थिअरी

नान्याच्या उपासाला माझाही पाठींबा आहे.

परकियांची भारतीय स्वातंत्र्यासाठी मदत घेण्यात काहीही गैर नाही.पण त्या परकियाचा आपल्या प्रदेशात इंटरेस्ट नको हा महत्वाचा मुद्दा का डावलला जात आहे?........... बरोबर आहे. जपानचा इंटरेस्ट भारताला स्वतंत्र करण्यात नक्की नव्हता आणि हे न कळण्याएवढे नेताजी दूध्खुळे होते असे वाटत नाही. पण जपानला भारताचा घास घेणे पन शक्य नव्हते. इंग्रज इथे पाय रोवुन बसले. ते इथे आपली पाळेमुळे घट्ट करु शकले कारण एतद्देशीय संस्थानिक एकमेकांशी भांडत बसले होते. त्या भांडणात त्यांनी इंग्रजांची मदत घेतली आणि २ माकडांच्या भांडणात मांजराचा लाभ होतो त्या न्यायाने इंग्रजांनी हळुहळू भारताचा घास घेतला. तेव्हा भारतीय जनत मोठ्या प्रमाणावर अशिक्षित होती. शेती आणि इतर स्थानिक उद्योग करत होते. त्यांना गोरा आला काय आणि कोणी नवाब आला काय काहीच फरक पडत नव्हता. त्यामुळे त्यांने इग्रजांना विरोध केला नाही. पण हळु हळु इग्रजांनी एतद्देशीय लोकांचे धंदे बुडवले त्यांना रस्त्यावर आणले. एक मोठा जनसमुदाय क्लर्क म्हणुन तयार केला जो हळुहळू स्वातंत्र्याची भाषा बोलायला लागला. यात १५० वर्षे गेली. हे स्थित्यंतर काही २-५ वर्षात झाले नाही. १९४० साल उजाडेपर्यंत देश पुर्णपणे जागृतावस्थेत होता. इंग्रजांना तूफानी विरोधाला सामोरे जावे लागत होते. केवळ दंडुकेशाहीवर इंग्रज भारतात टिकुन होते. नव्याने येणारे कुठलीही परकीय सत्ता आता भारतात पाय रोवुच शकत नव्हती कारण भारतीय लोकांना स्वातंत्र्य हवे होते. गांधींच्या कच्छपी लागलेल्या भोळ्या जनतेला जर ते बंदुकीच्या जोरावर मिळु शकते हे कळाले असते तर त्यांनी प्राणाची आहुती देउनही ते मिळवले असतेच. एकदा का नेताजींनी हा देश सैन्याच्या जोरावर जिंकला असता तर जपानी लोकांनी देखील तसाच प्रयत्न केला असता त्यांना प्रखर विरोध झाला असता आणि पराभव पत्करण्या व्यतिरिक्त हाती काहीच आले नसते. मूळातले इंग्रज सरकार इथे स्वतःचे सैन्य, मालमत्त, अधिकार, सत्ता बाळगून होते. नवीन कुठल्याही परकीय सत्तेला हे शक्य नव्हते. ही सगळी गणिते / समीकरणे नेताजींनीही जुळवुन बघितलेलीच असणार. त्यातही मला वाटते की परकियांची मदतच घ्यायची तर वेळ पडल्यास रशियाची मदत घेतली असती तर ते जपानची मदत घेण्य़ापेक्षा अधिक श्रेयस्कर ठरले असते. ................ मला वाटते आहे की त्यावेळेस जो कोणी मदत करेल असे वाटत होते त्या प्रत्येकाकडुन मदत घ्यायला काहीच हरकत नव्हती. पण या गोष्टीला २ पैलु आहेतः १. मुळात रशिया भारताला मदत करण्याच्या मनस्थितीत नव्हता. २. रशिया आणि इंग्लंड वरकरणी तरी मित्रदेश म्हणुन लढत होते. त्यावेळेस त्या दोघांसमोरही एक सामायिक लक्ष होते ते म्हणजे हिटलरला संपवणे. अश्या परिस्थितीत रशियाने भारताला मदत करणे शक्यच नव्हते. शिवाय रशिया स्वतःहुन युद्धात उतरला नव्हता तर केवळ स्वसंरक्षणासाठी त्यांनी युद्धात भाग घेतला. अश्या परिस्थितीत भारताकडे लक्ष द्यायला त्यांना ना वेळ होता ना इच्छा, ना गरज. जापानचे असे नव्हते, भारताला स्वतंत्र करुन त्यांना इग्रंजांचे कंबरडे मोडणे शक्य होते. शत्रुचा तोटा हा आपला फायदा या न्यायाने त्यांनी भारताला मदत केली जे मला वाटते खुप स्वाभाविक आणि व्यवहार्य आहे. या सौद्यात भारत जरी त्यांच्या घशात आला नसता तरी त्यांना चालण्यासारखे होते किंबहुना ते त्यांचे उद्दिष्ट होते असे वाटतच नाही. त्यांचा उद्देश फक्त इग्रजांचा तोटा हाच होता. शिवाय भारत इग्रजांची महत्वाची वसाहत होती. जपानने मोठ्या हिंदी सेनेबरोबर आपली छोटी सेना ठेवली होती. त्याचा फायदा त्यांना असा होणार होता की भारतातील नेत्यांकडुन थोडी जरी मदत झाली असली असती आणि गांधी नेहरु आदी प्रभृतींनी स्वातंत्र्याची हाक देउन जनतेला जर सैन्यात भरती होण्याचे आव्हान दिले असते तरी इग्रजांची गोची झाली असती. इग्रजांना भारतीय भूभागावर मोठा रणसंग्राम उभा करायला लागला असता आणि त्यात त्यांची मोठी शक्ती, वेळ आणि पैसा खर्च झाला असता आणि त्यामुळे आधीच गलितगात्र झालेले दोस्त सैन्य युरोपात अगदी भुइसपाट झाले असते. गांधी आदी नेत्यांनी अगदी मदत नसती केली तरी नेताजींची सेना बंगाल मध्ये घुसल्या घुसल्या त्यांना मोठ्या प्रमाणवर जनता येउन मिळाली असती, सैन्य वाढले असते. विजय आवाक्यात आला असता. हे सगळे करुन जपानने छोट्या सैन्याची मदत करुन भारतावर फार मोठे उपकार केले असते आणि एका राष्ट्राची दोस्ती कायमस्वरूपी मिळवली असती. दुसरीकडे इग्रजांना हतबल आणि कमकूवत करुन युरोपीय भूमीवरचे युद्ध जिंकले असते. त्यांचा दुहेरी फायदा हा असा होता. त्यांना भारतीय भूभाग मिळाला नसता तरी चालणार होते. म्हणजे जपान्यांनी हे प्रकार इतरत्र केले नाहीत असे म्हणायचे आहे का तुम्हाला? जपानी Comfort women याविषयी माहिती गोळा करा म्हणजे अनेक काळ्याकुट्ट गोष्टी कळून चुकतील.जर जपानी सैन्याने चीनमध्ये अनेक स्त्रियांना Comfort women म्हणून नेले तर त्यांनी ते भारतात केले नसते हे म्हणायला काय आधार आहे? छे छे. जपानीदेखील क्रुरच. त्यांनी चीनमध्ये जो नंगानाच घातला तो माहिती आहे मला. पण भारतात तर नाही ना केले? जे जपान्यांनी चीनमध्ये केले तेच इग्रजांनी भारतात केले. सुरुवातीच्या काळात म्हणजे अगदी १८९० - १९०० पर्यंत भारतात इग्रजांच्या कृपेने गुलामांची खरेदी विक्री होतच होती ना? जपानी हालहाल करुन मारतात आणि इंग्रज सरळ गोळी घालुन मारतात म्हणुन इंग्रज परवडले हा युक्तिवाद इथे कामाचा नाही. जपानी चिमट्याने जर गोरा काटा निघत असेल तर कशाला विचार करायचा. आधी म्हणल्याप्रमाने जपान्यांना भारतात त्यांचे हातपाय पसरवता येणारच नव्हते. त्यामुळे त्यांनी जे अत्याचार चीनमध्ये केले ते भारतात करायचा प्रश्नच नव्हता. दुसरी गोष्ट म्हणजे इंग्रज सद्गुणाचे पुतळे नक्कीच नव्हते पण थोड्या काळात त्यांनी घेतलेल्या बळींची संख्या आणि क्रौर्य या बाबतीत ते इंग्रजांपेक्षा कितीतरी पुढे होते.तेव्हा माझा म्हणायचा मुद्दा एकच की इंग्रज वाईट हे मान्य पण त्यांना घालवायला त्यांच्यापेक्षा दहापट वाईट आणि कदाचित अधिक बलिष्ठ शत्रूला घरात घेतले तर त्याचे परिणाम चांगलेच होतील हे म्हणायला काय आधार आहे? जपानी लोकांनी चीनी मारले ते शक्तीच्या सहाय्याने. इंग्रज इथे युक्तीने टिकुन होते. जपानी लोक असेही बळाचा वापर करुन इथे टिकु शकले नसते. एकदा स्वतंत्र झालेले राष्ट्र त्यांना परत पारतंत्र्यात टाकता येणे शक्यच नव्हते. शिवाय अप्रत्यक्षरीत्या त्यांनी एक भारतीय सैन्य तयार करण्याचा घाट घातला होता. एकदा भारत स्वतंत्र झाला असता तर हे सैन्य असताना जपानी सैन्याला भारतात हातपाय पसरवता येणे शक्य नव्हते. शिवाय जपानी सैन्याच्या बळावर भारत स्वतंत्र करण्याची योजना कधीच नव्हती. एकदा बंगालमध्ये हिंदी सैन्य पोचले की स्थानिक मदत मिळेल. स्थानिक सैन्य येइल या अंदाजावरच जपानी सेना हिंदीसेनेबरोबर होती. मूळ जपानी सेना तशी थोडीच होती आणि त्यामुळे बंगाल आणि तिथुन पुढे दिल्लीला पोचल्यानंतर हिंदवी सेनेचा जो आकार झाला असता त्यापुढे जपानी सैन्य अगदीच तोकडे होते. त्यामुळे जपानचा आपल्याला त्रास नाही हे नेताजी ओळ्खुनच होते. त्यामुळे त्यांनी जपान्यांची मदत घेणे हे अगदी योग्य पाउल उचलले होते. याचे कारण १९ व्या शतकाच्या मध्यापर्यंत जपान स्वत:त गुरफटलेला आणि इतर जगाशी फारसे देणेघेणे नसलेला देश होता.पण नंतर त्यांनी मोठी प्रगती केली आणि त्यातच त्यांची रक्तपिपासाही वाढली.......... जपान्यांनी भारतीयांवर अत्याचार का केले नाहीत हा मूळ मुद्दा नाहीच आहे. किंवा ते किती सद्गुणांचे पुतळे होते असाही नाही आहे. मुख्य मुद्दा आहे की नेताजींनी त्यांची मदत घ्यावी की नाही. तर काट्याने काटा काढावा या न्यायाने ती घेणे योग्यच होते. राहता राहिल प्रश्न त्यांच्या मंचुरियामधल्या अत्याचाराचा तर तो विचार मंचुरियाने करावा. आम्ही आमच्यावर इग्रजांनी जे अत्याचार केले त्याचा विचार करतो. ज्या राजवटीत भारतीय माणसे आणि कुत्रे यांची लायकी एकच ठरवण्यात आली होती ( किंबहुना कुत्रे जरा जास्त महत्वाचे होते. ते किमान मडमांच्या कडेवर असायचे. लॉर्ड माउंटबॅटनच्या बायकोने (एडविना) वगळता इतर कोणी मडमेने भारतीयाला जवळ केल्याचे ऐकिवात नाही) त्याचा विचार करतो. यातील ’तुमचे प्रेमळ इंग्रज’ या शब्दाला माझा आक्षेप आहे. पॉईंट टेकन. तुम्हाला दुखवायचा हेतु नव्हता. तुमचे प्रेमळ म्हणजे तुमचे प्रेमाचे असा नाही तर ज्यांना तुम्ही प्रेमळ किंवा दयाळु म्हणता आहात ते असे मला म्हणायचे होते. क्लाइव्ह हा एक बोका होता.तो अजिबात संतसत्पुरूष नव्हता.पण १० लाख या आकड्याला संदर्भ देऊ शकाल का? जरुर. एलन एडवर्ड्सचे रेप ऑफ इंडिया वाचावे. १० लाख हा आकडा एकट्या बंगालमधला आहे. आणि त्याच्यामुळे उपासमारीने बंगालमध्ये मेलेल्या लोकांची ही संख्या आहे. अत्याचार फक्त शस्त्रानेच नाही हो होत. ते ध्ययधोरणांनी, पिळवणुकीने आणि आर्थिक गुलामगिरीनेही होतात. हे १० लाख खुन क्लाइवच्याचा नावावर जमा करने योग्य होइल. उलट मी म्हणतो की जपानी इंग्रजांपेक्षा बरेच जास्त अमानुष होते म्हणूनच त्यांची मदत घेऊन इंग्रजांना हाकलायच्या प्रयत्नांना माझे समर्थन नाही. दोघेही क्रुर असे मी म्हणालो. कोण कमी क्रुर आणि कोण जास्त ही वर्गवारी नाही लावलेली मी. कारण माझ्यामते खुनी हा खुनीच असतो. त्याने गळा दाबुन मारले काय किंवा सुरा खुपसुन मारले काय? बाबारे तु चांगाला कारण तु रक्त काढत नाहीस. तु येउन मार. असे म्हणण्यात काहीच अर्थ नाही. तुमचा विरोध जपान्यांनी नंतर अन्याय केले असते म्हणुन असेल तर तसे होणे का शक्य नव्हते ते मी वरती विषद केले आहे. जर हा विरोध नैतिकतेच्या पातळीवर असेल तर तो मात्र अगदीच बिनबुडाचा आहे असे मी म्हणेन. इग्रजांसारख्या जनावरांकडुन आपले हक्क परत मिळवताना कसला नैतिकतेचा विचार करायचा?