Skip to main content

सडा अठवणींचा

लेखक कर्नलतपस्वी यांनी गुरुवार, 23/12/2021 09:34 या दिवशी प्रकाशित केले.

सडा अठवणींचा

बकुळीच्या झाडाखाली
सडा अठवणींचा पडला
तुझ्या नी माझ्या अव्यक्त
प्रेमाचा गंध की रे मुरला

किती केली फुले गोळा
किती ओवल्या तीथेच माळा
सख्या तुझ्या वियोगच्या
इथेच लागल्या रे झळा

आली प्रेमाची झुळक
सांगितला तीने निरोप
जीव एकवटून सारा
तन, मन धावले तडक

नका बघू दिवास्वप्ने
नका मनोमनी जळू
दर तीन महिन्यांनी इथेच
यायचा कल्हईवाला काळू

-कसरत
२४-१२-१९६५

काव्यरस
वय
विराणी
लेखनविषय:
वाचने 5603
प्रतिक्रिया 10

प्रतिक्रिया

चौथा कोनाडा गुरुवार, 23/12/2021 15:15

छान जमलीय कवितेची कसरत !

नका बघू दिवास्वप्ने
नका मनोमनी जळू
दर तीन महिन्यांनी इथेच
यायचा कल्हईवाला काळू

हा शेवट वाचून मनोमन वाईट वाटले !

चांदणे संदीप गुरुवार, 23/12/2021 17:02

कविता आवडली.
बकुळीवरून हे एक नितांतसुंदर गाणे आठवले. नक्की ऐका.

सं - दी - प

कर्नलतपस्वी गुरुवार, 23/12/2021 21:41

बकुळीचं झाड!
वयाचा अंदाज नाही पण साधारण सव्वाशे दिडशे कुणी म्हणतात सहाशे वर्ष पण गेली पासष्ठ वर्षे तर मी त्याचा व तो माझा साक्षीदार गावातल्त्याय बकुळी चा सुगंध आज अखेर हरपला. नावाला फक्त एक झाड.पण या झाडाची नाळ गावातल्या पिढ्यां पीढ्यांशी जोडली आहे. आज झाड मुळासकट काढलं, हे ऐकलं आणि डोळ्यात टचकन पाणी आलं. दुष्ट माणसानं झाडाच्या खोडावर घातलेले घाव व त्यांचे झालेले तुकडे याचा पण फोटो शेअर केला. कधीकाळी याच खंडाच्या पाठीमागे लपंडाव रंगायचा. रहावल नाही एक मुक्तक लिहून काढले. त्याच बरोबर
वसंत बापटाची ही कवीता आठवली. वाटलं आपल्या गावातल्या बकुळीच्या झाडाखाली बसून लिहीली असावी.......

या बकुळीच्या झाडाखाली, आठवणींची लाख फुले
इथेच माझ्या स्वप्नांसाठी, एक रेशमी झुला झुले

इथेच माझी बाळ पाऊले दवात भिजली बालपणी

झाडाखालच्या असंख्य आठवणी, पाणी दिसू नये म्हणून त्यातलीच एक पण थोडी वेगळी आपल्या बरोबर शेअर केली.

चांदणे संदीप शनिवार, 25/12/2021 11:17

झाडाच्या खोडावर घातलेले घाव व त्यांचे झालेले तुकडे याचा पण फोटो शेअर केला

वाईट!

सं - दी - प

कर्नलतपस्वी गुरुवार, 23/12/2021 21:49

संदीप चांदणे, चौथा कोनाडा प्रतीसादा बद्दल धन्यवाद.

प्रतीसादा मधे काही टंकलेखन चुका तशाच राहिल्या. आहेत वाचताना दुरुस्ती करावी.
क लो आ

कर्नलतपस्वी रविवार, 26/12/2021 10:33

धन्यवाद पाभे,

इथेच दिसला चंद्र मला रे
इथेच फुलले मनी चांदणे
तुझ्या प्रितीचे रोप सख्या रे
इथेच की ते रुजले रे

आसे काही लिहावं असं काही झालच नाही पण बालपणीच्या खुप आठवणी. पितळी भाड्यानं कल्हई लावून घेणे हे अनिवार्य असायचे. दर तीन महिन्यांनी इथेच तो यायचा आपल्या मुलाबाळांना घेऊन. मग खड्डा करणे, हाताने फिरणारी फुकंणी पुणे, त्यावर निखारा फुलणे व कल्हई चा धूर, आ हा हा काय वास यायचा. तीथे बसून धुराचा आनंद घेणे सिगरेट वीडीच्या आनंदा पेक्षा कमी नसायचा, म्हणून तीच आठवण सागंत कवीता संपवली.
काय करणार खोटेपणा जमत नाही.