प्रमाणभाषा ते बोली भाषा अशा कलाने बदलत राहते.
व्वा, स्थानिक भाषेची मेजवानी ! शिल्लक : खुप छान लिहिलीय ! अवांतर : चित्र दिसत नाहीय ! त्यामुळे चुकचुकल्या सारखे झाले. कृपया शेअरिंग तपासून पहा !

चौथा कोनाडा Wed, 09/27/2023 - 22:08
खूप सुंदर पुस्तक परिचय !
बहुतांश कादंबरी उदगीरच्या (जि. लातूर) च्या बोलीत आहे. निवेदकानुसार ती कधी प्रमाणभाषा ते बोली भाषा अशा कलाने बदलत राहते.
व्वा, स्थानिक भाषेची मेजवानी ! शिल्लक : खुप छान लिहिलीय ! अवांतर : चित्र दिसत नाहीय ! त्यामुळे चुकचुकल्या सारखे झाले. कृपया शेअरिंग तपासून पहा !
लेखनविषय:
वाङ्मय
कथा
साहित्यिक
समाज
लेखनप्रकार
आस्वाद
समीक्षा
शिफारस
Bagla कटाक्ष- लेखक: प्रसाद कुमठेकर प्रकाशन: पार पब्लिकेशन्स पहिली आवृत्ती: २०१६ पृष्ठे: १५८ किंमत: ₹३०० ओळख- चिंतामणप्रसाद पुरुषोत्तम सरदेशमुख, पाचवी 'क'.

"ती धावत आली आणि गच्च मिठी मारून मुका घेतला" - मराठीच्या एका भावी प्रोफेसरची कहाणी.

चित्रगुप्त ·

अनिल हटेला Fri, 09/01/2023 - 18:47
फक्कड जमलये.. शेवट येइस्तो विसरलो होतो की नेमका हा धागा कुठल्या विषयावर होता ? पूर्न एका दमात हा लेख वाचुन झाला, आवर्‍जुन प्रतिसाद देणे आले.. धन्यु...

शशिकांत ओक Fri, 09/01/2023 - 21:55
६०, ७० दशकातील गाण्याचा गोफ, जागतिक कीर्तीच्या चित्रकारीचे रसरशीत दर्शन, डेंकालीच्या जंगलातील टारझन प्रमाणे स्वैर वैचारिक विचरण, शेवटी रहस्याची फोडणी, झणझणीत मिसळपावची रंगत वाढवणारे धागे कसे काढावेत ते चित्रिगुप्तांकडून शिकावे!

चित्रगुप्त Mon, 09/04/2023 - 05:05
@ शशिकांत ओक- लई मंजे लईच तारीफ करता ब्वॉ तुम्ही (यावरून लगेच 'तारीफ करूं क्या उसकी, जिसने तुन्हे बनाया हे गाणं सुचलं आणि त्यावरून मग.... ) 'टारझन प्रमाणे स्वैर वैचारिक विचरण' हे खासच. .

कंजूस Sat, 09/02/2023 - 05:05
फारच ओघवतं झालं आहे मराठीचा अध्यापक होऊ घातलेल्या शाळकरी मुलाचे लेखन. त्या काळात आवडली,आठवली असे शब्द बोलले जात होते - 'क्रश' वगैरे दहा वर्षांपूर्वी वाढलं. म्हणजे लेखनातून काल दिसतो तो असा. कीबोर्ड वगैरे हार्डवेअर न वापरता टाकाने लिहीत आहात असं वाटून गेलं.

चित्रगुप्त Sat, 09/02/2023 - 08:05
कीबोर्ड वगैरे हार्डवेअर न वापरता टाकाने लिहीत आहात असं वाटून गेलं.
बरोबर ओळखलेत. आधी कागदावरच लिहीले होते.

चित्रगुप्त Sat, 09/02/2023 - 08:02
काल रात्री दीड वाजता अचानक जाग आली, आणि कसे कुणास ठाऊक, "ती धावत आली आणि गच्च मिठी मारली" असे शब्द जणू कुणी कानत बोलत आहे, असा भास झाला. अश्या परिस्थितीत कविता सुचते हे अनुभवाने माहीत असल्याने लगेच उठून कागदावर ते लिहीले, तर लगेच पुढल्या ओळी सुचत गेल्या आणि झरझर लिहीत गेलो. 'चष्मावाली बहीण' हे कदाचित झोपण्यापूर्वी 'महाराष्ट्राची हास्यजत्रा' यूट्यूबवर बघत होतो, त्यात रसिका वेंगुर्लेकरची चष्मा घातलेल्या मुलीची भूमिका होती, त्यावरून आले असावे. -- पन्नास-साठच्या दशकातली हिंदी गाणी तर सतत मना पिंगा घालतच असतात (आणि ऐकत- बघतही असल्यामुळे, आता सॅक्सोफोनचा असा पीस येणार, आता सतार, आता कोंगो, आता बासरी ... असे सगळे माहीत असते) आणि कोणत्याही शब्दावरून सुरू होऊन गाण्यांची लडच्या लड मनात उलगडत जात असते. माझ्या यापूर्वीच्या काही लेखातही अशी गाणी आलेली आहेत. -- तर या सगळ्या गाण्यांमुळे या कथानकाचा काळ जसा लक्षात येतो, तसाच तो 'दुमडलेल्या मनगटावर हनुवटी टेकवून विचारमग्न बसलेला फोटो' यातून, "त्यांच्याकडे रेडियो, सोफासेट, पंखा, फ्लॉवरपॉट, चहाची किटली वगैरे महागड्या वस्तू आहेत" यातून (दोन्ही कुटुंबांच्या एकंदरित आर्थिक परिस्थितीची कल्पना देत) येत रहातो. 'वहिनीच्या बाळानं कवितेच्या कागदावर केलेली मोठ्ठी शी (डायपरपूर्व काळ), 'परसाकडे' हा आता विस्मृत झालेला शब्द, सिनेमातल्या आईने 'गाजरकाहलवा' खाऊ घालणे, वगैरेतूनही तो उलगडत जातो. अर्थात हे सगळे माझ्या लहानपणीचेच असल्याने सहजपणे सुचत गेले. मुद्दाम काही लिहावे लागले नाही. गंमत म्हणजे "ती धावत आली आणि गच्च मिठी मारून मुका घेतला" याचे काय करायचे हे अगदी शेवटपर्यंत मलाही ठाऊक नव्हते, आणि अगदी शेवटला परिच्छेद लिहीतानाच ते सुचले, याचे मला आश्चर्य (आणि हुश्य) वाटले. मोठेपणी मराठीचा प्रोफेसर होण्याची या मुलाची इच्छा 'आवडली' खोडून'आठवली' लिहीणे, 'अंगणाकडे' ऐवजी 'परसाकडे' अशी स्वतंची चूक सुधरावणे, 'प्रतिभासाधन' हे पुस्तक, यातूनही व्यक्त होते आहे, हे मला ते लिहून गेल्यावर जाणवले. 'चष्मेवाल्या' मुलींना शिकवणे' यातून चष्मेवाले विद्यार्थी बहुधा 'स्कॉलर' असतात, आपण त्यांनाही शिकवणे म्हणजे काही 'थोर कामगिरी' करणे असाही अर्थ मला नंतर उलगडला. असो. नितीन पालकर, कुमार१,अनिल हटेला, शशिकांत ओक आणि कंजूस यांचे प्रोत्साहनपर प्रतिसादांबद्दल अनेक आभार.

चित्रगुप्त Mon, 09/04/2023 - 05:09
एवढे सगळे बोलून तुम्ही खाली बसलात ते बरे केले. नाहीतर बाका प्रसंग ओढवला असता
-- अगदी अगदी. हे चाणाक्ष वाचक असल्याने तुम्ही बरोब्बर ओळखलंय.

बबन ताम्बे Sat, 09/02/2023 - 16:11
फर्मास बनली आहे कथा. शैली एकदम ओघवती आणि तो काळ एकदम चपखल उभा केलाय. कुमार वयातील घालमेल सुंदर चितारली आहे. आपल्याकडे जे नाही त्याची दिवा स्वप्ने बघायचा तो काळ. कथा अतिशय आवडली.

विवेकपटाईत Sat, 09/02/2023 - 17:27
हा! हा! हा! मस्त. बाकी आज सकाळी आरश्यात पाहिले. चेहऱ्यावर लाल लाल डाग दिसत होते. बहुतेक रात्री डंकिणी डासणीने मुके घेतले असावे. एकेकाचे नशीब.

कर्नलतपस्वी Mon, 09/04/2023 - 06:50
दक्षिण ध्रुव ते उत्तर ध्रुव असा सहजरीत्या आंदोळताना पाहून शोभा गुर्टू यांची प्रसिद्ध बैठकीतली लावणी आठवली. म्हणजे कसं "देहाची तीजोरी भक्तीचा ठेव " ते" पिकल्या पानाचा देठा", https://youtu.be/vA6J2-RnRQo?si=8_LMmDX4niI5xqbY

अहिरावण Sat, 09/09/2023 - 19:23
>>>आणि मग दरवाज्यावर 'प्रा.डॉ. बबडू बिरुटे' एम.ए.पीएचडी (मराठी) अशी मोठ्ठी पाटीपण लावणारे. हे आवडलं.

चित्रगुप्त Wed, 04/23/2025 - 22:08
या धाग्यातला मजकूर मी चोप्य्पस्ते करून चॅट जिपीटी ला दिला. त्यावर ते काय म्हणाले: हा मजकूर म्हणजे एक भानावर आणि भान हरपलेल्या विचारांमधली गमतीशीर झुल आहे. एकाच वाक्यापासून सुरू झालेली एकदम साधीशी आठवण, क्षणार्धात अनेक गाणी, आठवणी, पात्रं, आणि कवितेच्या धुंदीत हरवलेला लेखक घेऊन जाते – अगदी एका आवाजाच्या स्पंदनातून संपूर्ण बालपणीच्या विश्वात वावरून परत आलेलं मन. काय विशेष जाणवतं? 1. गाण्यांमधून जाणारा प्रवास: पहिल्याच वाक्यावरून गाण्यांची जणू मालिका सुरु होते. एखाद्या रेडियोवर गाणी लागावीत तशी, आठवणींच्या रेडियोवर चालणारी ही यादी एकेक करून मनातली दृश्य उलगडते. 2. बालमनाचं मासूम आणि थोडंसं गमतीशीर चिंतन: कधी गण्याचा राग, कधी त्याच्या बहिणीचा चष्मा, कधी कविता शिकवणं, तर कधी गाजरकाहलव्याची अपेक्षा – सगळं अगदी हलक्या, बालसुलभ स्वभावाने आणि आत्मविष्कारात मांडलेलं आहे. 3. भूतकाळात रमलेलं, पण थेट ‘वर्तमानात’ उमटणारं: कथा आजूबाजूच्या जगाशी, संवादाशी, रेडियोवरच्या गाण्याशी आणि सायकलवर जाणाऱ्या मुलीशी बोलत राहते. एकदम नॉस्टॅल्जिक आणि दृश्यप्रधान लेखन. 4. विनोदी आणि खुद्कन हसवणारं: “कवितेच्या कागदावर बाळानं शी केली” किंवा “गण्याला गुद्दा मारून पळायचं ठरवलं” हे प्रसंग गंभीरतेतही एक हलकंफुलकं हास्य आणतात. शैलीदृष्ट्या: लेखन मुक्तधर्मी आणि प्रवाही आहे. वाचक एकदम कथाकाराच्या डोक्यात प्रवेश करतो. “वाक्यांमधून विचारांची साखळी” उलगडत जाते या शैलीतलं एक सुंदर उदाहरण. ही केवळ एक विनोदी ललित कथा नाही, तर त्यामधून अस्वस्थ स्वप्नं, सर्जनशीलतेची धडपड, आणि बालसुलभ ईर्ष्या व आकांक्षा यांचं दर्शन घडतं. शेवटी जेव्हा तो सांगतो की तो वाक्य इंग्लिश पिक्चरमधून ऐकलेलं होतं, तेव्हा आपल्याला जाणवतं की कधी कधी एक छोटं वाक्यही संपूर्ण भावविश्व निर्माण करू शकतं.ही कथा म्हणजे आपल्या मनात चालणाऱ्या स्वतःशी चाललेल्या गप्पा, त्या गप्पांमध्ये हरवलेलं बालपण, आणि त्या आठवणींनी बनलेली सर्जनशील स्वप्नं — एकदम सहज, प्रांजळ. खरंच मनापासून अभिनंदन – तुमचा लेख एकदम बहारदार आहे! “ती धावत आली आणि गच्च मिठी मारून मुका घेतला – मराठीच्या एका भावी प्रोफेसरची कहाणी” हे शीर्षक जितकं भावनिक आहे, तितकंच सगळ्या कथानकातल्या गोंधळलेल्या, मिश्कील आणि गोड आत्मप्रत्ययाचा सारही ठळकपणे दाखवतं. काही विशेष कौतुकास्पद गोष्टी: आत्मपर भाषाशैली तुमचं लेखन म्हणजे स्वतःशी गप्पा मारताना नकळत वाचकाला त्यात ओढून घेणारी शैली. प्रत्येक विचाराचा stream of consciousness सहज गुंफलेला आहे – आणि त्यातून एक “बालपणाची गंमत” आणि “प्रौढपणाची स्वप्नं” एकत्र उलगडतात. गाण्यांमधून भावभावनांचं प्रदर्शन तुमच्या मनात उमटणाऱ्या आठवणी आणि त्या गाण्यांच्या धाग्याने बांधलेली गुंफण – एकदम cinematic. यात एक retro nostalgia आहे जी वाचकाला त्यांच्या स्वतःच्या बालपणात नेऊन टाकते. हास्य, उपहास आणि निष्पाप स्वप्नं प्रत्येक वळणावर विनोद आहे, पण तो कधीही उथळ नाही. तो निष्पाप आहे, मिश्कील आहे आणि आपल्या आयुष्यातील त्या ‘गण्यासारख्या’ मित्रांची आठवण करून देतो. साहित्य आणि वास्तव यांचा सुरेख मिलाफ ‘प्रा. डॉ. बबडू बिरुटे’सारखं नाव, किंवा 'प्रतिभासाधन' वाचण्याची आकांक्षा, किंवा ‘चष्मावाल्या मुली’ याबद्दलचे मत – हे सगळं एका वास्तविक, ग्रामीण किंवा निमशहरी, मध्यमवर्गीय मराठी घरातल्या मुलाचं मानसिक चित्रण आहे.

शशिकांत ओक Fri, 05/09/2025 - 20:18
चित्र गुप्त, ... मिठी काय? मुके काय? यावर पानभर लिहिण्याइतके सगळे या दोन शब्दात साचले होते ते या कृ बु नव्हे विकृत बुद्धी वादी ने लिहून मन सैरभैर होते आहे...! बाकी मित्रांनो विद्याधर असे एऽआयला मराठीत म्हटले तर तो काय म्हणतो ते समजून घ्यायला आवडेल!

कंजूस Sun, 05/11/2025 - 17:51
एआइ घडून गेलेल्या किंवा जालावरच्या साहित्याचा आधार घेत असल्याने नावाची पाटी अगदी रास्त आहे. एआइला मिपा वाचावे लागते. वाचनात ती कंजूसगिरी करत नाही.

अनिल हटेला Fri, 09/01/2023 - 18:47
फक्कड जमलये.. शेवट येइस्तो विसरलो होतो की नेमका हा धागा कुठल्या विषयावर होता ? पूर्न एका दमात हा लेख वाचुन झाला, आवर्‍जुन प्रतिसाद देणे आले.. धन्यु...

शशिकांत ओक Fri, 09/01/2023 - 21:55
६०, ७० दशकातील गाण्याचा गोफ, जागतिक कीर्तीच्या चित्रकारीचे रसरशीत दर्शन, डेंकालीच्या जंगलातील टारझन प्रमाणे स्वैर वैचारिक विचरण, शेवटी रहस्याची फोडणी, झणझणीत मिसळपावची रंगत वाढवणारे धागे कसे काढावेत ते चित्रिगुप्तांकडून शिकावे!

चित्रगुप्त Mon, 09/04/2023 - 05:05
@ शशिकांत ओक- लई मंजे लईच तारीफ करता ब्वॉ तुम्ही (यावरून लगेच 'तारीफ करूं क्या उसकी, जिसने तुन्हे बनाया हे गाणं सुचलं आणि त्यावरून मग.... ) 'टारझन प्रमाणे स्वैर वैचारिक विचरण' हे खासच. .

कंजूस Sat, 09/02/2023 - 05:05
फारच ओघवतं झालं आहे मराठीचा अध्यापक होऊ घातलेल्या शाळकरी मुलाचे लेखन. त्या काळात आवडली,आठवली असे शब्द बोलले जात होते - 'क्रश' वगैरे दहा वर्षांपूर्वी वाढलं. म्हणजे लेखनातून काल दिसतो तो असा. कीबोर्ड वगैरे हार्डवेअर न वापरता टाकाने लिहीत आहात असं वाटून गेलं.

चित्रगुप्त Sat, 09/02/2023 - 08:05
कीबोर्ड वगैरे हार्डवेअर न वापरता टाकाने लिहीत आहात असं वाटून गेलं.
बरोबर ओळखलेत. आधी कागदावरच लिहीले होते.

चित्रगुप्त Sat, 09/02/2023 - 08:02
काल रात्री दीड वाजता अचानक जाग आली, आणि कसे कुणास ठाऊक, "ती धावत आली आणि गच्च मिठी मारली" असे शब्द जणू कुणी कानत बोलत आहे, असा भास झाला. अश्या परिस्थितीत कविता सुचते हे अनुभवाने माहीत असल्याने लगेच उठून कागदावर ते लिहीले, तर लगेच पुढल्या ओळी सुचत गेल्या आणि झरझर लिहीत गेलो. 'चष्मावाली बहीण' हे कदाचित झोपण्यापूर्वी 'महाराष्ट्राची हास्यजत्रा' यूट्यूबवर बघत होतो, त्यात रसिका वेंगुर्लेकरची चष्मा घातलेल्या मुलीची भूमिका होती, त्यावरून आले असावे. -- पन्नास-साठच्या दशकातली हिंदी गाणी तर सतत मना पिंगा घालतच असतात (आणि ऐकत- बघतही असल्यामुळे, आता सॅक्सोफोनचा असा पीस येणार, आता सतार, आता कोंगो, आता बासरी ... असे सगळे माहीत असते) आणि कोणत्याही शब्दावरून सुरू होऊन गाण्यांची लडच्या लड मनात उलगडत जात असते. माझ्या यापूर्वीच्या काही लेखातही अशी गाणी आलेली आहेत. -- तर या सगळ्या गाण्यांमुळे या कथानकाचा काळ जसा लक्षात येतो, तसाच तो 'दुमडलेल्या मनगटावर हनुवटी टेकवून विचारमग्न बसलेला फोटो' यातून, "त्यांच्याकडे रेडियो, सोफासेट, पंखा, फ्लॉवरपॉट, चहाची किटली वगैरे महागड्या वस्तू आहेत" यातून (दोन्ही कुटुंबांच्या एकंदरित आर्थिक परिस्थितीची कल्पना देत) येत रहातो. 'वहिनीच्या बाळानं कवितेच्या कागदावर केलेली मोठ्ठी शी (डायपरपूर्व काळ), 'परसाकडे' हा आता विस्मृत झालेला शब्द, सिनेमातल्या आईने 'गाजरकाहलवा' खाऊ घालणे, वगैरेतूनही तो उलगडत जातो. अर्थात हे सगळे माझ्या लहानपणीचेच असल्याने सहजपणे सुचत गेले. मुद्दाम काही लिहावे लागले नाही. गंमत म्हणजे "ती धावत आली आणि गच्च मिठी मारून मुका घेतला" याचे काय करायचे हे अगदी शेवटपर्यंत मलाही ठाऊक नव्हते, आणि अगदी शेवटला परिच्छेद लिहीतानाच ते सुचले, याचे मला आश्चर्य (आणि हुश्य) वाटले. मोठेपणी मराठीचा प्रोफेसर होण्याची या मुलाची इच्छा 'आवडली' खोडून'आठवली' लिहीणे, 'अंगणाकडे' ऐवजी 'परसाकडे' अशी स्वतंची चूक सुधरावणे, 'प्रतिभासाधन' हे पुस्तक, यातूनही व्यक्त होते आहे, हे मला ते लिहून गेल्यावर जाणवले. 'चष्मेवाल्या' मुलींना शिकवणे' यातून चष्मेवाले विद्यार्थी बहुधा 'स्कॉलर' असतात, आपण त्यांनाही शिकवणे म्हणजे काही 'थोर कामगिरी' करणे असाही अर्थ मला नंतर उलगडला. असो. नितीन पालकर, कुमार१,अनिल हटेला, शशिकांत ओक आणि कंजूस यांचे प्रोत्साहनपर प्रतिसादांबद्दल अनेक आभार.

चित्रगुप्त Mon, 09/04/2023 - 05:09
एवढे सगळे बोलून तुम्ही खाली बसलात ते बरे केले. नाहीतर बाका प्रसंग ओढवला असता
-- अगदी अगदी. हे चाणाक्ष वाचक असल्याने तुम्ही बरोब्बर ओळखलंय.

बबन ताम्बे Sat, 09/02/2023 - 16:11
फर्मास बनली आहे कथा. शैली एकदम ओघवती आणि तो काळ एकदम चपखल उभा केलाय. कुमार वयातील घालमेल सुंदर चितारली आहे. आपल्याकडे जे नाही त्याची दिवा स्वप्ने बघायचा तो काळ. कथा अतिशय आवडली.

विवेकपटाईत Sat, 09/02/2023 - 17:27
हा! हा! हा! मस्त. बाकी आज सकाळी आरश्यात पाहिले. चेहऱ्यावर लाल लाल डाग दिसत होते. बहुतेक रात्री डंकिणी डासणीने मुके घेतले असावे. एकेकाचे नशीब.

कर्नलतपस्वी Mon, 09/04/2023 - 06:50
दक्षिण ध्रुव ते उत्तर ध्रुव असा सहजरीत्या आंदोळताना पाहून शोभा गुर्टू यांची प्रसिद्ध बैठकीतली लावणी आठवली. म्हणजे कसं "देहाची तीजोरी भक्तीचा ठेव " ते" पिकल्या पानाचा देठा", https://youtu.be/vA6J2-RnRQo?si=8_LMmDX4niI5xqbY

अहिरावण Sat, 09/09/2023 - 19:23
>>>आणि मग दरवाज्यावर 'प्रा.डॉ. बबडू बिरुटे' एम.ए.पीएचडी (मराठी) अशी मोठ्ठी पाटीपण लावणारे. हे आवडलं.

चित्रगुप्त Wed, 04/23/2025 - 22:08
या धाग्यातला मजकूर मी चोप्य्पस्ते करून चॅट जिपीटी ला दिला. त्यावर ते काय म्हणाले: हा मजकूर म्हणजे एक भानावर आणि भान हरपलेल्या विचारांमधली गमतीशीर झुल आहे. एकाच वाक्यापासून सुरू झालेली एकदम साधीशी आठवण, क्षणार्धात अनेक गाणी, आठवणी, पात्रं, आणि कवितेच्या धुंदीत हरवलेला लेखक घेऊन जाते – अगदी एका आवाजाच्या स्पंदनातून संपूर्ण बालपणीच्या विश्वात वावरून परत आलेलं मन. काय विशेष जाणवतं? 1. गाण्यांमधून जाणारा प्रवास: पहिल्याच वाक्यावरून गाण्यांची जणू मालिका सुरु होते. एखाद्या रेडियोवर गाणी लागावीत तशी, आठवणींच्या रेडियोवर चालणारी ही यादी एकेक करून मनातली दृश्य उलगडते. 2. बालमनाचं मासूम आणि थोडंसं गमतीशीर चिंतन: कधी गण्याचा राग, कधी त्याच्या बहिणीचा चष्मा, कधी कविता शिकवणं, तर कधी गाजरकाहलव्याची अपेक्षा – सगळं अगदी हलक्या, बालसुलभ स्वभावाने आणि आत्मविष्कारात मांडलेलं आहे. 3. भूतकाळात रमलेलं, पण थेट ‘वर्तमानात’ उमटणारं: कथा आजूबाजूच्या जगाशी, संवादाशी, रेडियोवरच्या गाण्याशी आणि सायकलवर जाणाऱ्या मुलीशी बोलत राहते. एकदम नॉस्टॅल्जिक आणि दृश्यप्रधान लेखन. 4. विनोदी आणि खुद्कन हसवणारं: “कवितेच्या कागदावर बाळानं शी केली” किंवा “गण्याला गुद्दा मारून पळायचं ठरवलं” हे प्रसंग गंभीरतेतही एक हलकंफुलकं हास्य आणतात. शैलीदृष्ट्या: लेखन मुक्तधर्मी आणि प्रवाही आहे. वाचक एकदम कथाकाराच्या डोक्यात प्रवेश करतो. “वाक्यांमधून विचारांची साखळी” उलगडत जाते या शैलीतलं एक सुंदर उदाहरण. ही केवळ एक विनोदी ललित कथा नाही, तर त्यामधून अस्वस्थ स्वप्नं, सर्जनशीलतेची धडपड, आणि बालसुलभ ईर्ष्या व आकांक्षा यांचं दर्शन घडतं. शेवटी जेव्हा तो सांगतो की तो वाक्य इंग्लिश पिक्चरमधून ऐकलेलं होतं, तेव्हा आपल्याला जाणवतं की कधी कधी एक छोटं वाक्यही संपूर्ण भावविश्व निर्माण करू शकतं.ही कथा म्हणजे आपल्या मनात चालणाऱ्या स्वतःशी चाललेल्या गप्पा, त्या गप्पांमध्ये हरवलेलं बालपण, आणि त्या आठवणींनी बनलेली सर्जनशील स्वप्नं — एकदम सहज, प्रांजळ. खरंच मनापासून अभिनंदन – तुमचा लेख एकदम बहारदार आहे! “ती धावत आली आणि गच्च मिठी मारून मुका घेतला – मराठीच्या एका भावी प्रोफेसरची कहाणी” हे शीर्षक जितकं भावनिक आहे, तितकंच सगळ्या कथानकातल्या गोंधळलेल्या, मिश्कील आणि गोड आत्मप्रत्ययाचा सारही ठळकपणे दाखवतं. काही विशेष कौतुकास्पद गोष्टी: आत्मपर भाषाशैली तुमचं लेखन म्हणजे स्वतःशी गप्पा मारताना नकळत वाचकाला त्यात ओढून घेणारी शैली. प्रत्येक विचाराचा stream of consciousness सहज गुंफलेला आहे – आणि त्यातून एक “बालपणाची गंमत” आणि “प्रौढपणाची स्वप्नं” एकत्र उलगडतात. गाण्यांमधून भावभावनांचं प्रदर्शन तुमच्या मनात उमटणाऱ्या आठवणी आणि त्या गाण्यांच्या धाग्याने बांधलेली गुंफण – एकदम cinematic. यात एक retro nostalgia आहे जी वाचकाला त्यांच्या स्वतःच्या बालपणात नेऊन टाकते. हास्य, उपहास आणि निष्पाप स्वप्नं प्रत्येक वळणावर विनोद आहे, पण तो कधीही उथळ नाही. तो निष्पाप आहे, मिश्कील आहे आणि आपल्या आयुष्यातील त्या ‘गण्यासारख्या’ मित्रांची आठवण करून देतो. साहित्य आणि वास्तव यांचा सुरेख मिलाफ ‘प्रा. डॉ. बबडू बिरुटे’सारखं नाव, किंवा 'प्रतिभासाधन' वाचण्याची आकांक्षा, किंवा ‘चष्मावाल्या मुली’ याबद्दलचे मत – हे सगळं एका वास्तविक, ग्रामीण किंवा निमशहरी, मध्यमवर्गीय मराठी घरातल्या मुलाचं मानसिक चित्रण आहे.

शशिकांत ओक Fri, 05/09/2025 - 20:18
चित्र गुप्त, ... मिठी काय? मुके काय? यावर पानभर लिहिण्याइतके सगळे या दोन शब्दात साचले होते ते या कृ बु नव्हे विकृत बुद्धी वादी ने लिहून मन सैरभैर होते आहे...! बाकी मित्रांनो विद्याधर असे एऽआयला मराठीत म्हटले तर तो काय म्हणतो ते समजून घ्यायला आवडेल!

कंजूस Sun, 05/11/2025 - 17:51
एआइ घडून गेलेल्या किंवा जालावरच्या साहित्याचा आधार घेत असल्याने नावाची पाटी अगदी रास्त आहे. एआइला मिपा वाचावे लागते. वाचनात ती कंजूसगिरी करत नाही.
लेखनविषय:
वाङ्मय
कथा
मुक्तक
विनोद
साहित्यिक
लेखनप्रकार
प्रकटन
अनुभव
विरंगुळा
"ती धावत आली आणि गच्च मिठी मारून मुका घेतला" -- यावरून मला "कदम चूम लूं या, ये आंखे बिछा दूं" या ओळी, आणि लागलीच "आंखों से जो उतरी है दिल मे तस्वीर है इक अनजाने की" " ही गाणी आठवली, मग त्यावरून "तस्वीर तेरी दिल मे जिस दिन से उतारी है" आठवलं आणि त्यावरून मग "दिल विल प्यार व्यार मै क्या जानू रे" हे आठवलं आणि मग त्यावरून आणखी काहीच आठवलं नाही पण तेवढ्यात शेजारच्या गण्याच्या घरात रेडियोवर "पल भर के लिये कोई हमे प्यार करले" हे वाजू लागलं आणि मग "गाता रहे मेरा दिल" वाजत होतं तेवढ्यात गण्या धावत आला आणि म्हणाला "फिरायला चल बे लौकर, बेबी आणि सुम्मी फिरायला निघाल्यात चल पटकन" -- पण मी

क्लिक : कथासंग्रह प्रकाशन

विजुभाऊ ·
लेखनविषय:
साहित्यिक
लेखनप्रकार
बातमी
मित्रानो मला आनंद होत आहे. माझ्या कथांचा संग्रह हेडविग मिडीया या प्रकाशनसंस्थेतर्फे या ३ सप्टेबरला प्रकाशित होत आहे. Klik1 क्लिक करून फोटोत साठवलेले क्षण आपण पुन्हा पहातो तेंव्हा आपण ते नुसते पहात नसतो तर पुन्हा अनुभवत असतो. मनाने क्लिक केलेले काही आल्हाददायक, हवेहवेसे क्षण पुन्हा जिवंत करणा-या कथांचा संग्रह... क्लिक.

हे‌ वाचा: शीतयुद्ध सदानंद

अनुस्वार ·
लेखनविषय:
साहित्यिक
लेखनप्रकार
प्रकटन
आस्वाद
समीक्षा
शिफारस
कटाक्ष: लेखक - श्याम मनोहर प्रकाशक - पॉप्युलर प्रकाशन प्रथम आवृत्ती - १९८७, सध्या दुसरी आवृत्ती (२००७) (पुनर्मुद्रण २०२३) पृष्ठ संख्या - १२२ किंमत - ₹१७५ ओळख: या लघु-कादंबरीला अर्पणपत्रिका नाही तसेच प्रस्तावनाही नाही.

अमेरिका २- बावळट आम्ही..!!

निमी ·

चित्रगुप्त Sun, 08/06/2023 - 22:52
हा दुसरा भागही आवडला. भारतात आणि अन्यत्रही विमानतळावर फुकट उपलब्ध असलेली ट्रॉली अमेरिकेत मात्र सात डॉलर खाचेत टाकून सोडवून घ्यावी लागते (अगदी आजच्या तारखेचे माहीत नाही, पण मागल्या वर्षीपर्यंत असे होते) हे लक्षात ठेऊन भारतातून निघतानाच सुट्टे सात/चौदा डॉलर खिशात तयार ठेवावे लागायचे. आणखी एक म्हणजे आपण साठीपारचे असू तर दोघांपैकी एकासाठी तरी 'व्हीलचेयर' घेणे. यामुळे खूपच सोय होते. अनेक अडचणीतून सहजी सुटका होते, लांब रांगेत लागावे लागत नाही, इमिग्रेशन सहजतेने होते, व्हीलचेयरवाल्याच्या फोनने मुलांशी संपर्क करता येतो, पटापट लिफ्ट आणि स्पेशल दरवाज्यातून जाता येते वगैरे. -- तुमचा हा प्रवास केंव्हा झालेला आहे, आणि कोणता शहरात पहुचण्यासाठी? इमिग्रेशनवाला विचारेल त्या (त्याच) प्रश्नांची थोडक्यात अगदी नेमकी उत्तरे देणे आवश्यक असते. थोडा शहाणपणा दाखवण्याचा चुकूनही प्रयत्न झाला तरी पंचाईत होऊ शकते. "आमचा मुलगा इथे असतो" असे म्हटले तर "सो व्हॉट ?" असे विचारले जाते. मुलगा आहे म्हणून तुम्ही त्याच्याकडेच उतरणार, हे अमेरिकन संस्कृतीत गृहित धरले जात नाही. मुलगा कोणत्या कंपनीत काम करतो, त्याचा पत्ता वगैरे लिहीलेला कागद हातात तयार ठेवणे उपयोगी असते. तसेच भारतातून आपण आणलेले पदार्थ, उदा. भाजणी, घरचा चिवडा, दही-दुधाच्या वड्या, मेथीचे लाडू, शंकरपाळी, सत्तूचे पीठ, साबुदाण्याच्या पापड्या, बाळंतशोपा, बाळाची गुटी, वगैरेंना इंग्रजीत काय म्हणतात ते त्या त्या पुडक्यावर इंग्रजीत मार्करने लिहून ठेवणे योग्य. ऐन वेळी इंग्रजी शब्द माहित असूनही आठवत नाहीत.

कर्नलतपस्वी Mon, 08/07/2023 - 06:28
काही नाही पण भाषा,नवे वातावरण, हौश्या नवश्या नीं जाण्यापूर्वीच घेतलेले बौद्धिक व सुरक्षाविषयक घेतलेली काळजी, माहितीचा अभाव याने त्रेधातिरपीट व घालमेल जरूर होते. सामानाच्या लाल निळ्या पेट्या थोक भावात बनवल्या असल्याने स्वताचे वेगळे टॅग, यात फार काही करता येत नाही. डोक्‍यात पेट्यांचे चित्र असते त्यामुळे सुप्त मन याची काळजी घेते. पहिल्यांदाच जाताना अप्रूप वाटते नंतर मात्र वैताग येतो. बाकी मस्त लेख. माझे आपले मत,स्वताच स्वताला विशेषणे लावू नयेत. एक ही उल्लू काफी है चमन उजाडने के लिए यहाँ तो हर शाख पे उल्लू बैठा है.

राजेंद्र मेहेंदळे Mon, 08/07/2023 - 09:58
दोन्ही भाग वाचले. छान लिहीले आहेत. ऐशीच्या दशकापासुन अमेरिकेत असलेल्या मुला/मुलीला भेटायला किवा सुनेच्या बाळंतपणाला जायचा ट्रेंड बहरला. त्याचे हे प्रातिनिधिक रुप म्हणावे लागेल. एकुण लेखातील भावनांशी सहमत. पुढे पुढे तिकडची स्वच्छता,टापटिप याबरोबरच पराकोटीची स्वमग्न जीवनशैली, व्यक्ती स्वातंत्र्य, एकटेपणा सारखे विषयही लेखात यावेत अशी अपेक्षा. मिपावर स्वागत.

निमी Tue, 08/08/2023 - 15:22
या लेखमालेमध्ये पुढील भागात आपल्याला यातील किमान काही विषयावर वाचायला अवश्य मिळणार आहे. प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद..

जुइ Mon, 08/07/2023 - 23:35
या सगळ्या अनुभवातून काही वर्षांपूर्वी गेले असल्याने रिलेट होवू शकत आहे. लिहित राहा आणि मिपावर आपले स्वागत आहे.

चौकस२१२ Tue, 08/08/2023 - 03:10
मला इथं फार वेळ कार घेऊन थांबू देत नाहीत असं सांगून भीतीची लाट निर्माण करत असतात. हहपुवा पैसे वाचवण्याचे चे धंदे.. दूस र काय... कधी नव्हे ते आई वडील आले असतील तर रीतसर पार्किंग करून आत येत येत नाही असल्या कद्रुनां

चित्रगुप्त Tue, 08/08/2023 - 03:55
रीतसर पार्किंग करून आत येत येत नाही असल्या कद्रुनां
त्यातल्या त्यात स्वस्त पार्किंग भरपूर दूर असते, जवळचे बरेच महाग. दुसरे म्हणजे त्या पार्किंगापर्‍यंत अवजड ब्यागा वाहून न्याव्या लागतात, त्यापेक्षा बरोबर वेळ साधून अल्प काळासाठी गाडी 'निर्गमद्वारा'समोर थांबवून पटकन कार्यभाग उरकणेच सोयीचे पडते. हा अनुभव जगभरातील सर्वच विमानतळांवर येत असणार.

चौकस२१२ Tue, 08/08/2023 - 05:52
माझ्या म्हणण्याचा अर्थ असा होता कि येणारा प्रवासी जर लेखात वर्णन केल्याप्रमाणे भाम्बवलेला आणि नवखा असेल तर घ्यायला येणार्याने एवढे तरी कारायाला पाहिजे ,, तेवढे परवडते .. राहता राहीला मुद्दा अंतर चालण्याचा ,, त्यावर हि उपाय आहे ( स्व अनुभवातून) जर प्रवासी असा नवखा असेल तर आधी त्याला भेटायचे मग बाहेर न्यायचे आणि स्वतः चालत जाऊन पार्क केलेली गाडी घेऊन यायची .. प्रवासी अनुभावी असेल तर मग "आलास का / ग " असे विचारून एकदम बाहेर यायला सांगणे आणि असे पार्किंग चे पैसे वाचवायला काहीच हरकत नाही

चित्रगुप्त Tue, 08/08/2023 - 07:27
प्रवासी असा नवखा असेल तर आधी त्याला भेटायचे मग बाहेर न्यायचे आणि स्वतः चालत जाऊन पार्क केलेली गाडी घेऊन यायची
बरोबर आहे तुमचे म्हणणे. मी सर्वात आधी १९८४ साली अमेरिकेला ऑफिसकडून गेलो होतो, तेंव्हा तिकडला अमेरिकन घ्यायला आला होता. त्याकाळी मोबाईल वगैरेचा प्रश्नच नव्हता. मात्र आम्ही एकमेकांना कसे ओळखले वगैरे आता काहीच लक्षात नाही. तेंव्हा भारतीय उपहारगृहात सगळ्यात स्वस्त पदार्थ म्हणजे दहीभात १५० रुपयांना पडत होता, ते बघून आल्यापावली मी परत येऊन केळी वगैरे घेऊन खाल्ल्याचे आठवते. (तेंव्हा माझा मासिक पगार सुमारे एक हजार रुपये असावा) पुष्कळ वर्षांनंतर मुले परदेशी राहू लागल्यावर जेंव्हा त्यांच्याकडे जाऊ लागलो, तत्पूर्वी माझे एकट्याने बरेच प्रवास झालेले असल्याने सवय झालेली होती. असो. -- सदर धागाकर्तीने दोन्ही लेख प्रकाशित केल्यानंतर धाग्यावर एकदाही हजेरी लावलेली नसल्याचे बघून आश्चर्य वाटत आहे. अगदी प्रत्येक प्रतिसादाला 'धन्यवाद' वगैरेची गरज नसली तरी निदान एकादा तरी प्रतिसाद देणे, कुणी काही पृच्छा केली असेल तर त्याला उत्तर देणे हे अपेक्षित असते.

निमी Tue, 08/08/2023 - 15:27
हुशार जाणकार वाचकांची माफक अपेक्षा सुयोग्य आहे..धागाकर्ती तांत्रिक धाग्यात अडकली होती. तंत्रज्ञ घरच्यांच्या मदतीने लेख पाठवण्याचे काम करत आहे.. तरी कृपया समजून घ्यावे. प्रतिसाद लेखन आज तरी जमले आहे. जमेल तसे अवश्य करेन.

चौथा कोनाडा Fri, 08/18/2023 - 18:15
झकास ... खुसखुषीत ... लै भारी
काहीजण लांबलेल्या तोंडी परीक्षेसाठी खूप काही बोलून काचेपलीकडच्या माणसाला/बाई माणसाला जीवतोड काहीतरी समजवण्याच्या प्रयत्नात असतात. 'बाईच बाईचं मन जाणेल' अशी आशा वाटणाऱ्या आयांना कळतं की सगळे गडी 'लै पक्के' आहेत. आपला नंबर येतो - इंग्लिश मधील त्यांचा प्रश्न आणि आपण इंग्रजी शब्दांची शोधाशोध करून जुळवलेलं उत्तर, त्यांच्या चेहऱ्यावरचे अगम्य भाव आणि पुढचा प्रश्न ! या अमेरिकन आणि भारतीय इंग्लिशच्या झटापटीत आपण ब्रिटिशांवर सुड उगवतो. इंग्लिशची चिरफाड करून चेहरा बावळटपणासोबत रडवेला, भेसूर, केविलवाणा दिसायला लागतो. 'चेहरा दिल का आईना होता है।' आपला बावळटपणा ओसंडून वाहत असल्याने आणि आपण निरूपद्रवी असल्याची साक्ष पटल्याने आपण जिंकतो.. ऑफिसर स्वागतपर वाक्य फेकत पासपोर्ट पुन्हा आपल्याला परत देतो. आपल्या चेहऱ्यावर आता 'हुश्श...!' असे भाव उमटतात.. आणि परीक्षेत वरच्या श्रेणीत पास झाल्याचा आनंद पसरतो.
अशा मार्मिक आणि हलक्या फुलक्या तुलनांनी मजा आली ! पु भा वा प्र

निमी Fri, 08/18/2023 - 21:50
धन्यवाद..तुमच्या शुभेच्छा माझ्यासारख्या मिपावरील नवीन सदस्याला इतर कामातून मुद्दाम सवड काढून लिखाणाला प्राधान्य द्यायला उद्युक्त करतात.. मनःपूर्वक धन्यवाद पुन्हा एकदा.

चित्रगुप्त Sun, 08/06/2023 - 22:52
हा दुसरा भागही आवडला. भारतात आणि अन्यत्रही विमानतळावर फुकट उपलब्ध असलेली ट्रॉली अमेरिकेत मात्र सात डॉलर खाचेत टाकून सोडवून घ्यावी लागते (अगदी आजच्या तारखेचे माहीत नाही, पण मागल्या वर्षीपर्यंत असे होते) हे लक्षात ठेऊन भारतातून निघतानाच सुट्टे सात/चौदा डॉलर खिशात तयार ठेवावे लागायचे. आणखी एक म्हणजे आपण साठीपारचे असू तर दोघांपैकी एकासाठी तरी 'व्हीलचेयर' घेणे. यामुळे खूपच सोय होते. अनेक अडचणीतून सहजी सुटका होते, लांब रांगेत लागावे लागत नाही, इमिग्रेशन सहजतेने होते, व्हीलचेयरवाल्याच्या फोनने मुलांशी संपर्क करता येतो, पटापट लिफ्ट आणि स्पेशल दरवाज्यातून जाता येते वगैरे. -- तुमचा हा प्रवास केंव्हा झालेला आहे, आणि कोणता शहरात पहुचण्यासाठी? इमिग्रेशनवाला विचारेल त्या (त्याच) प्रश्नांची थोडक्यात अगदी नेमकी उत्तरे देणे आवश्यक असते. थोडा शहाणपणा दाखवण्याचा चुकूनही प्रयत्न झाला तरी पंचाईत होऊ शकते. "आमचा मुलगा इथे असतो" असे म्हटले तर "सो व्हॉट ?" असे विचारले जाते. मुलगा आहे म्हणून तुम्ही त्याच्याकडेच उतरणार, हे अमेरिकन संस्कृतीत गृहित धरले जात नाही. मुलगा कोणत्या कंपनीत काम करतो, त्याचा पत्ता वगैरे लिहीलेला कागद हातात तयार ठेवणे उपयोगी असते. तसेच भारतातून आपण आणलेले पदार्थ, उदा. भाजणी, घरचा चिवडा, दही-दुधाच्या वड्या, मेथीचे लाडू, शंकरपाळी, सत्तूचे पीठ, साबुदाण्याच्या पापड्या, बाळंतशोपा, बाळाची गुटी, वगैरेंना इंग्रजीत काय म्हणतात ते त्या त्या पुडक्यावर इंग्रजीत मार्करने लिहून ठेवणे योग्य. ऐन वेळी इंग्रजी शब्द माहित असूनही आठवत नाहीत.

कर्नलतपस्वी Mon, 08/07/2023 - 06:28
काही नाही पण भाषा,नवे वातावरण, हौश्या नवश्या नीं जाण्यापूर्वीच घेतलेले बौद्धिक व सुरक्षाविषयक घेतलेली काळजी, माहितीचा अभाव याने त्रेधातिरपीट व घालमेल जरूर होते. सामानाच्या लाल निळ्या पेट्या थोक भावात बनवल्या असल्याने स्वताचे वेगळे टॅग, यात फार काही करता येत नाही. डोक्‍यात पेट्यांचे चित्र असते त्यामुळे सुप्त मन याची काळजी घेते. पहिल्यांदाच जाताना अप्रूप वाटते नंतर मात्र वैताग येतो. बाकी मस्त लेख. माझे आपले मत,स्वताच स्वताला विशेषणे लावू नयेत. एक ही उल्लू काफी है चमन उजाडने के लिए यहाँ तो हर शाख पे उल्लू बैठा है.

राजेंद्र मेहेंदळे Mon, 08/07/2023 - 09:58
दोन्ही भाग वाचले. छान लिहीले आहेत. ऐशीच्या दशकापासुन अमेरिकेत असलेल्या मुला/मुलीला भेटायला किवा सुनेच्या बाळंतपणाला जायचा ट्रेंड बहरला. त्याचे हे प्रातिनिधिक रुप म्हणावे लागेल. एकुण लेखातील भावनांशी सहमत. पुढे पुढे तिकडची स्वच्छता,टापटिप याबरोबरच पराकोटीची स्वमग्न जीवनशैली, व्यक्ती स्वातंत्र्य, एकटेपणा सारखे विषयही लेखात यावेत अशी अपेक्षा. मिपावर स्वागत.

निमी Tue, 08/08/2023 - 15:22
या लेखमालेमध्ये पुढील भागात आपल्याला यातील किमान काही विषयावर वाचायला अवश्य मिळणार आहे. प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद..

जुइ Mon, 08/07/2023 - 23:35
या सगळ्या अनुभवातून काही वर्षांपूर्वी गेले असल्याने रिलेट होवू शकत आहे. लिहित राहा आणि मिपावर आपले स्वागत आहे.

चौकस२१२ Tue, 08/08/2023 - 03:10
मला इथं फार वेळ कार घेऊन थांबू देत नाहीत असं सांगून भीतीची लाट निर्माण करत असतात. हहपुवा पैसे वाचवण्याचे चे धंदे.. दूस र काय... कधी नव्हे ते आई वडील आले असतील तर रीतसर पार्किंग करून आत येत येत नाही असल्या कद्रुनां

चित्रगुप्त Tue, 08/08/2023 - 03:55
रीतसर पार्किंग करून आत येत येत नाही असल्या कद्रुनां
त्यातल्या त्यात स्वस्त पार्किंग भरपूर दूर असते, जवळचे बरेच महाग. दुसरे म्हणजे त्या पार्किंगापर्‍यंत अवजड ब्यागा वाहून न्याव्या लागतात, त्यापेक्षा बरोबर वेळ साधून अल्प काळासाठी गाडी 'निर्गमद्वारा'समोर थांबवून पटकन कार्यभाग उरकणेच सोयीचे पडते. हा अनुभव जगभरातील सर्वच विमानतळांवर येत असणार.

चौकस२१२ Tue, 08/08/2023 - 05:52
माझ्या म्हणण्याचा अर्थ असा होता कि येणारा प्रवासी जर लेखात वर्णन केल्याप्रमाणे भाम्बवलेला आणि नवखा असेल तर घ्यायला येणार्याने एवढे तरी कारायाला पाहिजे ,, तेवढे परवडते .. राहता राहीला मुद्दा अंतर चालण्याचा ,, त्यावर हि उपाय आहे ( स्व अनुभवातून) जर प्रवासी असा नवखा असेल तर आधी त्याला भेटायचे मग बाहेर न्यायचे आणि स्वतः चालत जाऊन पार्क केलेली गाडी घेऊन यायची .. प्रवासी अनुभावी असेल तर मग "आलास का / ग " असे विचारून एकदम बाहेर यायला सांगणे आणि असे पार्किंग चे पैसे वाचवायला काहीच हरकत नाही

चित्रगुप्त Tue, 08/08/2023 - 07:27
प्रवासी असा नवखा असेल तर आधी त्याला भेटायचे मग बाहेर न्यायचे आणि स्वतः चालत जाऊन पार्क केलेली गाडी घेऊन यायची
बरोबर आहे तुमचे म्हणणे. मी सर्वात आधी १९८४ साली अमेरिकेला ऑफिसकडून गेलो होतो, तेंव्हा तिकडला अमेरिकन घ्यायला आला होता. त्याकाळी मोबाईल वगैरेचा प्रश्नच नव्हता. मात्र आम्ही एकमेकांना कसे ओळखले वगैरे आता काहीच लक्षात नाही. तेंव्हा भारतीय उपहारगृहात सगळ्यात स्वस्त पदार्थ म्हणजे दहीभात १५० रुपयांना पडत होता, ते बघून आल्यापावली मी परत येऊन केळी वगैरे घेऊन खाल्ल्याचे आठवते. (तेंव्हा माझा मासिक पगार सुमारे एक हजार रुपये असावा) पुष्कळ वर्षांनंतर मुले परदेशी राहू लागल्यावर जेंव्हा त्यांच्याकडे जाऊ लागलो, तत्पूर्वी माझे एकट्याने बरेच प्रवास झालेले असल्याने सवय झालेली होती. असो. -- सदर धागाकर्तीने दोन्ही लेख प्रकाशित केल्यानंतर धाग्यावर एकदाही हजेरी लावलेली नसल्याचे बघून आश्चर्य वाटत आहे. अगदी प्रत्येक प्रतिसादाला 'धन्यवाद' वगैरेची गरज नसली तरी निदान एकादा तरी प्रतिसाद देणे, कुणी काही पृच्छा केली असेल तर त्याला उत्तर देणे हे अपेक्षित असते.

निमी Tue, 08/08/2023 - 15:27
हुशार जाणकार वाचकांची माफक अपेक्षा सुयोग्य आहे..धागाकर्ती तांत्रिक धाग्यात अडकली होती. तंत्रज्ञ घरच्यांच्या मदतीने लेख पाठवण्याचे काम करत आहे.. तरी कृपया समजून घ्यावे. प्रतिसाद लेखन आज तरी जमले आहे. जमेल तसे अवश्य करेन.

चौथा कोनाडा Fri, 08/18/2023 - 18:15
झकास ... खुसखुषीत ... लै भारी
काहीजण लांबलेल्या तोंडी परीक्षेसाठी खूप काही बोलून काचेपलीकडच्या माणसाला/बाई माणसाला जीवतोड काहीतरी समजवण्याच्या प्रयत्नात असतात. 'बाईच बाईचं मन जाणेल' अशी आशा वाटणाऱ्या आयांना कळतं की सगळे गडी 'लै पक्के' आहेत. आपला नंबर येतो - इंग्लिश मधील त्यांचा प्रश्न आणि आपण इंग्रजी शब्दांची शोधाशोध करून जुळवलेलं उत्तर, त्यांच्या चेहऱ्यावरचे अगम्य भाव आणि पुढचा प्रश्न ! या अमेरिकन आणि भारतीय इंग्लिशच्या झटापटीत आपण ब्रिटिशांवर सुड उगवतो. इंग्लिशची चिरफाड करून चेहरा बावळटपणासोबत रडवेला, भेसूर, केविलवाणा दिसायला लागतो. 'चेहरा दिल का आईना होता है।' आपला बावळटपणा ओसंडून वाहत असल्याने आणि आपण निरूपद्रवी असल्याची साक्ष पटल्याने आपण जिंकतो.. ऑफिसर स्वागतपर वाक्य फेकत पासपोर्ट पुन्हा आपल्याला परत देतो. आपल्या चेहऱ्यावर आता 'हुश्श...!' असे भाव उमटतात.. आणि परीक्षेत वरच्या श्रेणीत पास झाल्याचा आनंद पसरतो.
अशा मार्मिक आणि हलक्या फुलक्या तुलनांनी मजा आली ! पु भा वा प्र

निमी Fri, 08/18/2023 - 21:50
धन्यवाद..तुमच्या शुभेच्छा माझ्यासारख्या मिपावरील नवीन सदस्याला इतर कामातून मुद्दाम सवड काढून लिखाणाला प्राधान्य द्यायला उद्युक्त करतात.. मनःपूर्वक धन्यवाद पुन्हा एकदा.
लेखनविषय:
मांडणी
साहित्यिक
जीवनमान
लेखनप्रकार
प्रकटन
विचार
'खुदके गली मे कुत्ता भी शेर होता है ।' असा कुण्या एका हिंदी सिनेमामध्ये डायलॉग होता. पण आपल्या घरात-कामात-गावात 'शेर' नसलो तरी काहीतरी साध्य केलेल्या आमच्यासारख्या पालकांना 1-2 टक्के ते 100 % इन्फिरीएरीटी कॉम्प्लेक्स इथे आल्यावर येत असणार. याची झलक खरंतर एअरपोर्टला आल्यावरच सगळ्या भारतीय आई-बाबांच्या चेहऱ्यावर दिसायला लागते. भारतातून निघतानाच ठासून भरलेल्या बॅगा, वजनाला जास्त झालं की विमानतळावर होणारे चेक इन बॅगेतून 'वस्तूहरण' आणि केबिन बॅगेमध्ये 'वस्तूभरण' होते. नव्याने घेतलेल्या बुटांमधून अवघडत चालणार्या, मुद्दाम परदेश प्रवासासाठी घेतलेली नवी पर्स सांभाळणाऱ्या आया लगेच ओळखू येतात.

शुभ्र काही जीवघेणे...

मी-दिपाली ·

चलत मुसाफिर Sun, 07/16/2023 - 15:08
"आई गं" असं कळवळून निघालं तोंडातून. मतकरींच्या पठडीतला विषय. लिहिलंतही खूप चांगलं. पण त्या बिचाऱ्या छोटीची काय चूक?

गवि Sun, 07/16/2023 - 15:27
फारच हृदयस्पर्शी. हे पांढरे डाग वास्तविक काही रोग किंवा संसर्गजन्य नसूनही केवळ दृश्य परिणामामुळे लोक त्याला रोग मानतात. दुर्दैव. बाकी छायाचित्रातले झाड खुद्दच पाहिले आहे डहाणू रस्त्यावर ड्राईव्ह करत असताना. एकदम दचकवणारे आहे. मध्यरात्री अचानक दिसले की एखादा वाहन चालक चांगलाच सटपटू शकतो.

गवि Sun, 07/16/2023 - 15:30
मुरुडनजीक कोकरी घुमट नावाने ओळखल्या जाणाऱ्या सिद्दी घराण्याच्या कबरी आहेत. ते आवार असेच प्राचीन निर्मनुष्य आणि पडझड होत गेलेले आहे. त्याच आवारात सिद्दींनी काही शतकांपूर्वी लावलेले दोन आफ्रिकेतून आणून लावलेले बाओबाब वृक्ष आहेत. ते असेच इतर झाडी झाडोऱ्यात एकदम वेगळे दिसतात. एकूणच अति गूढ असते तिथे. एका घराण्यातील अनेक वंशज एकमेकांच्या सानिध्यात चिरनिद्रा घेत असलेले. अथांग समुद्राच्या बाजूला.

चलत मुसाफिर Sun, 07/16/2023 - 15:37
वरचा पहिला प्रतिसाद माझाच आहे आणि मनापासून दिलेला आहे. पण पुनर्विचार करून एक वेगळा मुद्दा मनात आला. अंगावर पांढरे डाग असणे ही एक जीवघेणी शिक्षा आहे (खुद्द व्यक्ती व तिच्या कुटुंबासाठी) या चुकीच्या सामाजिक धारणेस या कथेमुळे बळ मिळते. मिपावरील जाणकार वैद्यांनी कृपया प्रतिसादांमधून यांचे खंडन करावे ही विनंती.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Sun, 07/16/2023 - 15:49
सुंदर लिहिलंय. कोणाचं तरी दु:ख समजायला नियतीने फासे उलटे टाकले. मला दोघांबद्दलही वाईटच वाटलं. आपण सर्वसामान्य असावं असे प्रत्यकाला वाटतं. आणि म्हणून कोणतंही असं वेगळेपण कोणाच्या आयुष्यात कायम वेदना देवून जातंच. झाडाचा शुभ्रपणा बोलका. लिहिण्याची शैली सुंदर आहे, लिहिते राहावे. -दिलीप बिरुटॅ

कर्नलतपस्वी Sun, 07/16/2023 - 18:27
परदुःखावर शिजले जे सुख विटाळले जरि तेणे हे मुख या हृदयातुनि त्या दुःखाचे उठवी शत पडसाद -बाकीबाब अजाणतेपणाने किंवा असुयेपोटी लहानपणी तारुण्यात अशा काही गोष्टीं घडून जातात आणी मग त्या आयुष्यभर पाठपुरावा करतात.

प्रचेतस Mon, 07/17/2023 - 14:36
धागा वाचायला सुरुवात केली आणि बॉटनीसाठी केलेल्या महाबळेश्वरच्या हर्बेरियम अभ्यास सहलीच्या असंख्य आठवणी जाग्या झाल्या. स्वतः केलेले हर्बेरियम नंतर कधीच पाहायला मिळाले नाही, ते कॉलेजच्या संग्रहातच राहिले. तुम्ही उल्लेख केलेले झाड कांडोळाचे, भुत्याचे झाड असे स्थानिक नाव आहे. मात्र नंतर धाग्याने वेगळेच वळण घेतले. अर्थातच शेवट दुर्दैवी असला तरी लेखन आवडले.

सौंदाळा Mon, 07/17/2023 - 19:56
अप्रतिम लेख आणि कलाटणी. महाश्वेताची आठवण झाली. ऐश्वर्या नारकरने खूप सुंदर अभिनय केला होता. आमच्या नात्यातील लख्ख गोर्‍या मुलीच्या लग्नावेळी मुलाच्या वडीलांनी विचारले होते की तुमच्या घराण्यात कोणाला कोड आहे का? मुलीला कोड अर्थातच नव्हते आणि असल्यासारखे वाटत पण नव्हते पण कदाचित नितळ गोर्‍या रंगावरुन त्यानी हा प्रश्न विचारला की काय कोण जाणे. ऑफिसमधे पण येता जाता एक माणुस दिसायचा, कोरोनाच्या आधी त्याला थोडे डाग दिसत होते. अडीच-तीन वर्षांनी पाहिले तर पूर्ण त्वचा तशीच झाली होती. आधीच्या कंपनीत पण लेखातील श्रद्धाप्रमाणेच एक मॅनेजर होता. अतिशय हुशार, वागयला कडक पण कार्यतत्पर. गो टू गाय. सुलोचना चव्हाण यांना तर उतारवयात हा प्रोब्लेम झाला. कोणत्यातरी पारितोषिक वितरण कार्यक्रमाला त्यांना बघून धक्का बसला होता.

nutanm Tue, 07/18/2023 - 05:52
छान कथा खरी खोटी असेल‌. तरी मनात घोळत राहणारी विज्ञानातील माहिती कळली कलशाखेचा. आ अभ्यास केलयामुळे विज्ञानातले खूपसे माहिती नव्हते . व अजूनही नाही

सुबोध खरे Wed, 07/19/2023 - 12:20
BEAUTY IS SKIN DEEP. हे कितीही सत्य असले तरी लग्नाच्या बाजारात सुंदर मुलीचीच मागणी असते हि वस्तुस्थिती आहे. डाग पडलेला आंबा किंवा डाग पडलेलं कापड सुद्धा तुम्ही विकत घेत नाही मग नवरा किंवा बायको जाणून बुजून कोण कशाला पत्करेल? ती एक तडजोडच असते. बाकी आंतरिक सौंदर्य पहा, बाह्य सौंदर्य कशाला पाहता? हे तत्व म्हणून ठीक आहे. परंतु पुरुष( किंवा स्त्रिया) काही एक्स रे नजर घेऊन आलेले नसतात त्यांना समोर दिसते तेच भावते. याला कोणी काहीही करू शकत नाही. कोड हे अनुवांशिक आहे. यामुळे ते पुढच्या पिढीत उतरण्याची शक्यता असतेच. त्यातून कोड असलेला मुलगा कोड असलेली मुलगी पत्करतो ( किंवा उलटे) यामुळे हा आजार पुढच्या पिढीत येण्याची शक्यता अजूनच वाढते. याशिवाय हा आजार AUTOIMMUNE DISEASE या श्रेणीत मोडतो यामुळे हा आजार असणाऱ्या माणसांना इतर AUTOIMMUNE DISEASES असण्याची किंवा होण्याची शक्यता वाढलेली असते. उदा संधिवात अस्थमा, सोरियासिस, थायरॉईड ग्रंथीचे आजार इ. यामुळे माझ्या सारख्या डॉक्टरांना मित्र नातेवाईक यांच्याकडून वैद्यकीय सल्ला म्हणून विचारणा होत असते कि असा आजार असलेला मुलगा किंवा मुलगी पत्करावी काय? यासाठी कितीही कटू असले तरी सत्य बोलणे भाग पडते. वारसाहक्काने जशी स्थावर किंवा जंगम मालमत्ता आपल्याला मिळते तसेच आजारहि मिळतात. तेंव्हा वारसा हक्काने कुणाला गरिबी किंवा कर्ज नशिबी येतं तसेच काही आजारहि येतात उदा. थॅलॅसेमिया, अस्थमा, मधुमेह, काही तर्हेचे मूत्रपिंडाचे आजार, हृदय विकार आणि कर्करोग सुद्धा इ. एकाच वर्गात शिकत असलेले दोन विद्यार्थी पुढे डॉक्टर झाले आणि एकाकडे वारसाहक्काने श्रीमंती (रुग्णालयाची मालकी) येते आणि दुसऱ्याकडे त्याच रुग्णालयात नोकरी करणे नशिबात येऊ शकते.याला भाग्य म्हणा कि प्राक्तन. हि वस्तुस्थिती माझ्याच बाबतीत झालेली आहे. माझ्या बारावीतील वर्गमित्राने (तो पण रेडिओलॉजिस्टच आहे) रुग्णालयाचा क्षकिरण विभाग विकत घेतला( आउटसोर्स केला) जेथे मी नोकरी करत होतो. त्याबद्दल असलेली "वस्तुस्थिती स्वीकारणे" हे उत्तम असते.

तुषार काळभोर Sat, 07/22/2023 - 14:18
+१ कोणत्याही पेपरातील वधूवर जाहिराती पाहा. वर पाहिजे: वधू - जात, वय, उंची, गोरी, सुंदर, शिक्षण, नोकरी/व्यवसाय, उत्पन्न, अपेक्षा - उच्चशिक्षित, जातीची अट नाही वधू पाहिजे: वर - जात, वय, शिक्षण, नोकरी/व्यवसाय, उत्पन्न, उंची, अपेक्षा - गोरी, सुंदर, उच्चशिक्षित अपवाद सोडून टिपिकल जाहिराती अशा असतात. म्हणजे मुलींविषयी सांगताना आधी काय सांगितलं जातं की गोरी सुंदर. मुलाविषयी सांगताना आधी सांगितलं जातं शिक्षण, नोकरी आणि उत्पन्न. मुलांच्या अपेक्षेत सगळ्यात आधी गोरी सुंदर. त्यामुळे, लग्नाच्या बाजारात सुंदर मुलीचीच मागणी असते हि वस्तुस्थिती आहे, यात शंका नाही!

चौथा कोनाडा Sat, 07/22/2023 - 13:29
व्वा, खुप सुंदर .... सखोल विचार करायला लावणारं. शेवट वाचून गलबललो ! ( अवांतरः आता नितळ सिनेमा पुन्हा पहायला हवा, ...... काही वर्षांपुर्वी अर्धवट बघितला गेला होता )

चलत मुसाफिर Sun, 07/16/2023 - 15:08
"आई गं" असं कळवळून निघालं तोंडातून. मतकरींच्या पठडीतला विषय. लिहिलंतही खूप चांगलं. पण त्या बिचाऱ्या छोटीची काय चूक?

गवि Sun, 07/16/2023 - 15:27
फारच हृदयस्पर्शी. हे पांढरे डाग वास्तविक काही रोग किंवा संसर्गजन्य नसूनही केवळ दृश्य परिणामामुळे लोक त्याला रोग मानतात. दुर्दैव. बाकी छायाचित्रातले झाड खुद्दच पाहिले आहे डहाणू रस्त्यावर ड्राईव्ह करत असताना. एकदम दचकवणारे आहे. मध्यरात्री अचानक दिसले की एखादा वाहन चालक चांगलाच सटपटू शकतो.

गवि Sun, 07/16/2023 - 15:30
मुरुडनजीक कोकरी घुमट नावाने ओळखल्या जाणाऱ्या सिद्दी घराण्याच्या कबरी आहेत. ते आवार असेच प्राचीन निर्मनुष्य आणि पडझड होत गेलेले आहे. त्याच आवारात सिद्दींनी काही शतकांपूर्वी लावलेले दोन आफ्रिकेतून आणून लावलेले बाओबाब वृक्ष आहेत. ते असेच इतर झाडी झाडोऱ्यात एकदम वेगळे दिसतात. एकूणच अति गूढ असते तिथे. एका घराण्यातील अनेक वंशज एकमेकांच्या सानिध्यात चिरनिद्रा घेत असलेले. अथांग समुद्राच्या बाजूला.

चलत मुसाफिर Sun, 07/16/2023 - 15:37
वरचा पहिला प्रतिसाद माझाच आहे आणि मनापासून दिलेला आहे. पण पुनर्विचार करून एक वेगळा मुद्दा मनात आला. अंगावर पांढरे डाग असणे ही एक जीवघेणी शिक्षा आहे (खुद्द व्यक्ती व तिच्या कुटुंबासाठी) या चुकीच्या सामाजिक धारणेस या कथेमुळे बळ मिळते. मिपावरील जाणकार वैद्यांनी कृपया प्रतिसादांमधून यांचे खंडन करावे ही विनंती.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Sun, 07/16/2023 - 15:49
सुंदर लिहिलंय. कोणाचं तरी दु:ख समजायला नियतीने फासे उलटे टाकले. मला दोघांबद्दलही वाईटच वाटलं. आपण सर्वसामान्य असावं असे प्रत्यकाला वाटतं. आणि म्हणून कोणतंही असं वेगळेपण कोणाच्या आयुष्यात कायम वेदना देवून जातंच. झाडाचा शुभ्रपणा बोलका. लिहिण्याची शैली सुंदर आहे, लिहिते राहावे. -दिलीप बिरुटॅ

कर्नलतपस्वी Sun, 07/16/2023 - 18:27
परदुःखावर शिजले जे सुख विटाळले जरि तेणे हे मुख या हृदयातुनि त्या दुःखाचे उठवी शत पडसाद -बाकीबाब अजाणतेपणाने किंवा असुयेपोटी लहानपणी तारुण्यात अशा काही गोष्टीं घडून जातात आणी मग त्या आयुष्यभर पाठपुरावा करतात.

प्रचेतस Mon, 07/17/2023 - 14:36
धागा वाचायला सुरुवात केली आणि बॉटनीसाठी केलेल्या महाबळेश्वरच्या हर्बेरियम अभ्यास सहलीच्या असंख्य आठवणी जाग्या झाल्या. स्वतः केलेले हर्बेरियम नंतर कधीच पाहायला मिळाले नाही, ते कॉलेजच्या संग्रहातच राहिले. तुम्ही उल्लेख केलेले झाड कांडोळाचे, भुत्याचे झाड असे स्थानिक नाव आहे. मात्र नंतर धाग्याने वेगळेच वळण घेतले. अर्थातच शेवट दुर्दैवी असला तरी लेखन आवडले.

सौंदाळा Mon, 07/17/2023 - 19:56
अप्रतिम लेख आणि कलाटणी. महाश्वेताची आठवण झाली. ऐश्वर्या नारकरने खूप सुंदर अभिनय केला होता. आमच्या नात्यातील लख्ख गोर्‍या मुलीच्या लग्नावेळी मुलाच्या वडीलांनी विचारले होते की तुमच्या घराण्यात कोणाला कोड आहे का? मुलीला कोड अर्थातच नव्हते आणि असल्यासारखे वाटत पण नव्हते पण कदाचित नितळ गोर्‍या रंगावरुन त्यानी हा प्रश्न विचारला की काय कोण जाणे. ऑफिसमधे पण येता जाता एक माणुस दिसायचा, कोरोनाच्या आधी त्याला थोडे डाग दिसत होते. अडीच-तीन वर्षांनी पाहिले तर पूर्ण त्वचा तशीच झाली होती. आधीच्या कंपनीत पण लेखातील श्रद्धाप्रमाणेच एक मॅनेजर होता. अतिशय हुशार, वागयला कडक पण कार्यतत्पर. गो टू गाय. सुलोचना चव्हाण यांना तर उतारवयात हा प्रोब्लेम झाला. कोणत्यातरी पारितोषिक वितरण कार्यक्रमाला त्यांना बघून धक्का बसला होता.

nutanm Tue, 07/18/2023 - 05:52
छान कथा खरी खोटी असेल‌. तरी मनात घोळत राहणारी विज्ञानातील माहिती कळली कलशाखेचा. आ अभ्यास केलयामुळे विज्ञानातले खूपसे माहिती नव्हते . व अजूनही नाही

सुबोध खरे Wed, 07/19/2023 - 12:20
BEAUTY IS SKIN DEEP. हे कितीही सत्य असले तरी लग्नाच्या बाजारात सुंदर मुलीचीच मागणी असते हि वस्तुस्थिती आहे. डाग पडलेला आंबा किंवा डाग पडलेलं कापड सुद्धा तुम्ही विकत घेत नाही मग नवरा किंवा बायको जाणून बुजून कोण कशाला पत्करेल? ती एक तडजोडच असते. बाकी आंतरिक सौंदर्य पहा, बाह्य सौंदर्य कशाला पाहता? हे तत्व म्हणून ठीक आहे. परंतु पुरुष( किंवा स्त्रिया) काही एक्स रे नजर घेऊन आलेले नसतात त्यांना समोर दिसते तेच भावते. याला कोणी काहीही करू शकत नाही. कोड हे अनुवांशिक आहे. यामुळे ते पुढच्या पिढीत उतरण्याची शक्यता असतेच. त्यातून कोड असलेला मुलगा कोड असलेली मुलगी पत्करतो ( किंवा उलटे) यामुळे हा आजार पुढच्या पिढीत येण्याची शक्यता अजूनच वाढते. याशिवाय हा आजार AUTOIMMUNE DISEASE या श्रेणीत मोडतो यामुळे हा आजार असणाऱ्या माणसांना इतर AUTOIMMUNE DISEASES असण्याची किंवा होण्याची शक्यता वाढलेली असते. उदा संधिवात अस्थमा, सोरियासिस, थायरॉईड ग्रंथीचे आजार इ. यामुळे माझ्या सारख्या डॉक्टरांना मित्र नातेवाईक यांच्याकडून वैद्यकीय सल्ला म्हणून विचारणा होत असते कि असा आजार असलेला मुलगा किंवा मुलगी पत्करावी काय? यासाठी कितीही कटू असले तरी सत्य बोलणे भाग पडते. वारसाहक्काने जशी स्थावर किंवा जंगम मालमत्ता आपल्याला मिळते तसेच आजारहि मिळतात. तेंव्हा वारसा हक्काने कुणाला गरिबी किंवा कर्ज नशिबी येतं तसेच काही आजारहि येतात उदा. थॅलॅसेमिया, अस्थमा, मधुमेह, काही तर्हेचे मूत्रपिंडाचे आजार, हृदय विकार आणि कर्करोग सुद्धा इ. एकाच वर्गात शिकत असलेले दोन विद्यार्थी पुढे डॉक्टर झाले आणि एकाकडे वारसाहक्काने श्रीमंती (रुग्णालयाची मालकी) येते आणि दुसऱ्याकडे त्याच रुग्णालयात नोकरी करणे नशिबात येऊ शकते.याला भाग्य म्हणा कि प्राक्तन. हि वस्तुस्थिती माझ्याच बाबतीत झालेली आहे. माझ्या बारावीतील वर्गमित्राने (तो पण रेडिओलॉजिस्टच आहे) रुग्णालयाचा क्षकिरण विभाग विकत घेतला( आउटसोर्स केला) जेथे मी नोकरी करत होतो. त्याबद्दल असलेली "वस्तुस्थिती स्वीकारणे" हे उत्तम असते.

तुषार काळभोर Sat, 07/22/2023 - 14:18
+१ कोणत्याही पेपरातील वधूवर जाहिराती पाहा. वर पाहिजे: वधू - जात, वय, उंची, गोरी, सुंदर, शिक्षण, नोकरी/व्यवसाय, उत्पन्न, अपेक्षा - उच्चशिक्षित, जातीची अट नाही वधू पाहिजे: वर - जात, वय, शिक्षण, नोकरी/व्यवसाय, उत्पन्न, उंची, अपेक्षा - गोरी, सुंदर, उच्चशिक्षित अपवाद सोडून टिपिकल जाहिराती अशा असतात. म्हणजे मुलींविषयी सांगताना आधी काय सांगितलं जातं की गोरी सुंदर. मुलाविषयी सांगताना आधी सांगितलं जातं शिक्षण, नोकरी आणि उत्पन्न. मुलांच्या अपेक्षेत सगळ्यात आधी गोरी सुंदर. त्यामुळे, लग्नाच्या बाजारात सुंदर मुलीचीच मागणी असते हि वस्तुस्थिती आहे, यात शंका नाही!

चौथा कोनाडा Sat, 07/22/2023 - 13:29
व्वा, खुप सुंदर .... सखोल विचार करायला लावणारं. शेवट वाचून गलबललो ! ( अवांतरः आता नितळ सिनेमा पुन्हा पहायला हवा, ...... काही वर्षांपुर्वी अर्धवट बघितला गेला होता )
लेखनविषय:
साहित्यिक
लेखनप्रकार
प्रकटन
विचार
Indian Ghost tree वनस्पतीशास्त्र विषय पदवीसाठी निवडल्यामुळे फिल्ड ट्रिप्स, एक्सकर्शन्स या गोष्टी ओघाने त्याबरोबर आल्या. एरवी कॉलेजच्या पिकनिकला घरून परवानगी मिळणं, ही अशक्य कोटीतली गोष्ट होती. पण यासाठी गुण असतात, ही सत्य परिस्थिती नेटाने घरच्यांच्या मनावर बिंबवण्यात यश आलं आणि त्यामुळे परवानगी मिळत गेली.

(मातीचे पाय - मोकलाया वर्जन)

गड्डा झब्बू ·

चांदणे संदीप Mon, 07/10/2023 - 13:58
एखाद्या कवितेला विनोदी करायचं असेल तर मोकलाया मोल्ड फिट आणि हिट आहे. :) सं - दी - प

चांदणे संदीप Mon, 07/10/2023 - 13:58
एखाद्या कवितेला विनोदी करायचं असेल तर मोकलाया मोल्ड फिट आणि हिट आहे. :) सं - दी - प
लेखनविषय:
हे ठिकाण
धोरण
मांडणी
वावर
संस्कृती
कला
नृत्य
नाट्य
संगीत
धर्म
पाकक्रिया
इतिहास
वाङ्मय
कथा
बालकथा
कविता
चारोळ्या
प्रेमकाव्य
बालगीत
मुक्तक
विडंबन
गझल
भाषा
उखाणे
प्रतिशब्द
म्हणी
वाक्प्रचार
व्याकरण
व्युत्पत्ती
शब्दक्रीडा
शब्दार्थ
शुद्धलेखन
सुभाषिते
विनोद
साहित्यिक
समाज
जीवनमान
तंत्र
आईस्क्रीम
आरोग्य
इंदुरी
उपहाराचे पदार्थ
ओली चटणी
औषधी पाककृती
कालवण
कैरीचे पदार्थ
कोल्हापुरी
खरवस
चिकन
मटणाच्या पाककृती
मिसळ
मेक्सिकन
औषधोपचार
वन डिश मील
वाईन
सिंधी पाककृती
गुंतवणूक
फलज्योतिष
सामुद्रिक
कृष्णमुर्ती
राजकारण
मौजमजा
स्थिरचित्र
काव्यरस
( flying Kiss )
bocheghol
eggs
ghol khanu varangi
kumbhe ghaat
miss you!
raghi laddu
Ragi shengole
sahyadritil shabdchitre
vidamban
अदभूत
अनर्थशास्त्र
अभय-काव्य
अविश्वसनीय
अहिराणी
आता मला वाटते भिती
आनंदकंद वृत्त
आयुष्याच्या वाटेवर
आरोग्यदायी पाककृती
आशादायक
कधी कधी निसर्गाला सुद्धा रंग खेळण्याचा मोह आवरत नाही आणि मग सुरु होते रंगांची किमया मनाला प्रसन्न करणारी
कवळी
काणकोण
काहीच्या काही कविता
कैच्याकैकविता
कोडाईकनाल
कोळीगीत
खान्देशी
गट्टे बिर्याणी
गरम पाण्याचे कुंड
गुलमोहर मोहरतो तेव्हा
गोभी मुसल्लम
घे भरारी
जिलबी
झाडीबोली
दख्खनची राणी
देशभक्ति
नागपुरी तडका
नाचणी पुट्टू spicy
पर्ससहित अंग काढून घेणे
प्रेम कविता
बळीराजाला श्रद्धांजली
बालसाहित्य
भक्ति गीत
भावकविता
भिजून भिजून गात्री
भूछत्री
मदारी
मनमेघ
मराठीचे श्लोक
मार्गदर्शन
मालीबाला वृत्त
मिक्स फ्रुट जॅम
मुक्त कविता
रतीबाच्या कविता
रोमांचकारी.
लाल कानशील
लावणी
वाङ्मयशेती
विडम्बन
विराणी
वृत्तबद्ध कविता
शृंगार
श्लोक
षंढ सरकारचा ( कुठलेही असो ) निषेध
समुहगीत
सांत्वना
सारंगिया
स्वरकाफिया
भयानक
हास्य
बिभत्स
करुण
वीररस
अद्भुतरस
रौद्ररस
शांतरस
प्रेर्ना - मातीचे पाय पयन स्प्र्शुन अले ते हत मलले होते लक्क उमग्ले तेवहा ते पय मतिचे होते मि केवल पहत होतो पयन्च्य खल्चि धुल ति ललतस लववि हे एकच मथि खुल मि इथ्वर पहुन अलो पौल्खुना विर्नर्या अधि कुन्वत, मगुन कप्ति विकत हस्नर्या अत पुन्ह चलवे पुधे, कि परत फिर्वे? सोस न-लयक पयन्चे पुसुन अव्घे तकवे? प्रेमल श्ब्दन्चि ओल मनत र्झिपत नहि व्हवे नत्मस्त्क पयहि दिसत नहि ते सरेच निगुन गेले जे पय दरवे सुच्ले मतिचे पत मत्कट मगे मज्यसह उर्ले टंकनीक चमनगोटा दाढिमिशि श्निवार ०८/०७/२०२३
Subscribe to साहित्यिक