अ‍ॅबॅकस् चा शोध कसा लागला - एक "कोट्याधीश" धागा ;-)

भारिये !

तेव्हापासून इंग्रजीत लोणच्याला पिकल म्हणू लागले.

हा हा हा... भारी किस्सा आहे गवि साहेब! माझे आजोबा हयात होते तोपर्यंत चांदोबा, चंपक, ठक ठक, किशोर, फँटमची कॉमिक्स, रीडर्स डायजेस्ट, इलेक्ट्रॉनिक्स फॉर यु अशी पाक्षिके/मासिके आणि अनेक दिवाळी अंक लहानपणापासून बऱ्यापैकी मोठे होईपर्यंत नियमितपणे घरात वाचायला मिळत होते. त्यात एक फोर सीझन्स नावाचा मराठी दिवाळी अंकही असे, त्यात खूप वर्षांपूर्वी वाचलेल्या कथेतला एक किस्सा ह्यानिमित्ताने आठवला. ब्रिटिश आमदानीत दुर्गभ्रमंती करताना वाट चुकल्याने रात्र रानात काढावी लागलेला एक गोरा साहेब सकाळी दुर्गम भागातल्या एका आदिवासी पाड्यावर पोचतो. तहानभुकेने व्याकुळ झालेला हा साहेब एका झोपडीच्या बाहेर बसलेल्या वृद्ध आदिवासी महिलेकडे काही खायला मिळेल का अशी विचारणा करतो. त्याने अनेकदा विचारणा करूनही त्याची इंग्रजी भाषा समजत नसल्याने ती म्हातारी बराच वेळ मक्ख चेहऱ्याने त्याच्याकडे नुसती बघतच बसल्याने हवालदिल झालेल्या त्या साहेबाला जगाच्या पाठीवर कुठल्याही भाषिकाला सहज समजू शकणाऱ्या खाणा-खुणांच्या भाषेत विचारणा करण्याची बुद्धी सुचते आणि ती फळालाही येते. म्हातारी झोपडीत जाऊन तिने न्याहारीसाठी उरवून ठेवलेलया रात्रीच्या भाकऱ्यांपैकी एका 'कडक' भाकरीवर कुठल्याशा कंदमुळांपासून बनवलेल्या कोरड्या भाजीचा मोठा गोळा ठेऊन त्याला आणून देते. पोटात आग पडलेला तो साहेब अधाशासारखा भाजीचा गोळा मटकावून झाल्यावर भाकरीवर दोन-चार आणे ठेऊन ती म्हातारीच्या हाती सोपवत तिचे आभार मानून परतीच्या प्रवासाला लागतो. मजल दरमजल करत मुक्कामी पोचल्यावर आपल्या डायरीत ह्या अनुभवाची नोंद करताना तो लिहितो, "इथले आदिवासी खूप गरीब असले तरी माणुसकीला चांगले आहेत. त्या म्हातारीने मला खायला दिलेली भाजी कसली होती ते कळले नाही पण ती खूप चविष्ट होती आणि ज्या प्लेट मध्ये मला ती देण्यात आली होती ती देखील अनोखी होती. माती किंवा कुठल्याही धातूपासून न बनवलेली अशी वेगळीच प्लेट मी प्रथमच पहिली. पण काही पैसे ठेऊन मी ती प्लेट परत केल्यावर ती बाई आनंदीत न होता उलट विचित्र नजरेने माझ्याकडे का पहात होती हे अनाकलनीय आहे"

एवढं टाइपलत! धन्य हो! वाचताना पण दमायला होतंय. सं - दी - प