<< मी करते असा आशावाद व्यक्त केला. संपर्क साधण्यासाठी तुम्ही सांगितलेत. मोबाईल तुम्ही देता. जाहीरात तुम्ही केलीत.>> नाही आशावाद नुसता व्यक्त केला नाहीत तर चक्क कधीपासून शिकवणी चालु करताय असा प्रश्न टाकला. मी उत्तर दिलं नसतं तर पलायनवादी म्हणून आरोप करायला मोकळ्या, म्हणून उत्तर. आता शिकवणी चालु करायची म्हणजे तुम्हाला माझ्याशी संपर्क करायला हवाच म्हणून माझा संपर्क तपशील खाली आहे एवढंच सूचित केलं. (तो नेहमीच माझ्या स्वाक्षरीत असतो. मुद्दाम वेगळा दिला नाही.) अर्थातच ती जाहिरात ठरत नाही कारण त्यात कुठलेही अर्थकारण सूचित होत नाही (जसे की तुमच्या 'इनो'दी सल्ल्यातून सूचित होते - इनोच्या विक्रीचे). <<कुठे मिळतीलचे उत्तरही मी कवितेत शेवटी दिले होते. त्यामुळे तुमचे आभार मानायची गरजच नाही >> हा कृतघ्नपणा झाला. तुमच्या कवितेचा शेवट नीट पाहा. <<कुठे मिळतील असे पुरुष?, इतिहासात दुर्मिळ होते वर्तमानातही थोडेथोडकेच आहेत>> कुठे भेटतील याचं उत्तर नाहीच दिलेलं. आता तुम्ही खोटेपणाच करायचं ठरवताय. << पण तुम्ही सल्ला मागे घेत असलात तर थोडे "मोठे" झालात असे म्हणायला वाव आहे. >> तुमची मापन निकषता काय आहे? आणि तुमच्या ठरविण्याने मी लहान / मोठा ठरणार आहे का? आणि तुम्ही किती मोठ्या हे कोण ठरवणार? तेही तुम्ही स्वत:च का? याला म्हणतात मुद्दा नसला की गुद्यावर उतरणे. तुम्ही उतरला असलात तरी मी सुसंस्कृत असल्याने या गुद्दा गुद्दीत उतरू इच्छित नाही. तुमचं चालु द्या. (तसेही उपप्रतिसादाला उपप्रतिसाद देत देत हे उपुपुपुप्रतिसाद बरेच संकुचित होत चालले आहेत (जरा यांची रूंदी पाहा). असल्या संकुचितपणात मला रस नाही. तेव्हा माझ्याकडून मी आता या विषयावरचा संवाद थांबवित आहे. म्हणजे गांधीवाद्याच्या समर्थनार्थ काढलेल्या या धाग्यावरील ही वादावादी तरी संपुष्टात येईल.