(अनुवादीत . कवी...योगेश) ती.... बरसतो श्रावण रिम-झिम रिम-झिम आनंदे उल्हासित होते माझे मन आसमंत भिजले कसे पेटले हे रान आनंदे उल्हासित होते माझे मन बरसत होता घन हा असाच जेव्हा भिजला होता पदर हा असाच तेव्हा सांगशील सजणा का होते असे अजून होते आनंदे उल्हासित माझे मन आसमंत भिजले कसे पेटले हे रान अशाचवेळी श्रावण देई दाह निराळा अशाचवेळी आसमंत दिसे फार वेगळा तृप्त वारा वाहे मदमस्ती पिऊन आसमंत भिजले कसे पेटले हे रान आनंदे उल्हासित होते माझे मन तो.... थेंबामधूनी वाजती तुझे घुंघरू जेव्हा आशा मनातल्या न जावो विरूनी तेव्हा कसे झाले स्वप्नाळू माझे दोन्ही नयन आसमंत भिजले कसे पेटले हे रान आनंदे उल्हासित होते माझे मन मैफिलीमधे सांगू ते कसे कुणाला हृदय आमुचे दिले कुणा अनोळखीला हाय आता काय करावे जतन आसमंत भिजले कसे पेटले हे रान आनंदे उल्हासित होते माझे मन श्रीकृष्ण सामंत