महामार्गाला लागूनच असलेल्या त्या मोठ्या झोपडपट्टीत सगळं एकदम शांत होतं. हायवेवर धावणार्या जडशीळ ट्रेलरचा दणदणाट आणि त्या दिशेने भुंकणारी कुत्री यांचा आवाज सोडला तर बाकी सगळं सुमसाम. रघ्याच्या पत्र्याच्या झोपडीत मात्र रात्रीचे एक वाजले तरी साठचा बल्ब जळत होता. बाकीच्या झोपड्यातून लोकांची बत्ती केव्हाच गुल झालेली. दहा दिवसांपूर्वीच सेन्ट्रल जेलमधून बाहेर पडलेला रघ्या.! या दहा दिवसात कुठंतरी नक्कीच नजर लावून होता. कायतरी साॅल्लीड प्लान रघ्याच्या उजाड खोपडीत नक्कीच घुमत असल्याशिवाय त्याने बाकीच्या चौघांना भेटायला बोलवलेच नसते. ”खबर पक्कीये. उद्याच माल येणारे दुकानात. यावेळची मलई सोडायची नाय बे, हातात यायलाच पायजे." रघ्या खुरटी दाढी खाजवत बाकींच्या दमात घेत होता. ”एक पेटी हाये, एक पेटी!!" डोळे लकाकत होते रघ्याचे. ”यावेळला जर का मधेच हागलात *सडीच्यांनो, तर येकेकाची आयमाय एक करीन. सांगून ठेवतो." रघ्याने एकदम हाग्या दमच देवून टाकला. मंग्या, बारकू, शंकऱ्या आणि पप्या एकदम सुमडीत सावरुन बसले. ”पण दादू मागल्या वेळेसारकंच, कि या येळी काय नवा झोल तयार हाय तुज्याकडं." पप्या जरा चाचरतच विचारता झाला. खिशातली संभाजी पेटवली, त्याचे दोन चार कडक झुरके घेतले आणि रघ्यानं त्याच्या फुल्ल प्रुप प्ल्यानला सुरूवात केली. बाकीच्या चवघांनी तोंडात माती कोंबून घेतली, कारण जर का मधेच तोंड मारलं तर रघ्या चड्डीत फळा फळा मुतेपर्यंत हाणायचा हे त्यांना चांगलंच ठाऊक होतं. ”नाय. या टायमाला नवा गेम करायचा." "ठरल्यावेली गाडी दुकानापाशी येल. ती याच्याआदीच आपल्या ठरलेल्या वेली मंग्या आनि पप्यानं दूर टपरीपाशी थांबायचं." ”दोन चेमे खाली उतरतील, फिलिंग करायला. तिसरा गाडीतच बसून मिरर मदुन लक्श ठेवंल." ”शंकर्या गाडीच्या बाजुने सुमडीत मिररवाल्याला गोळी देवून पुढे सटकलं. मं मंग्या आनि पप्याने टपरीवरून निगून आल्लाद मलई उचलायची आनि तशीच पुडे कलटी मारायची. त्या झंडूंना कलून न देता." ”त्यातला अर्दा हिस्सा रेल्वे स्टेशनच्या पुढे पटरीवरच्या कोरड्या नाल्यात टाकायचा, आनि बाकी अर्दा घेऊन चौगांनी बी वंटास होयचं, पांडू लोकांना खबर जायच्या आत, काय?!!" क्रमशः