(चिकट सकाळ)

खरं तर मी कधीच चहा पीत नाही, बनवत तर त्याहून नाही. पण एकदा चुकून पहाटे उठलो. मस्त थंडी होती. गरम चहाचा मूड आला. अर्धवट झोपेत एक कप चहात ४-५ चमचे साखर पडली. पहिल्या घोटातच झोप उतरली. मग बराच वेळ तो कप तसाच ठेवला होता. पुढचा घोट घ्यायची हिंमत होत नव्हती . तेवढ्यात चहासाखरेचे डबे वर कपाटात ठेवताना कपाला धक्का लागून तो कलंडला, तो चिकट चहा ओट्यावरून ओघळला आणि मी संकटातून वाचलो. तर त्या स्मृती प्रीत्यर्थ: *** किती साखर पडली चहात हे बघितले आणि पोटात अगदी ढवळून आले गुर्‍हाळातली काकवी तसा हा चहा कसा करावा हा कप रिकामा रिकामा? * तेवढ्यात उलथला कप, जन्माला घालून ओट्यावरून उतरलेला चहाचा घट्ट चिकट ओघळ जणू अशक्य असं दालीचं गूढ घड्याळ "असला चहा आपण पिणार होतो?" नुसत्या कल्पनेनेच हादरलो मी *** णम्र विनंति: मला मात्रांचा वगैरे छंद नाही, गंध तर त्याहून नाही. त्यामुळे माझ्या अतिशय आवडत्या अशा 'मुक्तछंदा'मधे ही रचना गुंफली आहे. आणि रचना अतिशय भिकार आहे हे मला माहित आहे त्यामुळे काय हाणायचे ते हाणून घ्या. आगाऊ धन्यवाद. प्रेरणा: धनंजयमास्तरांची धुकट सकाळ