कर्मण्येवाधिकारस्ते . . .

मुक्तक आवडले... मदनबाण..... मोती बनून शिंपल्यात राहण्यापेक्षा दवबिंदू होऊन चातकाची तहान भागविणे जास्त श्रेष्ठ.

फाटकापासून बंगल्यापर्यंत नेणारी, खचलेल्या सुट्ट्या फरश्यांची कर्मयोगी पायवाट . . . पानांचे मळभ हटल्यावर मोकळी .

हे छान झालंय.

गतिमान काळाच्या चक्रात

थोडं कृत्रिम वाटतं.

फुटेपर्यंत?

खूप प्रभावी आहे. राजेश

दत्ताबुवा, कविता खूप प्रभावी वाटली.. सुरेखच! तात्या.