पालथ्या मुठीत घुसवलेली iv ची सुई
जीवघेण्या कवितेपेक्षा टोचरी.
अँटिव्हायरलच्या ठिबकसिंचनाचा
गिनीपिगी जीवरोपट्यावर विफल अभिषेक.
बेबंद नाडीठोक्यांपुढे मुक्तछदंही अचंबित.
धपापते विद्रोही तप्तश्वास.
PPE आच्छादितांच्या नि:शब्द कवायतींनी कोंदलेले भवताल.
स्वप्न-जागृती, शुध्दी-बेशुध्दीच्या अस्थिर सीमारेषांवर भोवंडणार्या जाणिवानेणिवांची कण्हणारी कडवट कडवी.
संपतील एकदाची आत्ताच
की,
ध्रुपदत राहतील
व्हेंटिलेटरच्या जागत्या पहार्यात
आज
उद्या
परवा?
काव्यरस
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
3458
प्रतिक्रिया
4
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
......
आवडली असे म्हणवत नाही
पैजारबुवा,
माऊली, तो झाला सोहळा
अनुपम्य.
नुकताच तो सोहळा अनुभवून परतलोय.
अरे वा.. सही सलामत परतल्या बद्दल अभिनंदन
In reply to माऊली, तो झाला सोहळा by अनन्त्_यात्री
आता ठणठणीत आहात ना?
अजून एक जवळचा मित्र गेले १५ दिवस व्हेंटीलेटरवर झोका खेळतो आहे. त्याची आठवण झाली आणि अस्वस्थ झालो
पैजारबुवा,
@ अनन्त्_यात्री : अनुभवातून उतरल्यानं
कविता वास्तवदर्शी झाली आहे.