मला मालवणी/कोंकणी समजत नसून टीव्हीवर मच्छिंद्र कांबळी यांचा कार्यक्रम मात्र आवडीने बघायचो. तसे लवकरच गेले म्हणून जास्त वाईट वाटते आहे.
इथे भरपूर दु:ख असताना देखील परमेश्वर लोकांना रमवणार्या मंडळींना का बरे लवकर नेतो? देवालापणा दु:ख आहेत वाटते.
परमेश्वर त्यांच्या आत्म्याला शांती देवो.
मालवणी भाषा ही अतिशय गोड भाषा आहे आणि तिचा लहेजाही तितकाच चित्तवेधक आहे. मला ही भाषा तितकीशी कळत नसली तरी तिची ओळख मात्र "वस्त्रहरण" पासूनच झाली आणि ऐकायला खूप आवडते.. मच्छींद्र कांबळींना माझीही आदरांजली.
नंदनला एक विनंती की त्याने मालवणी भाषेत ह्या "तात्या सरपंचाला(मच्छींद्र कांबळींना)" एक छानसा लेख लिहून श्रद्धांजली वाहावी.
मच्छिंद्र कांबळींना माझीही विनम्र श्रद्धांजली. धनंजयरावांनी म्हटल्याप्रमाणे मालवणीच्या कक्षा महाराष्ट्रात आणि राज्याबाहेरही रुंदावण्याचे काम त्यांच्या नाटकांनी केले. पटकथांत विशेष दम नसलेली अनेक नाटकेही त्यांनी आपल्या विनोदाच्या अचूक टायमिंगने पेलून धरली होती.
(प्रमोदकाका, एखादा लेख लिहिण्याइतपत माझ्याकडे खरंच माहिती नाही. एखाद्या वृत्तपत्रीय लेखाच्या अनुवादाचा प्रयत्न करतो.)
नंदन
(मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी
http://marathisahitya.blogspot.com/)
मालवण नागपुरापर्यंत नेणारा गुणी कलाकार!
अगदी अचूक बोललात धनंजय !
फार्स ची व्याख्या म्हणून वस्त्रहरणाकडे बोट दाखवता येईल. यदाकदाचित हे कालपरवाचे हिट नाटक हिट का झाले याचा खुलासा वस्त्रहरणातून होतो.
- (दु:खी) सर्किट
प्रतिक्रिया
ओह नो
विनम्र
मालवणी नाटकाचो बादशाहो गेलो...!
धक्का
मिया पण ताच म्हणतंय!
श्रद्धांजली
भद्रकाली
अगदी खरे !!!
अरेरे
आदरांजली
मालवणीत श्रद्धांजली!