चार तुपात भिजलेल्या पुरणपोळ्या आणि चार कटाच्या आमटीच्या वाट्या रिचवून पलंगावर पडलो होतो. गुंगीची चादर हळू हळू चढत खिडकीतून येणार्‍या प्रकाशाला मंद करत चालली होती. सुस्तीच्या वजनाने जबडा उघडाच राहून लाळ गळायला आली असताना आणि बंद डोळ्यांसमोर लाल प्रकाशाचा एकच शेवटचा बिंदू उरला असताना खिडकीबाहेर कलकलाट झाला. पाण्याने भरलेला चंबू खळ्ळकन् फुटावा तसा सगळ्या झोपेचा चकणाचूर झाला. कोणाची माय व्याली, तिच्यायला.. स्वतः झोपतात मस्त आणि पोरं सोडतात दुसर्‍याच्या झोपा मोडायला ***चे. चडफडत तणतणत उठलो आणि खिडकीच्या तापलेल्या गजाला कपाळ लावून खाली पाहिलं. झाडूवालीला दिलेल्या पुरणपोळीवरून तिची दोन पोरं खिडकीखाली बसून भांडत होती. चटका बसल्यासारखं डोकं मागं घेतलं आणि गपगुमान परत फिरलो. उशीखाली डोकं घालून पडलो, पोटातला अपराध पचवण्याचा प्रयत्न करत.... (प्रेरणा: गवि)