बाकी सवड असताना (आणि मी मुंबईला असताना) दादरला वाट वाकडी केलीत तर सिंधुदुर्ग किंवा सायबिणीमध्ये सोलकढी भात आणि तळलेली कोलंबी किंवा सुरमई हाणू. घरी येणार असलात तर आईला सांगून डाळमेथी / बेळगावी मसुरीची आमटी / मुगागाठी, पापलेटचं भुजणं, सोलकढी भात आणि गरमागरम पोळ्या... काय म्हणता? नाश्त्याला येत असाल, तर आप्पे-चटणी, वरून साजूक तूप घातलेली खांडवी वगैरे :) कळवा मग! अरे एवढं सगळं देणार असलास तर आपण साला झालं गेलं सगळं विसरून पुन्हा विनायकाशी दोस्ती करायला तयार आहोत! :) अगदी खरंच देवाच्यान! मस्करी नाय....! :) 'तात्या असं म्हणत होता' म्हणून वाटल्यास सांगून बघ त्याला! कोकणी माणूस आहे म्हणावं, मनात काही नसतं आमच्या! असो, नक्की घरी येईन तुझ्या! सायबिणीत पण जाऊ. पण सॉरी टू से, शिंदुदूर्गवाला मात्र हल्ली बिघडला! पूर्वीची चव आता राहिली नाही! तात्या.

तुम्हाला फारसं पचत नाही, पण तरीही थोडं स्पष्टचं बोलतो हो! पचतं हो! आम्हाला सगळं पचतं! तुमच्या सारखे स्पष्ट बोलणारेदेखील आम्ही अनेकदा पचवले आहेत! किंबहुना तुम्ही केव्हा थुंकताय याची आम्ही वाटच पाहात होतो! :) तसेही तुम्ही कुठे कुठे चरता हे तुमच्याच लिखाणातून आम्ही पन्नासदा वाचले आहे. आता कंटाळा आला बुवा!! अहो मग नका ना वाचत जाऊ आमचे लेख! आपलेच संकेतस्थळ आहे म्हणून लोकांना तीच शिळी तर्री पुन्हा उकळी मारून वाढायची, हे योग्य आहे का अध्यक्ष? लोकांना आम्ही काय वाढायचं किंवा काय नाही हे आम्ही ठरवणार! आमचं लेखन वाचायचं किंवा नाही हे लोक ठरवतील! तात्या.

शिंदुदुर्गातल्या फणसाची भाजी, काकडीचा धोंडस, शेवेचे (खडखडे) लाडू, केळफुलाची भाजी, ओल्या काजूंची उसळ यासारख्या शाकाहारी पदार्थांनाही तोड नाही. क्या बात है नंदनशेठ, हे बाकी अगदी खरं! हे सगळं खाताना मी आलटून-पालटून 'अभ्यंकर-वालावलकर' असा असतो! :) बाकी सम्राट/चेतना/पंचवटी गौरव किंवा मंगळदास मार्केटजवळच्या राजधानीत वेगवेगळ्या फरसाणांपासून डाळ-ढोकली, हांडवो, उंधियो हादडणार्‍या तात्याभाई पटेल/मेह्ता हम्म! भातबाजारातल्या सुरती भोजनालयातील दूधपाक, पात्रा, डाळढोकली अने खमण! वा वा! नंदनसेठ, तमे एकदम चोक्कस बात करे छे! :) आणि सोड्यांची खिचडी, कोलमीचं कालवण, बिरडं इ.मध्ये रमणार्‍या तात्या गुप्ते/प्रधानाची वाट पाह्तोय :) हम्म! बाजीप्रभूचे इमान सांगी..:) बाकी ह्या सगळ्यासोबतच तात्या कारखानीसांना कानवलेही खूप प्रिय आहेत! :) साले कानवले करावेत तर कायस्थांनीच! ग्रँटरोडच्या बी मेरवान आणि मंडळी किंवा मेट्रो जवळील कयानी-बास्तानी मधला मावा केक, ब्रुम-मस्का, डब्बल आमलेट, आणि पावमस्का खातांना आपण 'तात्या इराणी' किंवा 'तात्या बाटलीवाला' असतो! :) क्रॉफर्ड मार्केट जवळील ग्रँट हाऊस कॅन्टीन मध्ये वर तळलेली हिरवी मिरची असलेला खिमा आणि सोबत पाव, किंवा तिकडचा झिंगा फ्राय राईस, किंवा गावठी कोंबडी खाताना मी ग्रॅटहाऊस समोरीलच पोलिस कमिशनरच्या हापिसातला अकाउंटस डिपार्टमेन्टचा हेडक्लार्क 'तात्या कानविंदे' असतो तर सायनच्या मॉडर्न लंच होम मध्ये पापलेट मच्छी कढी खातांना मी 'तात्या शेट्टी' असतो! 'तात्या दुबे' किंवा 'तात्या मिश्रा' बनून व्हीटी समोरील बोराबाजार स्ट्रीटच्या तोंडावरील 'पंचम पुरी' मध्ये पुरी पात्तळभाजी खायला किंवा फोर्टातल्या मथुराभुवनमधले पेढे आणि आटीव दूध प्यायला मजा येते! मित्तल टॉवरमधल्या २० मजल्यावरच्या एका मल्टीनॅशनल कंपणीचा शी ई ओ 'तात्या ओबेरॉय'बनून कुणा 'पायल वडेधरा' नावाच्या 'आयटम!' शेक्रेट्री सोबत नरीमन पॉईंटच्या स्टेटस मध्ये जेवायला खूप मजा येते तर म्हापश्यात सांजच्या टायमाला 'तात्या डिकास्टा' बनून म्हापश्यातच बनलेली देशी दारू प्ययला आणि 'तात्या चिखलीकर' बनून कर्लीचं कालवण खायला खूप मजा येते! :) आपला, (बहुजन समाजातला) तात्या.

ज्याची अन्नावरची वासना उडाली आहे, ज्याला भूक लागत नाही, जेवण जात नाही अशा माणसाने जर हा लेख वाचायला घेतला तर वाचता वाचताच त्याचा जठराग्नी प्रदीप्त होत जाईल.लेख वाचून संपल्यावर तो एखाद्या चांगल्या हॉटेलात जेवण्यासाठी धाव घेईल. असे या लेखात शब्दसामर्थ्य आहे. वा! वरील ओळी हीच मी या लेखाची पावती समजतो! धन्यवाद यनावालाशेठ... पण अनुभव शब्दबद्ध करण्यासाठी प्रेरणा लागते. ती त्यांना पु.लं. कडून मिळाली. अगदी खरं, गुरूशिवाय विद्या नाही! गुरूच्या आशीर्वादाशिवाय संगीत, चित्र, शिल्प, नाट्य, लेखन इत्यादी कुठल्याही कलेचा उत्तम अविष्कार करणे शक्य होत नाही. भाईकाकांचा माझ्यावर नेहमीच वरदहस्त राहावा आणि माझ्याकडूनही काही चांगलंचुंगलं लेखन व्हावं असं वाटतं! असो... आपला, (आभारी) तात्या.