सामंत सर नेहमीप्रमाणे काळजाला भिडणारा एक जबरदस्त लेख ... माझ्याबाबतीत सांगायचे झाले तर "माझी आई हाच माझा प्राणवायु" ---नि३.

आईची खूप आठवण होते आहे. अनेक प्रसंगात, अगदी खरं सांगायचं तर आजारपणात जास्ती.... आईच हवी असते. एखादि साधी कविता जरी लिहिली तरी आईला आधी वाचून दाखवायची असते... छोट्या छोट्या प्रसंगामध्ये आनंद मिळवायला आईनेच शिकवलं आहे. आद्य ईश्वर म्हणजेच आई... लेख खूप आवडला. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

आद्य ईश्वर म्हणजेच आई... आकाशा सारखं जिचं हृदय आहे ईश्वरा सारखं जी दयाळू आहे नेहमीप्रमाणे काळजाला भिडणारा एक जबरदस्त लेख ... म्हणुनच म्हटले आहे ना स्वामी तिन्ही जगाचा आईविना भिकारी कारण आई हाच खरा ईश्वर या जगात देव बघायचा आहे तर आपल्या आई कडे बघा तुम्हाला तिथे देव भेटेल माझ्यासाठि माझि आई सर्वस्व आहे मी आता तसा कोतवाल नाही बरं?

सामंतकाका, जिवाला हात घातलात... आपला, (मातृभक्त) तात्या.

तुमचा लेख वाचला आणि आई आठवली (आठवली काय विसरले नाही अजुन)... २८ जूलै ला ती आम्हाला सोडून गेली .... ती आजारी होती अंथरुणाला खिळून होती पण सगळे ठीक चालू होते... ती गेल्यामुळे सारे घर विस्कटून गेले..... क्षणा क्षणाला तीची कमी जाणवते..... तिचे शिक्षण कमी होते पण आम्हाला खुप उशिरा कळ्ले .... कारण तिचे संस्कार असे होते कि कुणालाही ती प्राध्यापिका / डॉक्टर वाटायची... कधी कधी वाटते की ती अजुन हि आहे..... आपल्यासोबत्....पण सत्य कटू आहे.... तिच्या नसल्याने खूप अडचणीं येत आहेत.... आज माझे लग्न झालेय तरीही वाटते.....का ती अशी सोडून गेली ...आपल्याला परके करुन गेली.... पण आजारी वडिलांकडे व लहान भावाकडे बघून आतल्या आत रडून घेते.....मला तरी नवरा आहे आधाराला.... वडिल एकटेच पडले... भावाचे लग्न होईल ....पण वडीलां ना समजून घेणारी व्य़क्ती हरवली आहे....