ऋण
भांबावतो कल्लोळ.
माझ्या उरात दडू पाहतो.
पाहता पाहता नभही
अलगद झाकोळून येतं.
आपसूक दूरस्थ होणारे
किनारे पाहताना,
भरतीचा ठाव सुटतो...
तुझा माझा मांडलेला
पसारा पाहते.
त्यातून स्वत:ला निर्लेपपणे
बाजूला काढायचं ठरवते.
हळूच एक प्रश्न
डोकं वर काढतो,
विचारतो,
कधी चुकतं करशील
तुमच्या नात्याचं देणं?
परतीच्या वाटेवर थांबलेली पावलं,
ऋणात गुंतून राहिलेलं हे मन...
आवडली
आवडली.
आवडली.
सुरेख लिहिलंय.
आवडली.
आवडली
>>>ऋणात गुंतून राहिलेलं हे मन
सुरेख
कविता छान!
कोण सुटलय यातून?
आपसूक दूरस्थ होणारे किनारे पाहताना, भरतीचा ठाव सुटतो...कोण सुटलय यातून? तरीही ठाव सुटायचा राहत नाही.गुंतून राहिलेलं हे मन...आणि हे तरी कुणाला सुटलय? रचना आतपर्यंत पोचली... आवडली.+१ रचना आतपर्यंत पोचली...
हं..
सगळंच काही समजलं नाही. पण
सुरेख!
धन्यवाद!
आवडली..
भिडली
छान लिहिल आहेस.
क्या बात है.
:)
मस्त
प्रतिसाद द्यायचा राहून गेला..
खासच यशो! अगदी खास.
@राघव, तुमची रचनाही आवडली.
ओह, आले लक्षात! बरोबर.
छान लिहीलंय!! राघव यांची
ओह, आले लक्षात! Smile बरोबर.
सॉरी, गोंधळ झाला इन्दुसुता.
खूप सुंदर!
सुंदर .... प्रथमच वाचली असेल
छान!
+१
सुरेख! कविता आवडली.