चेक इन झालं. सिक्युरिटी, इमिग्रेशन सगळं झालं. आता फक्त विमानाची वाट बघत बसायचं. यावेळी पाय निघत नाहीये इकडुन. बाबा आता अर्ध्या रस्त्यात असतील. असं वाटतंय त्यांना फोन करून पुन्हा बोलवावं, आणि तिकीट कॅन्सल करून पुन्हा घरी जावं. पण किती दिवस राहणार असं. आज ना उद्या तर पुन्हा स्वतःच्या घरी सॅनफ्रॅन्सिस्कोला जावंच लागेल.
किती दिवसांनी एवढी मजा आली, एवढी हसले खुलून मी. दीपेशला कितीदा म्हटलं चल सोबत, तर काही आला नाही. कामाचा आणि सुटीचा बहाणा केला. खरं कारण बोलुन नाही दाखवलं तरी दोघांना माहित आहे.
यावेळेस त्याच्या एका आतेबहिणीचं लग्न तर होतंच पण माझ्या बॅचचं रीयुनियनसुद्धा होतं पहिलं.
खरं आहे..
लेख आवडला.
छान लिहलंय. आवडला लेख.
आवडलं लिखाण ...
सावळ्या मुली तुलनेने जास्त
=))
पटलंय. सौंदर्य ही वागवण्यास
चांगला लेख
पटलय
बरेच काही बरोबर आहे,
धन्यवाद :)
छान लिहिलय!
मस्त...
मस्त लिहिलंय..
धन्यवाद :)
लेख आवडला आणि बराचसा पटलाही.
सुंदर आणि वास्तववादी लिहिलं
छान लिहिलय
प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद मंडळी