तिन कविता तिन ठिगळे

पहिले ठिगळ मि.का. च्या कवितेला. वरिगिनल कविता प्रलय शंख करत माझ्या नावाचा बाप धावतो मागे मागे गुणपत्रक ते बघता बघता नेत्र तिसरा उघडु लागे अकडा मोठा बॅकलॉगचा तरी भटकतो मित्रांसंगे लेक्चर बुडवुन कट्ट्या वरती रात्रं दिन करीतसे दंगे निर्लज्ज हात पुढे पसरतो पॉकेटमनी संपताच तो छळायस जन्मला कारटा हताश बाबा करवदतो मग ढळतो संयम मातेचाही बाबांची ती जागा घेई हलाहल ते पचवित सांगा पोळीवरती तुपही नाही दुसरे ठिगळ पल्लवी मिंड यांच्या आज पुन्हा उडावेसे वाटले ला आज मला कपडे बदलावेसे वाटले मोजेही जरा धुवावेसे वाटले अंगावरची जीन्स रोजचीच बर्‍याच दिवसानी तीला काढावेसे वाटले घोटभर चहासाठी कप विसळावेसे वाटले चहाचे भांडेही धुवावेसे वाटले झुरळांचा खडु फिरवावेसे वाटले बेडवरच्या मळलेल्या चादरीला अलगद ओढावेसे वाटले उशांचे अभ्रेही बदलावेसे वाटले भिंतीवरची जळमटेही काढावेसे वाटले दारा मागचे तसले फोटो फाडुन टाकावेसे वाटले ( पण खरच फाडले नाही हं.... फक्त वाटले :) ) त्या जागी देवादिकांचे फोटो लावावेसे वाटले टेरेस वरुन रोजच तुला पहातो आज तुझ्या समोर येउन एकदाच काय तो फैसला करावेसे वाटले फार झाले आता एकाकी जगणं तुझ्या सारखे गोडपाखरु आयुष्यात यावे असे वाटले...... त्याचमुळे कि काय..... आज मला कपडे बदलावेसे वाटले ठिगळ तिसरे अज्ञातकुल यांच्या अविचल ला पुसू पाहतो पुसू शके ना गालावरचे चुंबन खास उचंबळे मन आठवणींने तव स्पर्शाचा होई भास फुटे बिंग सापडती हीस माझ्या शर्टावरती केस पटवा पटवी घरात चाले, दिवस चार जाणार उदास तिकडे टाकल्या होत्या पण फारच डचमळायला लागल म्हणुन शेवटी नवा धागाच काढला