काश्मिरची नवी सत्यपरिस्थिती

ते जातात की, सगळं झाल्यावर मेणबत्त्या लावून परत येतात पुष्करिणी

>>>गेल्या ५० वर्षात भारत-पाक चर्चेत काश्मिर प्रश्नावर नेमकी झालेली प्रगती काय आहे ? गेल्या पन्नास वर्षात काश्मीर बाबत काहीच तोडगा निघालेला नाही. राजोरी,पुंछ,कुपवाडा, या परिसरात पाकडे नेहमीच नाहक गोळीबार करतात. कधी काळी आपण लाहोरपर्यंत धडक मारली होती आता इतिहास झाला आहे. आपण दाखवलेल्या भारत म्हणून नकाशात दिसणारा कोटली,मिरपूर,भिमबार आपला भाग नाही. वर दिसणारा गिलगीट ही नाही. अक्साई चीनबाबतही तसेच असावे. इतिहासात काश्मिरमधे हिंदु जनतेचे प्राबल्य होते असे वाचून आहे. आणि १९५१ च्या शिरगणतीत तिथे सत्यात्तर टक्के संख्या मुस्लीमांची होती. तेव्हाच जर काश्मीरच्या जनतेने ठरवले असते की, कोठे विलीन व्हायचे तर मला वाटतं त्यांनी पाकिस्तान पसंत केला असता. काही लोक म्हणतात की स्वतंत्र राहिले असते. आजही दुर्दैवाने बंदुकीच्या जोरावर काश्मीर आपले आहे अशी म्हणण्याची वेळ आली आहे. फुटीरवाद्यांनी काश्मीर कधीच शांत होऊ दिला नाही, होऊ देत नाही. आणि आपण म्हणता तसे तेथील जनता आता कंटाळली आहे. भारतीय सैनिक त्यांना शत्रु वाटतात. त्यांची प्रतिमा तिथे मलीन होत चालली आहे. काश्मीरसरकारच त्यावर तोडगा काढू शकतो त्यावर भारतीय लष्कर बोलावणे हा उपायच होऊ शकत नाही असे वाटते. या निमित्ताने 'पंचावन्न कोटीचे बळी या गोपाळ गोडसेंच्या पुस्तकातील आठवण होते. त्यात 'काश्मीर' नावाचे स्वतंत्र प्रकरण आहे त्यात काश्मिरविषयी बराच इतिहास आणि राजकारण वाचायला मिळते . कश्मीर मधील इस्लाम कसा वाढत गेला त्याचा एक इतिहास असाही आहे की, सिकंदर नावाच्या सुलतानाने तेथील हिंदूंना सांगितले की, काश्मीरमधे राहावयाचे असेल तर धर्मांतर, देशत्याग किंवा मरण याला स्वीकारावे. त्यात अनेक हिंदुंचा शिरच्छेद झाला. काहींनी धर्मांतर केले. पुढे कोणी हिंदु राजा आला तेथील धर्म बदललेल्या मुस्लीमांनी सांगितले की, आम्हाला पुन्हा हिंदु धर्मात यायचे आहे. राजाने काशीच्या पंडितांना विचारले तर पंडित म्हणाले असे काही करता येणार नाही. राजा म्हणाला मी काश्मिरचा राजा आहे, मी स्वत: मोठा यज्ञ करुन त्यांना हिंदुधर्मात प्रवेश करुन देईन. तिथेही हे राजपुरोहित आडवे आले त्यांनी तुम्ही असे काही कराल तर आम्ही झेलम नदीत जीव देऊ असे सांगितले. काहींनी नदीत उड्या मारल्या राजाने तो यज्ञ रद्द केला. पुढे ते नागरिक मुस्लीम म्हणून वाढले. आज संपूर्ण नसेल पण त्यांचीच पिढी हातात दगड घेऊन भारतीय सैन्यकाविरुद्ध लढतांना दिसत आहे. मला काही त्या पुरोहितांना दोष द्यायचा नाही. बिचार्‍यांचा माणसांपेक्षा श्रुतिस्मृतिपुराणावर विश्वास होता. दुर्दैवाने असे म्हणावे वाटते की, काश्मीरची जनता दुर्दैवी आहे. वेगवेगळ्या शासनव्यवस्थेत राजेमहारांजापासून ते आजच्या सरकारापर्यंत पिढ्यानपिढ्या तिथे शांतता नांदली नाही. पुढे कधी नांदेल तेही माहित नाही. -दिलीप बिरुटे