चित्रसौजन्य- शलाका देगवेकर विपरीत दरवळे धुंद केवडा, न हो उलगडा, सुगंधी सडा कोण हा घाली? केसांत खोवुनी पात, नार झोकात, चालते वाट जणू मखमाली। भर दुपारचा तो प्रहर, उन्हाचा कहर, सावरी पदर, चिंब भिजलेला, डौलात पडे पाऊल, नसे चाहूल, उडे का धूळ अशी बाजूला। वाटेत डोलतो नाग, काढुनी माग, म्हणे तो, 'सांग कुठे तू जाशी?' ती म्हणे होवुनी धीट, 'सोड तू वाट, तुझा हा थाट असो तुजपाशी !' पाहून तिचा हा रंग, होतसे दंग, लागला अंग, त्वरेने घुसळू, जायचे मला रे पैल, असा तू सैल, नको हा खेळ, जीव अळुमाळू। घरट्यात बिचारी पोर, लागला घोर, मुखी चतकोर तरी तिज चारी। ना कळे अकल्पित क्षणी, काय ये मनी, वळे तो बनी, निघे माघारी। सर्पाची असुनी जात, मोडली रीत, दिली रे मात मानवी वंशा। विसरून मानवी धर्म, विटाळी कर्म, तुला ना शरम, करीतो दंशा॥ वृत्त - मदनतलवार मात्रा - २,८,८,८,८,४ (३८) - दिपाली १.७.२०२१