प्रियाली यांच्या भेसूर अमानवी काव्याच्या धाग्यावर बऱ्याच भारतीय भुताखेतांच्या कविता आलेल्या दिसल्या. ही एक कविता अभारतीय पिशाच्चांची. मूळ प्रेरणा मर्ढेकरांची कविता (खाली उद्धृत केली आहे) भसभसून उसळे नरड्यामधुनि धार हे तुषार केसर रक्तथेंब अलवार चाटीत तयांची खारट मादकता ती कुणी करतो ओले ओठ पुनेच्या राती नाजूक कंठ तो कुमारिकेचा गौर रसरसते यौवन मदिर रुधिर ते और तो दुरून येई सावज-गंधित वारा अन् उडति वाघळे वाड्यामधुनि भरारा परी फटीत दिसता सूर्यकिरण गगनात राहते मनातिल मृगया हाय मनात पेटीत ड्रॅक्युला स्वप्न पाहतो लाल भीती न तयाला वाढे कोलेष्ट्राल मूळ कविता कवी - बा. सी. मर्ढेकर. फसफसून येतो सोड्यावरती गार हा तुषार केसर फेसगेंद अलवार हुंगीत तयाची खारट मादकता ती कुणी करतो ओले ओठ इथे मध्यान्ही घाशीत कंठतो काळ मनातिल खरडे फुंकीत धुराचे एकलकोंडे कोडे तो हळूच येई रांगत फाल्गुन वारा अन् गळती वेफर झाडावरुनि भरारा परी खिशात जाता चवलीसाठी हात राहती मनातिल वेफर हाय मनात गुर्मीत इराणी स्वप्न पाहतो ऐसे स्वप्नातही स्मरतो सोड्याचे पै-पैसे