तू म्हणालास , "यमकंबिमकं, कविता बिविता ऐकून होतो नुसता जाच माझ्यासाठी कधीतरी तुझीमाझी गोष्ट वाच." मला खुदकन् आलं हसू, आपली गोष्ट कशी वाचू? आगा नाही पिछा नाही, गोष्टीला त्या नावही नाही, अशी गोष्ट सांगतात का? आणि कुणी ऐकतात का? समजा जर सांगितली तर तुझं नाव घालू कसं? नावच जर बदललं तर मी पुढं बोलू कसं? तो तिला कुठं भेटला, सांगताना पापणी थरथरेल. कसा हात मागितला? ओठाचा कोपरा हळूच हसेल. हळवा स्पर्श वाचताना गाल होतील लाल लाल, पुढची गोष्ट गाणंच जणू, पाय हळूच धरतील ताल. वाचता वाचता मध्ये मध्ये डोळे माझे मिटून जातील, भांडणांच्या जागी कधी गंगाजमुना दाटून येतील... तेव्हा गोष्ट काही गोष्ट नाही, लोकांना पटकन कळेल कोण गं कोण गं मैत्रिणींचा प्रश्न छळेल? त्याला उत्तर देऊ कशी?कोरडा चेहरा ठेऊ कशी? त्याच्यापेक्षा कविताच बरी, ख-या खोट्याची मिसळण सारी. यमकामध्ये वृत्तांमध्ये सहज लपून जाते चोरी. रमत गमत हसत हसत, कविता छान वाचता येते, ऐकता ऐकता ऐकणा-याचीच गोष्ट जणू होऊन जाते. तुला मात्र कवितेमधला ओ की ठो कळत नाही मला तेही कळतं रे पण काय करू वळत नाही..