`राजा' माणूस!

छान जमलं आहे व्यक्तीचित्रं आणि शेवटचा परिच्छेद खूपच आवडला. थोड्याबहुत फरकाने अनेक मित्र-मैत्रीणी असेच दूर आहेत आणि आता आहेत त्या आठवणी बदलाव्यात असं वाटत नाही. अदिती

अरे वा ! छान. -- लिखाळ.

मस्त ....

एखादा मित्र अचानक आठवतो खरा. नशिबात असेल तर भेटही होते. अनेकदा गाडीतल्या सहप्रवाशागत आपण कुणाबरोबर तरी आपले सुखदु:खाचे क्षण एकत्र भोगतो आणि अचानक आपापल्या स्थानकावर उतरुन निघुन जातो. पुन्हा न भेटण्यासाठी. सुरेख कथन

जमलंय...बारावीचा निकाल काय लागला (की पुन्हा निकाल लागला) ते लिहीलं नाहीत!

(दुसर्‍या) बारावीविषयी राहिलंच! पण हे आत्मकथन नव्हतं, तर मित्राचं व्यक्तिचित्रण होतं. त्यामुळे त्यावर भर दिला. असो. दुसर्‍या बारावीत जेमतेम ५०% च गुण मिळाले. शिक्शान शिक्शान भिकेचं लक्शान' हे वचन तोपर्यंत आत्मसात केलं होतं. त्यामुळे फार काही आशा नव्हतीच. पास झालो, हेच नशीब! हां, पण महाराष्ट्राने, देशाने, जगाने एक महान, निष्णात डॉक्टर गमावला, हे शल्य राहील, त्याला इलाज नाही!

मित्राबाबत एक चांगली इंग्रजी कविता मिळाली होती. मित्राने तिचे मराठीत रूपांतर केले आणि मी मराठीतच `वाट' लावली!! इथे केवळ संदर्भासाठी... बिनचेहर्‍याच्या अफाट शहरात होता मला एक जीवलग मित्र जणू हरवलेल्या माणसांमधलं माझं रंगभरलं हिरवं चित्र तो मला आवडायचा अन मीही, त्याला आवडायचो फार चर्चा, मस्करी, थट्टेला पूर यायचा अपार... पण हळूहळू दिवस सरले... पाहता पाहता वर्षही सरलं... माझ्या मित्राचं मी तोंडही नाही पाहिलं हे तेव्हा कुठे मला आठवलं! आम्ही आता नव्हतो नवथर पोरं कालची कसल्याशा ओझ्यांनी होती पाठ आमची वाकली नाव, पैसा आणि प्रतिष्ठा यांचा होता खेळ खेळता खेळता नुरला मित्रासाठी वेळ... पण आता केला निश्चय अन ठरवलं मनाशी ठाम उद्य करू फोन त्याला अन सांगू, `मला तुझी दोस्ता याद येते जाम' पण `उद्या' आला अन `उद्या' गेला आमच्यातला दुरावा वाढतच गेला... एके दिवशी अचानक तार आली.. तार होती, की मित्राला देवाज्ञा झाली! कसलं आयुष्य, कसली स्पर्धा, कसली शर्यत अन कसलं काय... पाहता पाहता मैत्र संपलं, हाती माझ्या उरलं काय... बिनचेहर्‍यांच्या या अफाट शहरात आता कुठला दोस्त, कुठली दोस्ती... मित्र गमावलेल्या चेहर्‍यांची गर्दी माझ्या सभोवती... - श्रीपाद (स्वयंस्फूर्त.) ----------------- तुंबलेल्या कोंदट खोलीत होता एक `जवळचा' मित्र त्याच्याविना विचारत नव्हतं मला काळं कुत्रं एकाच खोलीतलं जिणं अन एकाच ग्लासातलं पिणं, आसपासच्या जगाशी आम्हाला देणं ना घेणं घरून आलेला `पॉकेटमनी' अर्धा महिनाच पुरायचा उधार-उसनवार्‍यांनी उरला महिना काढायचा समोरच्या टुमदार बंगल्यातली `गोरटेली' दोघांना आवडायची तिच्या स्वप्नांतच आमची एकेक रात्र सरायची.. माझेच कपडे, परफ्यूम वापरून साल्यानं तिला पटवलं आपलं `खोटं नाणं' तिच्या बापाच्या बंकेत वटवलं उद्या भेटतो सांगून तो गेला तो गेलाच! माझ्या जिवावर जगून माझ्यासाठी `मेलाच!' `उद्या' आला आणि`उद्या' गेला पण माझा `जवळचा' मित्र कधीच नाही भेटला कधी जातो आमच्या अड्ड्यासमोरून त्याच्या आलिशान मोटारीतून अन बघतो तुच्छतेनं काळ्या काचांपलीकडून त्याच जुन्या कोंदट खोलीत आता मी एकटाच राहतोय बंगलेवाल्या पोरींकडे आता `वेगळ्या' नजरेनं पाहतोय... - अभिजित (आगाऊपणे स्वयंस्फूर्त.)

अभिजितराव, येऊ द्या अशीच उत्तमोत्तम व्यक्तिचित्र! आपला, (व्यक्तिचित्रप्रेमी) तात्या.

जुन्या मित्रांच्या आठवणी ताज्या करुन गेला. गेल्या शनिवारीच लहानपणच्या एका मित्राची भेट झाल्याने जरा सुसह्य.